jueves, 24 de febrero de 2011

Menos é máis


O goce do simple permite ter unha vida plena, chea de creatividade e significado, porque fai que unha persoa se dedique a aproveitar todos os seus recursos e posibilidades concretas e a non perder enerxía intentando competir para ter o que teñen os demáis.Dedicarse a ser un mesmo e non a ser como os demáis.
Moitas veces non sabemos apreciar todo o que temos e tampouco se nos ocurre crecer dentro das nosas limitacións para crear unha vida completa e feliz.
A persoa que está contenta co que ten e o aproveita ó máximo, chega a ter éxito na vida.
Aceptar unha vida sinxela non é conformismo, porque trátase de aceptar a realidade propia e de aprender a estar atento e disposto ás oportunidades que se presentan, para aproveitalas.
Como di a mítica frase "non é máis rico o máis ten senon o que menos necesita".

miércoles, 16 de febrero de 2011

Creencias


A creencia é un concepto, unha proposición, a cal cremos verdadeira, xa sexa a nivel consciente ou inconsciente, e; polo xeral, negámonos a discutir a súa validez.
Todos nós temos sistemas de creencias formados dende que nacemos, que nos son dadas polos nosos pais, profesores e mestres, amigos, libros, etc.; é dicir por todo aquelo que conforma o noso entorno.
Ó longo da nosa vida, imos acumulando experiencias e creencias sobre como son, ou como deberían ser as cousas. Son “ as nosas verdades” e de acordo a elas é a forma en que nos imos desenvolvendo no noso día a día.
As creencias, que en moitos casos son subconscientes, afectan á percepción que temos de nos mesmos, dos demáis e das cousas e situacións que nos rodean.
Moitas persoas tenden a pensar que as súas creencias son universalmente certas e esperan que os demáis as compartan. Non se dan conta que o sistema de creencias e valores é algo exclusivamente persoal e en moitos casos moi diferente das dos demáis.Nós vivimos á realidade en función das nosas creencias, facendo unha elaboración mental da mesma. O que vivimos tal como o vivimos, depende da representación e elaboración do noso mapa mental.
As creencias son unha forza moi poderosa dentro da nosa conducta. É ben sabido que se alguén realmente cree que pode hacer algo, farao, e se cree que é imposible facelo, ningún esforzo por grande que éste sexa logrará convencelo de que se pode realizar. Todos temos creencias que nos sirven como recursos e tamén creencias que nos limitan. As nosas creencias poden moldear, influir e incluso determinar o noso grado de intelixencia, a nosa saúde, a nosa creatividade, o xeito como nos relacionamos e incluso o noso grado de felicidade e de éxito.

Existen dous tipos de creencias:

Creencias globais:


Son xeralizacións que facemos sobre a vida, o mundo, as persoas, etc.
Exemplos: A vida é marabillosa.A vida é dura. A xente é amable. Os can son perigosos. As mulleres, os hoes son un desastre...

Regras


Son pautas que rixen o noso comportamento.

Exemplos: Se teño un bo coche a xente considerarame ben. Se aprendo das miñas experiencias e maduro, terei éxito na miña vida. Se teño ingresos fixos, entón terei seguridade. Se afirmo a miña personalidade, serei rexeitado.

As creencias, por outra banda, poden ser potenciadoras ou limitantes. As primeiras axudannos e potencian a confianza en nos mesmos e nas nosas capacidades, permitíndonos afrontar con éxito situacións complexas. As segundas restannos enerxía e inhabilitanos para afrontar determinadas situacións.

Se nos cremos incapaces de aprender ou consideramos que xa pasamos o período de nosa vida na que nos era fácil aprender cousas novas, estaremos bloqueando calquera oportunidade de desarrollar novas competencias e habilidades.
Tamén pode ocurrir que nos coste moito esforzo aprender moitas habilidades, porque ó adquirilas fácilmente quitaríannos a razón a nos mesmos (de esta forma confirmamos a nosa propia creencia).
Sería bo conñecer cales son as nosas creencias esenciais, cambiar aquelas que nos están limitando e resolver os conflictos que pueden existir entre distintas creencias.

domingo, 13 de febrero de 2011

Soidade


E chega de novo o famoso día dos namorados, ese no que se empeñan en recordarnos en que deberíamos ter alguén con quen celebralo e compartilo.Sen entrar no debate de que se é todo unha montaxe de marquetin que fomenta o consumismo neste tinglado olvídanse de que existe moita xente que vive en soidade e que iso no é nada malo, que é unha opción de vida e que non ter parella non supón ser un fracasado.

Todos os sós e soas non son persoas que sufran dalgunha enfermidade nin que rexeiten a vida en parella nin que fagan unha apoloxía da solteiría.
Hai momentos na vida das distintas persoas nas que darse un tempo para encontrarse consigo mesmo pode ser o mellor camiño para relacionarse despóis con outros seres humanos, sexan éstos futuras parellas, socios, compañeiros de traballo ou familiares.

Por outra parte, hai quenes sosteñen que a posibilidade de vivir plenamente con outros radica na capacidad para estar a soas e ben cun mesmo. Desta maneira hai quenes viven a soidade como desamparo, outros como liberdade, outros como refuxio…

Hai casos nos que se está acompañados, pero con persoas coas que sabemos a ciencia certa que non nos queren.Son persoas que viven unhas coas outras só por convencionalismos sociais e hipocresías. Esta é unha soidade cruel, que conxela o corpo e a alma.Esta é a soidade que sí hai que tratar de evitar.

Pódese disfutar de vivir en parella pero tamén se pode disfrutar da vida sen parella.

jueves, 10 de febrero de 2011

Atreverse.


Moitas veces atopámonos en encrucillas vitais nas que temos que tomar decisións, outras veces desexamos cambiar cousas pero quedamos paralizados e non somos capaces de dar un paso adiante e tentar perseguir aquelo que queremos e todo porque non atopamos o valor, e todo porque non nos atrevemos.Co que só nos queda gardar eses desexos para nós e espera a que algo suceda o noso favor e sen a nosa intervención ó que todos sabemos por experiencia non sucede case nunca.
Este texto do grande Charles Chaplin fala disto de que atreverse é vivir, que se non nos atrevemos a facer cousas por medo os resultados en realidade non vivimos senon que nos limitamos a ver pasar a vida.

Ya perdoné errores casi imperdonables. Trate de sustituir personas insustituibles, de olvidar personas inolvidables.

Ya hice cosas por impulso. Ya me decepcioné con algunas personas, mas también yo decepcioné a alguien.

Ya abracé para proteger . Ya me reí cuando no podía . Ya hice amigos eternos. Ya amé y fui amado pero también fui rechazado. Ya fui amado y no supe amar.

Ya grité y salté de felicidad. Ya viví de amor e hice juramentos eternos, pero también los he roto… y muchos. Ya lloré escuchando música y viendo fotos . Ya llamé sólo para escuchar una voz .

Ya me enamoré por una sonrisa. Ya pensé que iba a morir de tanta nostalgia y …

Tuve miedo de perder a alguien especial (y termine perdiéndolo) ¡¡ pero sobreviví !!
Y todavía vivo !! No paso por la vida.

Y tú tampoco deberías sólo pasar … VIVE!!!

Bueno es ir a la lucha con determinación abrazar la vida y vivir con pasión. Perder con clase y vencer con osadía,
por que el mundo pertenece a quien se atreve y la vida es mucho más para ser insignificante.

jueves, 3 de febrero de 2011

Pensando en positivo...


A maneira de pensar inflúe moito na saúde física dos seres humanos. A ciencia médica fixo novos descubrimentos sobre como a mente positiva ou negativa afecta á nosa saúde física. Varios experimentos demostraron que o noso cerebro comunicase co resto do noso corpo por medio de sustancias químicas que produce e que envía a través do torrente sanguineo.Esta nova rama da ciencia coñécese polo nome de psiconeuroinmunoloxía.
O sistema inmunóloxico, traballa en equipo coa nosa mente e de acordo ó que pensemos.Os nosos niveis de estrés, de optimismo e as nosas expectativas afectan ó noso organismo dunha maneira positiva ou negativa.
As persoas con pensamento positivo e as que son optimistas non só disfrutan máis da súa vida pero tamén disfrutan dunha saúde mellor que os pesimistas e os que pensan negativamente.
O optimismo é fonte de saúde, de enerxía e o mellor amigo do noso sistema inmunolóxico. As persoas que teñen un pensamento positivo e padecen enfermidades graves xeralmente recuperanse máis rápidamente que os que se sinten acabados e sen esperanza.
Calquera pensamento xera inmediatamente unha emoción, que a súa vez condiciona a nosa maneira de actuar. Concebir pensamentos que provoquen instantáneamente emocións como a ledicia, a paz, a armonía e o benestar reforzan o noso sistema inmunolóxico e, por ende, melloran notablemente a nosa saúde e calidade de vida.

En cambio, se pensamos negativamente o único que conseguimos é envenenarnos a nos mesmos con emocións tan nocivas e destructivas como o odio, a ira, o resentimento etc. E máis vale ter coidado: co tempo vamos creando sólidas redes neuronais, que poden chegar a convertirnos en adictos a este tipo de emocións, o que xera que a nosa vida oscurezca arrastrándonos a tristura e a desesperanza.

Un pensamento negativo deixa o sistema inmunitario nunha situación delicada durante seis horas... afirma o doutor Mario Alonso Puig

miércoles, 26 de enero de 2011

Deixa chover



Loitar contra certas cousas que só se solucionan co tempo é desperdiciar enerxías.

Esta curtísima historia fala desto mesmo:

“No medio dun campo, comenzóu a chover. As persoas que alí estaban corrían en busca de abrigo, excepto un home que continuaba camiñando lentamente.
-¿Por qué non corre vostede? – alguén lle preguntou.
-Porque máis adiante tamén está chovendo –foi a súa resposta.”

É importante saber se a solución dun problema está nas nosas mans, nas mans doutra persoa, en deixar transcurrir o tempo ou simplemente … non ten solución.

viernes, 21 de enero de 2011

Manipulación mediática


Hoxe chegoume un correo da miña querida Maruxiña co contido que a continuación deixarei neste post.Nos últimos meses nas nosas conversas está moi presente o tema das teorías conspiratorias, nestes tempos de crises danos por pensar e elaborar ideas acerca do que acontece na sociedade na que vivimos,¿será posible que todo o que vivimos sexa manipulado e controlado por uns fíos invisibles que moven os máis poderosos para sacar beneficos?¿cómo é que sendo máis os damninficados non fagamos nada por cambiar a situación?.
Noam Chomsky importante lingüista e filósofo estadunidense elaborou unha lista de dez estratexias usadas por eses "poderosos seres " para manipular as masas.

1. La estrategia de la distracción
El elemento primordial del control social es la estrategia de la distracción que consiste en desviar la atención del público de los problemas importantes y de los cambios decididos por las elites políticas y económicas, mediante la técnica del diluvio o inundación de continuas distracciones y de informaciones insignificantes. La estrategia de la distracción es igualmente indispensable para impedir al público interesarse por los conocimientos esenciales, en el área de la ciencia, la economía, la psicología, la neurobiología y la cibernética. “Mantener la Atención del público distraída, lejos de los verdaderos problemas sociales, cautivada por temas sin importancia real. Mantener al público ocupado, ocupado, ocupado, sin ningún tiempo para pensar; de vuelta a granja como los otros animales (cita del texto ‘Armas silenciosas para guerras tranquilas)”.

2. Crear problemas y después ofrecer soluciones

Este método también es llamado “problema-reacción-solución”. Se crea un problema, una “situación” prevista para causar cierta reacción en el público, a fin de que éste sea el mandante de las medidas que se desea hacer aceptar. Por ejemplo: dejar que se desenvuelva o se intensifique la violencia urbana, u organizar atentados sangrientos, a fin de que el público sea el demandante de leyes de seguridad y políticas en perjuicio de la libertad. O también: crear una crisis económica para hacer aceptar como un mal necesario el retroceso de los derechos sociales y el desmantelamiento de los servicios públicos.


3. La estrategia de la gradualidad

Para hacer que se acepte una medida inaceptable, basta aplicarla gradualmente, a cuentagotas, por años consecutivos. Es de esa manera que condiciones socioeconómicas radicalmente nuevas (neoliberalismo) fueron impuestas durante las décadas de 1980 y 1990: Estado mínimo, privatizaciones, precariedad, flexibilidad, desempleo en masa, salarios que ya no aseguran ingresos decentes, tantos cambios que hubieran provocado una revolución si hubiesen sido aplicadas de una sola vez.

4. La estrategia de diferir

Otra manera de hacer aceptar una decisión impopular es la de presentarla como “dolorosa y necesaria”, obteniendo la aceptación pública, en el momento, para una aplicación futura. Es más fácil aceptar un sacrificio futuro que un sacrificio inmediato. Primero, porque el esfuerzo no es empleado inmediatamente. Luego, porque el público, la masa, tiene siempre la tendencia a esperar ingenuamente que “todo irá mejorar mañana” y que el sacrificio exigido podrá ser evitado. Esto da más tiempo al público para acostumbrarse a la idea del cambio y de aceptarla con resignación cuando llegue el momento.

5. Dirigirse al público como criaturas de poca edad

La mayoría de la publicidad dirigida al gran público utiliza discurso, argumentos, personajes y entonación particularmente infantiles, muchas veces próximos a la debilidad, como si el espectador fuese una criatura de poca edad o un deficiente mental. Cuanto más se intente buscar engañar al espectador, más se tiende a adoptar un tono infantilizante. Por qué? “Si uno se dirige a una persona como si ella tuviese la edad de 12 años o menos, entonces, en razón de la sugestionabilidad, ella tenderá, con cierta probabilidad, a una respuesta o reacción también desprovista de un sentido crítico como la de una persona de 12 años o menos de edad (ver “Armas silenciosas para guerras tranquilas”)”.

6. Utilizar el aspecto emocional mucho más que la reflexión

Hacer uso del aspecto emocional es una técnica clásica para causar un corto circuito en el análisis racional, y finalmente al sentido critico de los individuos. Por otra parte, la utilización del registro emocional permite abrir la puerta de acceso al inconsciente para implantar o injertar ideas, deseos, miedos y temores, compulsiones, o inducir comportamientos…

7. Mantener al público en la ignorancia y la mediocridad

Hacer que el público sea incapaz de comprender las tecnologías y los métodos utilizados para su control y su esclavitud. “La calidad de la educación dada a las clases sociales inferiores debe ser la más pobre y mediocre posible, de forma que la distancia de la ignorancia que planea entre las clases inferiores y las clases sociales superiores sea y permanezca imposibles de alcanzar para las clases inferiores (ver ‘Armas silenciosas para guerras tranquilas)”.

8. Estimular al público a ser complaciente con la mediocridad

Promover al público a creer que es moda el hecho de ser estúpido, vulgar e inculto…

9. Reforzar la autoculpabilidad

Hacer creer al individuo que es solamente él el culpable por su propia desgracia, por causa de la insuficiencia de su inteligencia, de sus capacidades, o de sus esfuerzos. Así, en lugar de rebelarse contra el sistema económico, el individuo se autodesvalida y se culpa, lo que genera un estado depresivo, uno de cuyos efectos es la inhibición de su acción. Y, sin acción, no hay revolución!

10. Conocer a los individuos mejor de lo que ellos mismos se conocen

En el transcurso de los últimos 50 años, los avances acelerados de la ciencia han generado una creciente brecha entre los conocimientos del público y aquellos poseídas y utilizados por las elites dominantes. Gracias a la biología, la neurobiología y la psicología aplicada, el “sistema” ha disfrutado de un conocimiento avanzado del ser humano, tanto de forma física como psicológicamente. El sistema ha conseguido conocer mejor al individuo común de lo que él se conoce a sí mismo. Esto significa que, en la mayoría de los casos, el sistema ejerce un control mayor y un gran poder sobre los individuos, mayor que el de los individuos sobre sí mismos.

martes, 18 de enero de 2011

Paixón


A paixón é unha forza que nos motiva é unha enerxía que nos inváde e nos da motivos para perseguir os nosos soños e anhelos.Sen ela non existiría artistas , nin empresarios, nin profesinais..etc xa que a paixón é a que nos incita a perdernos na tarefa que facemos, a entregarnos por completo ó que nos desperta ese sentimento, é
o que nos convirte no mellor que podemos ser.
No campo da psicoloxía, a paixón é unha expresión da conducta, vehemente, entusiasta e frecuentemente incontrolada que ocupa a atención da persona e predispona hacia un comportamento en pro dun obxectivo
A paixón pon sabor a nosa vida fainos disfrutar dela, danos pracer e pon o noso alcance motivos para facer as cousas. Na paixón está a motivación a paixón é entusiasmo.
Ser apaixoados encóntrase estreitamente vinculado a comportarnos de maneira máis emocional que racional.
A meirande parte das persoas cando falan de ser apaixonados fan referencia ó amor, ó sexo, ás relacións de parella. Ser apaixonados está emparentado co corazón, coa alma. Pódese ser apaixonado dalguhna causa, dunha forma de ser ou de alguhna tarefa, oficio ou profesión. "Ser apaixoados" é vital sempre que se establezca o contrapeso co "ser racional", á vez.
Se eliminamos a paixón perdemos o disfrute de estar namorados, a sensualidad e a voluptuosidade do sexo, o goce da beleza, a satisfacción de facer o ben, o agrado e o regocixo de crear, ás gañas de loitar polo que cremos xusto. A diversión, a aventura, a felicidade.
Pero a paixon tamén ten a súa cara máis oscura e se excluimos por completo a racionalidade, a paixón pódenos levar o sufrimiento, a dor, á desgracia e ó infortunio.
Así e todo non perdamos a paixón pola vida e por vivir..

martes, 11 de enero de 2011

Non esperar nada


As mellores cousas da vida suelen ocurrir cando non esperamos nada. A vida proporcionanos infinidade de oportunidades para actuar sen o resultado a costas. Sembrar árbores sen esperar froitos, xogar como a un lle dé a gana, danzar sen regras, rir por rir e correr por correr.
Walter Riso

domingo, 2 de enero de 2011

Desexos...Victor Hugo


Atopei este texto de Victor Hugo que me pareceu marabilloso, compartoo con vos e ademáis súmome a que estes desexos se vos cumpran ( e tamén a min) de agora en diante.

Te deseo primero que ames y que amando, también seas amado. Y que, de no ser así, seas breve en olvidar y que después de olvidar, no guardes rencores. Deseo, pues, que no sea así, pero que si es, sepas ser sin desesperar.

Te deseo también que tengas amigos, y que, incluso malos e inconsecuentes, sean valientes y fieles, y que por lo menos haya uno en quien puedas confiar sin dudar.

Y porque la vida es así, te deseo también que tengas enemigos. Ni muchos ni pocos, en la medida exacta, para que, algunas veces, te cuestiones tus propias certezas. Y que entre ellos, haya por lo menos uno que sea justo, para que no te sientas demasiado seguro.

Te deseo además que seas útil, más no insustituible. Y que en los momentos malos, cuando no quede más nada, esa utilidad sea suficiente para mantenerte en pie.

Igualmente, te deseo que seas tolerante; no con los que se equivocan poco, porque eso es fácil, sino con los que se equivocan mucho e irremediablemente, y que haciendo buen uso de esa tolerancia, sirvas de ejemplo a otros.

Te deseo que siendo joven no madures demasiado deprisa, y que ya maduro, no insistas en rejuvenecer, y que siendo viejo no te dediques al desespero. Porque cada edad tiene su placer y su dolor y es necesario dejar que fluyan entre nosotros.

Te deseo de paso que seas triste. No todo el año, sino apenas un día. Pero que en ese día descubras que la risa diaria es buena, que la risa habitual es sosa y la risa constante es malsana.

Te deseo que descubras, con urgencia máxima, por encima y a pesar de todo, que existen, y que te rodean, seres oprimidos, tratados con injusticia y personas infelices.

Te deseo que acaricies un gato, alimentes a un pájaro y oigas a un jilguero triunfante en su canto matinal, porque de esta manera, te sentirás bien por nada.

Deseo también que plantes una semilla, por más minúscula que sea, y la acompañes en su crecimiento, para que descubras de cuántas vidas está hecha un árbol.

Te deseo, además, que tengas dinero, porque es necesario ser práctico. Y que por lo menos una vez por año pongas algo de ese dinero enfrente a ti y digas: “Esto es mío”, sólo para que quede claro quién es el dueño de quién.

Te deseo también que ninguno de tus afectos muera, pero que si muere alguno, puedas llorar sin lamentarte y sufrir sin sentirte culpable.

Te deseo por fin que, siendo hombre, tengas una buena mujer, y que siendo mujer, tengas un buen hombre, mañana y al día siguiente, y que cuando estén exhaustos y sonrientes, aún sobre amor para recomenzar.

Si todas estas cosas llegaran a pasar, no tengo más nada que desearte.