Noite meiga

Esta noite celebrase en todo Galicia a Noite Meiga, a Noite de San Xuan, a máis curta de todas as noites.

Ritos e tradicións, creencias e superstición mezclanse en Galicia durante a noite do 23 o 24 de Xunio. A memoria colectiva da “Terra Meiga” ten acumuladas historias vivas,moitas delas conservadas gracias a tradición oral e as festas que se transmitiron de xeración en xeración e que hoxe gozan do apremio de propios y extranos. …Contan as lendas que, cando se pon o sol que alumbra o día 23 de Xunio, as lareiras das meigas convertense en improvisados laboratorios onde potes, ungüentos e conxuros mezclanse en combinados conxuros como preámbulo do seu vo nocturno. Pero tamén hainas que deciden recibir o solsticio o amparo dos montes, nunha barca que surca o mar ou en reunións en descampados, covas, ríos e regatos. De ahí que ata no lugar máis recóndito de Galicia encéndese unha fogueira como símbolo purificador e protector. E o lume que, una vez feito brasas,saltase o berro de “Bruxas fóra” co fin de espantar os males que podan aveciñarse. É o redor dunha fogueira onde a simboloxía encontra a sua máxima expresión e presenza popular: reunidos en torno o lume, cántase, bailase, cómese e bébese co fin de espantar a os malos espíritus.

Algún dos rituais máis arraigados desta noite son: meter en auga rosas, saúco, hinoxo, torvisco, palitroques, herba de San Xuan, cardos e outras frores poñelo o rocio durante a noite recollelo antes de que amaneza para lavarse logo con este auga boa especialmete para os males da pel; lavarse a medianoite nunha fonte, regato ou na mar; botar sal por riba dos tellados…, roubar cancelos , carros escondelos nos sitios máis insospeitados, tocar as campás da igrexia.........e por suposto facer a queimada co seu conseguinte conxuro para espantar todo o malo.

Conxuro da queimada.

Mouchos, coruxas, sapos e bruxas. Demos, trasnos e dianhos, espritos das nevoadas veigas. Corvos, pintigas e meigas, feitizos das mencinheiras. Pobres canhotas furadas, fogar dos vermes e alimanhas. Lume das Santas Companhas, mal de ollo, negros meigallos, cheiro dos mortos, tronos e raios. Oubeo do can, pregon da morte, foucinho do satiro e pe do coello. Pecadora lingua da mala muller casada cun home vello. Averno de Satan e Belcebu, lume dos cadavres ardentes, corpos mutilados dos indecentes, peidos dos infernales cus, muxido da mar embravescida. Barriga inutil da muller solteira, falar dos gatos que andan a xaneira, guedella porra da cabra mal parida. Con este fol levantarei as chamas deste lume que asemella ao do inferno, e fuxiran as bruxas acabalo das sas escobas, indose bañar na praia das areas gordas. ¡Oide, oide! os ruxidos que dan as que non poden deixar de queimarse no agoardente, quedando asi purificadas. E cando este brebaxe baixe polas nosas gorxas, quedaremos libres dos males da nosa ialma e de todo embruxamento. Forzas do ar, terra, mar e lume, a vos fago esta chamada: si e verdade que tendes mais poder que a humana xente, eiqui e agora, facede cos espritos dos amigos que estan fora, participen con nos desta queimada.

A disfrutar todos desta noite meiga e máxica, e sobre todo cuidadín con non caer co cu nas brasa da fogueira.

Criticar por criticar

Zeus fixo un touro, Prometeo un home, Atenea unha casa, e chamaron a Momo como xuiz.

Momo, ciumento das súas obras, comenzou a dicir que Zeus cometera un error o non colocar os ollos do touro nos cornos, a fin de que puidera ver ónde fería, e Prometeo outro o non suspender o corazón do home fora do seu peito para que a maldade non estivera escondida e todos puideran ver o que hai no espíritu. En canto a Atenea, díxolle que debera colocar a súa casa sobre rodas, con obxectivo de que se un malvado se instalaba na vecindade, os seus moradores puideran trasladarse fácilmente.

Zeus, indignado pola súa envexa, arroxou a Momo do Olimpo.

Todas as fábulas teñen a súa moralexa, esta o que nos quere dicir é que calquera cousa que fagamos, por moi ben feita que esté ou por moi boa vontade que poñamos en facela pode ser criticada por calquera. Sempre haberá alguén que tope un motivo para criticar as nosas accións ou a nos mesmos.
Esta é unha realidade, e ningures falta alguén que lle guste criticar por criticar, que observe e que sexa capaz de encontrar algo que obxetar hasta naquelo que parece imposible que teña algunha pega ou defecto.
En todo caso os principais xuices das nosas accións penso que debemos ser nos mesmos, e que cando considemos que actuamos ben non debemos deixar que as críticas pouco costructivas nos afecten.