Encontros

Dúas cousas poden suceder cando nos encontramos con alguén: ou ben nos facemos amigos, ou ben intentamos convencer a esa persoa para que acepte as nosas conviccións. O mesmo sucede cando a brasa encontra outro trozo de carbón: ou ben comparte o seu lume con él, ou ben é sofocada polo seu tamaño, e termina extinguíndose.

Como polo xeral sentímonos inseguros no primero contacto,protexémonos coa indiferencia, a arrogancia, ou a excesiva humildade. O resultado é que deixamos de ser quenes somos, e as cousas pasan a estar orientadas a un extraño mundo que non nos pertenece.
Paulo Coelho

Mitos sobre o amor e o sexo según Albert Ellis

Albert Ellis foi un terapeuta cognitivo conductual estadounidense que en 1955 desarrollou a Terapia racional emoitiva conductual.E describiu estes mitos ou pensamento erroneos acerca do amor e o sexo.

a. “O amor é algo misterioso e ninguén sabe realmente o que é“.

O amor é unha emoción humana que percibimos como “boa”, “beneficiosa” ou “agradable”. Unha ligazón intensa entre dous ou máis persoas. Con frecuencia, ainda que non necesariamente, inclúe atracción sexual entre os amantes.

b. Hai algo chamado “amor verdadeiro”.

Todo amor é verdadeiro en quen o sinte, polo feito de sentilo.

c. É difícil saber cando amamos.

Amamos cando sentimos ese vínculo coa outra persoa. Pódese amar inconscientemente, pero en calqueira caso síntese esa inclinación favorable hacia ela.

d. O amor e o matrimonio van sempre da man.

Nunha cultura como a nosa é habitual casarse por amor, pero as veces tamén se fai por outros motivos, económicos, sociais ou por medo a soidade. E é evidente que se pode amar ó longo dunha vida a moitas máis persoas que aquelas coas que te casas.

e. Só se pode amar apasionadamente a unha persona á vez.

Evidencias clínicas e biográficas demostran que unha persoa pode estar románticamente enamorada de dous ou máis persoas o mesmo tempo, do sexo oposto ou do mesmo, ainda que pode producir complicacións na nosa cultura.

f. Cando se ama a alguén non se ten desexos sexuais por outra persoa.

É pouco frecuente e nada normal que unha persoa non sinta atracción sexual por outras persoas, ainda estando enamorada dunha. Os desexos sexuales humanos están profundamente arraigados nos impulsos biolóxicos e no aprendizaxe social.

g. Cando amas, amas as 24 horas o día.

O sentimento de amor é intermitente porque necesitamos sentir e concentrarnos noutras actividades e funcións. O amor obsesivo e permanente impedirianos funcionar de maneira eficaz. ¡Necesitaríamos psicoterapia!

Bueno , pois aí vai iso, algunhas das afirmacións poden ser polémicas e poden chocar coa nosa concepción do amor e da parella.Cada quen temos a nosa forma de vivir e de ver o amor.
Xa me contaredes que vos parece...

Ós amigos elexímolos..

Ocorre que as veces temos experiencias ingratas con quenes considerabamos bos amigos, a pesar de coñecelos dende fai moito tempo.

A xente cambia, os feitos da vida deixan pegada e non sempre todos poden estar á altura das circunstancias.
É necesario ter a fortaleza de alonxarnos das persoas que poden afectarnos dalgún modo, ainda que foran bos amigos.
Pero tamén pódese ter a tendencia de sentirse atraído por persoas que poden resultar nefastas e sempre vincularse co mesmo tipo de persoas.

As veces, afinidades circunstanciais ou cualidades superficiales poden enganar o máis cauto e descubrir máis tarde ou máis cedo que nos relacionamos con persoas dependentes, que se complacen en inspirar compaixón e que impulsan ós que atopan ó seu paso á axudalos.

Algús elixen os seus amigos polo seu sentido do humor, ou porque son divertidos, sen ter en conta outros valores que nunha amizade son esenciais como a lealtade e a honestidade.

As persoas depresivas suelen contaxiar o seu estado de ánimo as máis optimista e as veces regocíxanse tratando de desmoralizalos; e é difícil estar sempre disposto a levantarlle o ánimo a outros que non fan nada por si mesmos.

As personas que non son estables emocionalmente non teñen a capacidade de manter as amizades, porque son inconstantes, necesitan cambiar,abúrrense, detestan as rutinas, cánsanse das persoas e das cousas.
Pódense crear vínculos con persoas cas cales non se ten afinidade de ningunha clase, ás que non se sabe qué decirlles e que tampouco lles interesa o que falamos. Son pseudos amigos que se comportan como illas, compartimentos estancos que se manteñen unidos as veces por conveniencia, por hábito ou por compromiso.

Tamén se pode estar ligado a quenes lles satisface criticar a todo o mundo, sen saber que a crítica no reporta nada positivo. E normalmente o que máis se tende a criticar é a proxección dos defectos que non se aceptan dun mesmo.
Existen quenes pretender cambiar os seu amigos, porque non os aceptan como son e os hostigan coas súas críticas, bromas ou burlas supostamente polo seu ben.

Unha amizade esixe disponibilidade, atención e presencia. É importante interesarse pola vida dun amigo e que éste tamén se interese polo outro.
As persoas que saben escoitar, que miran ós ollos cando falan, que poden compartir as súas alegrías e tristezas, que non se avergonzan de ser quenes son, que nos brindan recoñecemento, que son amables e disfrutan da nosa compaña, merecen ser o nosos amigos.

Os bos amigos pódense contar cos dedos dunha soa man; son os irmáns que eleximos, fieles e sinceros, que nos queren e que nos aceptan como somos.

A amizade ten a cualidade da xusta distancia para poder ver as cousas dende a perspectiva do outro, condición que non sempre os vínculos familiares ofrecen.

A amizade é unha das cousas máis importantes da vida , sen a que resultaria algo menos ou bastante menos gratificante vivir, a familia é a que che toca pero os amigos elexímolos.As veces acertamos coa elección outras non tanto, pero a pesar de todo sempre merece a pena facer amigos, coñecer xente e enriquecerte gracias a ela.

Un amigo e aquel que sabe todo de ti e a pesar delo quérete.

Elbert Hubbard. Ensaista estadounidense.

A amizade duplica as alegrías e divide as angurias pola metade.

Sir Francis Bacon. Filósofo y estadista británico.

Un amigo ten que ser como os cartos, que antes de necesitalo, xa se sabe o valor que ten.

Sócrates Filósofo griego.

¡Decepción!

Moitas veces vemos a determinadas persoas como os imaxinamos ou supñemos que son, ben sexa por engano deles ou de falsas impresións.A decepción aparece cando lle adxudicamos a unha cousa, situación ou persoa atributos que non ten e "descubrimos" que non os posúe.Entón, podemos desilusionarnos, desencantarnos, frustrarnos, contrariarnos, caer no despeito... desesperanza, tristura, polo chasco que levamos.

Ainda que as decepciónss, nalgunhas ocasións, dependen da forma como nos mesmos percibimos, sen dubida que tambén as provocan os enganos, sobre todo cando algunha persoa falta á verdade no que nos di ou na forma de actuar.

No campo do amor, sempre a parella desperta sentimentos, ilusións, esperanzas , e prespectivas de futuro. Quérese ser feliz,ou ter un fogar, en moitos casos fillos ........ entre tantas cousas. Cando estes obxectivos ou expectativas non se logran, surxen decepcións de vida. En innumerables casos, as parellas cando se namoran, vense mutuamente a través do prisma do amor. Esto moitas veces distorsiona a realidade. Así consíguese minimizar ou ignorar defectos persoais e incrementar ou distinguir virtudes inexistentes. Logo dun tempo e moitas veces coa convivencia descúbrese o outro tal y cual é aparece o desengano, a decepción. Da ilusión pasamos á desilusión. Sáese do engano ou do erro de apreciación no que se estaba.

Noutras ocasións a publicidade enganosa, a propaganda política ou a sobrevenda dunha idea ou producto lévanos a crear expectativas persoais en torno a algo o alguén que o non darnos o esperado decepcionanos.

O primordial para non ser decepcionados permanentemente, é intentar ser o máis obxetivos que podamos, non crearnos falsas esperanzas, evaluar as situaciones evitando xuizos emocionais, e valorar e apreciar ás persoas na súa xusta dimensión.Cousa complicada as veces, ¿non si?


Outra cuestión que se nos presenta é que sexamos nos mesmos quen decepciona a un terceiro e este nos di: "¡estou decepcionado!". O cal nos pode producir dor e sentimento de culpabilidade. Para previr que esto ocurra tratemos de non mentir, non aparentemos ser o que non somos, sexamos auténticos e mostremos as nosas virtudes así como os defectos. Cousa que según para quén tamén pode resultar un tanto difícil.

Sensualidade

Por definición, sensual está relacionado coas sensacións, e sensualidade disposición de disfrutar plenamente dos praceres dos sentidos, dos obxetos e suxeitos que os incitan ou satisfacen, así como tamén está relacionado co desexo sexual.
Unha persoa sensual deleitase vendo, saboreando, tocando, ulindo e oindo. Relacionase co mundo que o rodea dunha maneira especial. Encantalle observar unha paisaxe, detallar as cidades, a súa arquitectura, percibe as súas xentes, o arte, as frores. Cando come regocíjase cos alimentos e bebidas, e degustaos transformando cada comida nun acto pracenteiro. Siente as texturas de canto toca e goza delas. Recrease cos olores, no só dos pratos ou do medio ambiente senon da xente e en particular da súa parella. Cando escoita música ou distintos sonidos compenetrase con eles e escoia con atención e complacencia.
Nos momentos de intimidade non é difícil imaxinar un encontro con alguén que é sensual ;que mire paseniño e que diga o fermoso/a que te ve, o ben que nos queda o que levamos posto, que pregunte pola fragancia que usas e manifieste que lle atrae , e que cando pase a maiores, saboree gozando cada paso polo teu corpo, sinta os teus olores máis íntimos con satisfacción ,á vez que esa persona te toque e acaricie co feitizo particular de quen non ten premura para chegar á etapa culminante da sexualidade, a cal tamén apreciará con notable intensidade.
Preguntaredesvos e preguntovos se vos considerades sensuais ou non. Se o que describin anteriormente é para vos a sensualidade.
Unha boa pregunta para facerse é se quere ou non ser sensual, porque os seres humanos, todos podemos aprender a selo. Para elo, debemos educar os nosos sentidos usando os pensamentos e os sentimentos. As veces oímos decir que alguén non é precisamente unha persoa guapa pero sí moi atractiva porque é moi sensual.

Marcianos e venusianas

Imaxinade que os homes sexan de Marte e as mulleres son de Venus.

Un día fai moito tempo........... os marcianos, mirando a través dos seus telescopios, descubriron ás venusianas. Só o feito de votarlles unha ollada as venusianas despertou neles uns sentimentos que non tiveran nunca. Namoraronse e inventaron rápidamente as viaxes espaciais para voar cerca de Venus.
As venusianas recibiron ós marcianos cos brazos abertos. Os seus corazóns abrironse de par en par a un amor que nunca antes sentiran.
O amor entre venusianas e marcianos foi máxico. Maravillaronse estando xuntos, facendo cousas xuntos e comunicándose entre sí. Ainda que eran de mundos diferentes, disfrutaban das suás diferencias. Pasaron meses aprendendo uns acerca dos outros, explorando e valorando as súas diferentes necesidades, preferencias e pautas de comportamento. Durante anos viviron xuntos, namorados e en armonía.
Logo decidiron voar á Terra. O principio todo era maravilloso e fermoso. Pero o pasar o tempo impuxeronse os efectos da atmosfera terrestre e unha mañá todos despertaron cun tipo peculiar de amnesia: !a amnesia selectiva!
Tanto os marcianos como as venusianas esqueceron que eran de planetas diferentes e que se supoñía que eran diferentes. Nunha mañá todo o que aprenderan acerca das súas diferencias foi borrado das súas memorias. E dende ese día, homes e mulleres están en conflicto.

Como é a vida en Marte:

Os marcianos valoran o poder, a competencia, a eficiencia e a realización. Sempre están facendo cousas para poder probarse a sí mesmos e desenrrolar o seu poder e as súas habilidades. Experimentan a realización fundamentalmente a través do éxito e o logro..
Non leen revistas tales como Psychologys. Prefiren as actividades ó aire libre, como a caza, a pesca e as carreiras de coches. Interesanse polas noticias, o clima e os deportes (sobre todo o futbol) e nada lles importa menos que as novelas románticas e os libros de autoaxuda.
Interesanse máis polos “obxetos”e as “cousas” que na xente e os sentimentos. Incluso hoxe na Terra, mentras as mulleres fantasean co romance, os homes fantasean cos coches potentes, computadoras máis rápidas, artefactos, artiluxios e unha nova tecnoloxía máis poderosa.

Os marccianos non senten a necesidade de comunicarse constantemente e as súas mensaxes son concisas sen demasiados detalles.

En marte danlle unha importancia especial o pracer físico e a sexualidade nas súas relacións.

Como é a vida en Venus:

As venusianas teñen valores diferentes. Valoran o amor, a comunicación, a beleza e as relacións. Dedican moito tempo a respaldarse e a axudarse. O sentido da personalidade definese a través dos seus sentimientos e da calidade das súas relacións. Experimentan a realización a través da participación e as relacións.
En Venus todo reflexa eses valores. En lugar de construir autopistas e grandes edificios, as venusianas preocupanse máis por vivir xuntas en armonía, comunidade e cooperación afectuosa. As relacións son máis importantes que o traballo e a tecnología. O seu mundo é oposto a Marte.
Non levan uniformes como os marcianos (para exhibir a súa competencia). Polo contrario, gozan poñéndose roupa distinta todos os días, según a maneira de sentirse.Poden incluso cambiarse de roupa varias veces ó día en consonancia co seu humor.
A comunicación ten unha importancia fundamental. Compartir os seus sentimentos é moito máis importantes que alcanzar obxectivos é éxito. Falar e relacionarse entre si é unha fonte de enorme realización.
As venusianas, en lugar de orientarse hacia determinados obxectivos, orientanse hacia as relacións.

Dous marcianos van almorzar para analizar un proxecto ou a posibilidade de alcanzar un obxetivo; teñen un problema que resolver. Ademáis, os marcianos consideran o feito de ir a un restaurante como una eficiente maneira de resolver o tema da alimentación sen compras, sen cociñar e sen lavar os pratos. Para as venusianas,o feito de ir a comer cunha amiga constitúe unha oportunidade para alimentar unha relación e a opotunidade de brindar e recibir apoio. A conversación das mulleres nun restaurante pode ser moi aberta e intima.

En Venus todos estudian psicoloxía e poseen polo menos un doutorado en asesoramento. Todos están moi involucrados co crecemiento persoal, a espiritualidade e todo o que pueda estimular a vida, a saude e o crecemento. Venus esta cuberta de parques, xardíns orgánicos, centros comerciales e restaurantes.

En canto as relacións co outro sexo as venusianas dan gran importancia a expresión de sentimentos, gústalle sentirse queridas, escoitadas, admiradas e desexadas, as relación sexuais están máis supeditadas os sentimentos.

Nesta tesitura andamos, o conflicto sempre é o mesmo os homes queixanse de que non entenden as nosas reaccións, e nos queixamonos da conducta deles.Pero a pesar de todo estamos condenados a convivir da mellor maneira posible e eu como son unha optimista incorrexible considero que se pode conseguir e que estas diferencias a pesar de todo fai máis amena a convivencia, aínda que as veces nos tiremos os trastos.....a cabeza.

A importancia dun bico

Un bico é bastante máis que un bico. Un bico ,ainda que soe un tanto frío, é ante todo un intercambio crudo de información que pode revelar en poucos segundos se somos ou non xenéticamente compatibles cos nosos pretendentes, se merece a pena esa relación ou se hai que pasar de folla e proseguir a búsqueda.
«Hay muchas fuerzas que pueden conectar románticamente a dos personas», admite o psicólogo Gordon Gallup. «Pero un beso, y particularmente el primer beso, puede romper fácilmente el vínculo».
Gordon Gallup, Susan Hughes y Marissa Harrison son os autores dun recente estudo titulado 'A psicobioloxía do bico romántico', que saltou á portada de 'Scientific American Mind' e serviu para replantexar todo o que ata agora se sabía sobre o contacto boca a boca. Segundo unha sondaxe realizada polos tres especialistas entre 1.041 estudantes da Universidade de Albany, o primero bico serviu para que moitos perderan o interese pola súa potencial parella.
«Cuando dos personas se besan, se está produciendo un complejo intercambio de señales químicas», sosten Gallup. «Ese contacto puede activar mecanismos inconscientes que actúan para evaluar nuestra compatibilidad genética o nuestra viabilidad reproductiva con la persona que estamos besando».
Así explica, na súa opinión, o rechazo repentino que moita xente experimenta tras a primera descarga á altura dos beizos. As neuronas sensoriais entran en acción e as mensaxes bombardean o cerebro nuns instantes que serán decisivos. A experiencia é similar nos homes e nas mulleres, ainda que ambos valoren de distinta forma o feito de bicarse.
«Los hombres y las mujeres se besan frecuentemente por distintas razones», afirma Gordon Gallup. «Aunque ambos lo consideren por igual un acto altamente romántico, lo cierto es que para ellas es más importante que para ellos en todas las fases de la relación».
Dacordo co estudo da Universidade de Albany, a maioría das mulleres «insisten na necesidade de bicarse antes e despois dun encontro sexual», mentras os homes son máis proclives ó sexo sen a mediación dun bico. Paradóxicamente, para eles o bico é casi sempre preámbulo dun contacto sexual, mentras que para elas é unha estratexia para tantear o estado da relación e de evaluar o nivel de compromiso da súa parella.

Outro recente estudo, elaborado pola psicóloga Wendy L. Hill da Universidade Lafayette, revelouo que os bicos liberan moita maior cantidade de oxitocina –a hormona que potencia o vínculo emocional– nos homes maís que nas mulleres. Moralexa: elas necesitan máis que un bico para sentirse «conectadas».
«Antes de que existieran los pasapurés y la comida para bebés, las madres masticaban y transferían pequeñas cantidades de alimento a sus hijos», recorda o psicólogo Gordon Gallup. «Lo que hoy llamamos beso, y que es un acto definitorio de la conducta humana y de otras especies altamente evolucionadas, puede haber tenido su origen en esa forma primitiva de alimentación».
Dalgunha maneira, ese bico protoparental acabou evolucionando ata convertirse en parte do ritual de galanteo entre machos e femias. E tamén como mostra de afecto –ou paixón– entre os membros dun clan ou unha familia.
O primatólogo Frans B.M. de Waal relataba recentemente a experiencia do empleado dun zoo que accedeu a darse un bico nos beizos cun bonobo... ata que reaccionou sorprendido porque o primate lle estaba metendo a lingua na boca. Non saben nada estes bonobos.

Seis grados de separación

A todos nos pasau alguna vez; empezas a falar cunha persoa que acabas de coñecer e descobres que é (por exemplo) curmán dun amigo da universidade, noutras palabras, resulta que este perfecto descoñecido e ti estades conectados por unha persoa en común
Seis grados de separación é unha teoría que intenta probar o dito de "o mundo é un pano", dito doutro modo, que calquera na Terra pode estar conectado a calquera outra persoa do planeta a través dunha cadena de coñecidos que non ten máis de cinco intermediarios (conectando a ambas persoas con só seis enlaces).

Segundo esta Teoría, cada persoa coñece de media, entre amigos, familiares e compañeiros de traballo ou escola, a unhas 100 personas. Se cada un deses amigos ou coñecidos cercanos se relaciona con outras 100 persoas, calquer individuo pode pasar un recado a 10.000 persoas máis tan so pedindo a un amigo que pase a mensaxe os seus amigos.

Estos 10.000 individuos serían contactos de segundo nivel, que un individuo no coñece pero que pode coñecer fácilmente pedindo os seus amigos e familiares que llo presente.Este argumento supón que os 100 amigos de cada persona non son amigos comúns. En na práctica, esto significa que o número de contactos de segundo nivel será sustancialmente menor a 10.000 debido a que é moi usual ter amigos comúns nas redes sociais.

Se esos 10.000 coñecen a outros 100, a red ampliariase a 1.000.000 de persoas conectadas en nun tercer nivel, a 100.000.000 nun cuarto nivel, a 10.000.000.000 nun quinto nivel e a 1.000.000.000.000 nun sexto nivel. En seis pasos, e coas tecnoloxías dispoñibles, poderíase enviar unha mensaxe a calquer individuo do planeta.

A historia desta teoría coincide coa publicación do libro “Chains” do escritor Frigyes Karinthy no ano 1929. Nun principio tomouse como unha mera lenda urbana, pero máis tarde,na década dos 50, dous científicos da IBM e MIT propuxeronse demostrala matemáticamente e nos 60 o psicólogo Stanley Milgram probouna empíricamente facendo un sinxelo experimento: Propuxolle a varias persoas que tratasen de contactar con outras das que só poseían de información o nome e a localización aproximada da súa residencia utilizando tan so unha cadea de coñecidos. Comprobou que a media de intermediarios que debía haber entre unha persona e outra era de seis.

Co desenrolo das novas tecnoloxías e de Internet, levaronse a cabo experimentos máis abertos para demostrar a veracidade desta teoría. Un exemplo é o xogo de Kevin Bacon, un actor dos EEUU que propuxo os internautas que o relacionasen con calquer outro actor do mundo a través de actores que nalgún intre traballaran con él.

Pois ben esta entrada hoxe ven a que nos facebook están a realizar un novo experimento para tratar de demostrar esta teoría ,eu xa me apuntei, a ver se sae algo de ahí, tereivos informados.