Querer e amar

Diferencias entre querer e amar por Jorge Bucay psicodramatista, terapeuta gestáltico e escritor argentino.

Querer e amar son dous conceptos diferentes.

El primero se aplica de forma mas habitual que el segundo. Querer lo asociamos a desear algo, generalmente con un propósito determinado. Puedo querer a una persona para que me acompañe, me haga sentir bien, me apoye o para que haga lo que yo quiera. Incluso puedo querer a un hijo para que me cuide en mi vejez. Hay siempre una intencionalidad específica en el querer, más o menos altruista, más o menos ética. El querer conduce al sufrimiento pues se desea algo de otra persona, justificadamente o no. Y como ésta es diferente a mí, es imposible que piense, sienta y actúe exactamente igual a mí. De modo que cualquier expectativa que tenga con ella está condenada a la frustración, pues nunca se comportará exactamente como me gustaría o placería.
Amar en cambio es aceptar al otro tal como es, con sus virtudes y sus defectos. Amar es desear lo mejor para el prójimo, aún cuando no me guste su manera de ser, aún cuando no me acompañe, no me haga sentir bien, no me apoye o no me cuide en mi vejez. Puedo estar en total desacuerdo con otra persona, puedo no quererla, pero sí puedo amarla.

Mientras más ames en tu vida, más feliz y libre serás. Mientras más quieras, más frustración, dolor y prisión habrá en tu vida.

Paréceme que ten sentido..non sei a vos.

Resilencia

O termo resiliencia refírese orixinalmente en enxeniería á capacidade dun material para adquirir a súa forma inicial despois de someterse a unha presión que o deforme. Ó falar de resiliencia humana afírmase que é a capacidade dun individuo ou dun sistema social de vivir ben e desarrollarse positivamente, a pesar das difíciles condicións de vida e máis ainda, de sair fortalecidos e ser transformados por elas.Posiblemente a resiliencia en canto realidade humana sexa tan antiga como a propia humanidade, sen embargo o interese científico por ela é moito máis recente.

Aparecen dous elementos básicos da resiliencia: a resistencia frente á destrucción ou a capacidade de protexer a propia integridade a pesar da presión, dito doutro xeito a superación das crises, a dor, a morte, a pobreza, como situacións límites ante as cales se resiste o ser humano, como loitador innato; e o outro elemento o constitúe a capacidad de construir ou reconstruir a súa propia vida a pesar das circunstancias difíciles.É o concepto oriental das crises: como dificultade e como oportunidade. As crises son conflictos de alta intensidade e polo tanto cun alto poder de transformar individuos e sociedades.

Pódese afirmar que se ten unha crise cando o que se vive pode, na conciencia de cada ser humano, exceder a súa capacidade de resposta ou de recuperación, pérdese a esperanza e o sentido da loita.

Na óptica da resiliencia en cambio, os conflictos son a base do desarrollo, cando aparecen están anunciando crecemento, transformación, boas novas. Trátase dun potencial humano activado que logra moi bos resultados a pesar dun alto risco, que mantén competencias baixo a ameaza, que sigue medrando en armonía, que é capaz de superar o medo, que ten a fortaleza de convertir o trauma nunha oportunidade de crecemento.

Necesidade de aprobación

Moitas persoas síntense impulsadas a ser o que no son, ser un mesmo implica o risco enorme de non ser aprobado, de non ser queribles, mostrarnos tal cual somos, pode ser obxeto de críticas, reais ou imaxinarias do resto da xente que nos mira, ou polo menos creemos que nos miran.
Se vemos unha revista de moda, a súas tapas xeralmente devólvennos imaxes, que polo común, non se asemellan a nos, mozas moi delgadas, bonitas e sonrintes, homes ben formados e exitosos, familias felices e sen ningún problema aparente, xente vacacionando en verdadeiros paraisos, pero o mesmo sucede se vemos a publicidade do cine, a televisión, os posters publcitarios da rúa e nin falar das vidrieras de roupa de última moda, onde algúnhas tallas practicamente non existen, a nosa mente empeza a creer que hai algo malo en ser como somos, para ser realmente felices, para ser alguén exitoso e querido, debemos alcanzar ese modelo idealizado de esa soñanda tapa de revista ou ese spot publicitario, entón cómo se pode estar ben sendo un mesmo?
A mirada do outro, a opiniónn do outro, o inconciente desexo de aprobación, a necesidade de ser queridos, son, tal vez sen sabelo nos mesmos, os maiores inimigos do noso benestar, algo que non nos permite ser un mesmo, e polo tanto non nos permite ser realmente felices aquí, agora e tal cual somos.
É importante valorarse un mesmo , a nosa opinión persoal, equivocada ou non é xusto iso, a nosa opinión, os nosos gustos, os nosos desexos, os nosos pensamentos, os noso conceptos morais, políticos e relixiosos, non teñen por que coincidir coa do resto das personas e teñen a maravillosa virtude de ser NOSAS, se o resto as comparte ben e se non as comparte, ben, tampouco deberiamos impoñelas a outros, simplemente é bo disfrutar do que é propio.Se descubrimos que estabamos equivocado nalgo, significa que dalgún xeito medramos como persoas.Ó descubrir o enorme beneficio de ser un mesmo, á aprobación e a opinión do outro vai a deixar de importar

Pechado por descanso do persoal

Por fin chegaron as esperadas vacacións, parece que chegou tamén o verán o sol e bo tempo, que dure!!!!!.E se todo acompaña irei a disfrutar destes días de descanso o carón do mar, para aprobeitar ben os raios do sol,a praia, a auga salgada, os paseos, a lectura,as trasnoitas etc. Por fin terei tempo para min, para facer o que me apeteza sen obrigas e resposabilidades.
Así que pecho este blogue por uns días pero voltarei axiña....



Deixovos como agasallo para todos estas fermosa canción de Train, moi veraniega, cargada de bo rollito e positividade.
Bo comezo de verán!

A maxia da música

Hoxe é o día da música, unha iniciativa creada en Francia en 1982 e aquí celébrase dende o 2006.E eu como xa fixen o ano pasado dedicolle unha entradiña a este evento xa que a música é fundamental na miña vida e un dos meus vicios confesables.

Nas últimas décadas, a comunidade científica mostrou un gran interése por investigar os efectos benéficiosos que a música exerce sobre o ser humán; e comprobouse que
música é capaz de producir notables cambios fisiolóxicos no organismo. Entre os máis importantes están os siguintes: acelera ou retarda as principais funcións orgánicas (ritmo cerebral, circulación, respiración, dixestión e metabolismo); incrementa ou disminue o tono e a enerxía muscular; modifica o sistema inmunitario; altera a actividade neuronal nas zonas do cerebro implicadas na emoción, e incrementa a resistencia para o traballo e para as actividades de alto rendemento, entre outros.

Psicolóxicamente, a música pode despertar, evocar, estimular, robustecer e desarrollar diversas emocións e sentimentos. É unha fonte de pracer, e pode provocar catarsis e sublimacións. Tamén pode traer á memoria olores e colores, e modificar o estado de ánimo do ointe e a súa percepción do espacio e do tiempo.

A música suscita o pracer estético e move á reflexión; incita e favorece a expresión dun mesmo e induce á colaboración intergrupal e ó entendemento cultural.

Intelectualmente, a música desarrolla á capacidade de atención e favorece a imaxinación e a capacidade creadora; estimula a habilidade de concentración e a memoria a curto e longo prazo e desarrolla o sentido do orde e da análise. Facilita a aprendizaxe o manter en actividade as neuronas cerebrais, e exercita a intelixencia, xa que favorece o uso de varios razonamentos á vez ó percibir diferenciadamente o seus elementos, e sintetizalos na captación dunha mensaxe integrada, lóxico e fermoso.

Terapéuticamente , a música utilízase no tratamento de dolencias como a hipertensión arterial, estados de ansiedade, depresión e estrés, e alteracións do sono. Tamén se emprega na rehabilitación de pacientes psicóticos, de nenos autistas e de adolescentes con trastornos do comportamiento.

O empleo terapéutico da música denominase musicoterapia da que xa falei noutras ocasións, e é a ciencia que se ocupa do mantemento, a restauración e o acrecentamento da saúde, tanto física como mental, a través da música. Mediante técnicas específicas da musicoterapia,pódese estimular os neurotransmisores endóxenos do cerebro, de tal forma que provoquen reacciónss químicas que melloren, aceleren ou favorezcan o aprendizaje.

La música es el más elevado mensaje del sentimiento; es el arte que convierte la técnica en un regalo al espíritu para contribuir a que los seres humanos, al admirar la belleza, sean progresivamente mejores.
Pablo Casals

Socialmente: Debido os avances científicos e tecnolóxicos, á gran disponibilidade de grabacións e á abundancia de medios de comunicación masiva, a música abandonou as salas de concertos para pasar a formar parte da vida diaria. Estes feitos poderían haber proporcionado grandes beneficios tanto ó individuo como á sociedade; sen embargo, moitas prácticas que eran comúns en épocas pasadas, como o tocar instrumentos ou cantar en familia, perdeuse por causa da televisión, que veu a sustituilas.

A música é de gran utilidade para liberarnos da tensión e a fatiga, e debería ter un lugar moi importante dentro do círculo familiar. A práctica do canto ou de tocar un instrumento pode ter efectos moi positivos para favorecer a autorrealización, aumentar a autoestima, propiciar o coñecemento mutuo e a cohesión familiar. A música, sendo unha actividade que frecuentemente se realiza en grupo, contribue á integración social; e ó ser o desempeño individual de suma importancia para o logro dun resultado final, simultáneamente fomenta a responsabilidade e a superación personal.



E aquí vos deixo imaxes do concerto no que estiven a semana pasada dun dos meus grupos preferidos, os ingleses Muse. Foi sen dúbida o mellor concerto da miña vida. Ahí podedes ver o poder da música, non hai palabras para describir o que sentín e vivín durante esas case dúas de concertazo.

Fixéronnos creer

Aquí vos deixo un texto do grande John Lennon o que me parece dunha gran sabedoría, eu non podería estar máis de acordo con él.

“Nos hicieron creer que el “gran amor”, sólo sucede una vez, generalmente antes de los 30 años. No nos contaron que el amor no es accionado, ni llega en un momento determinado. Las personas crecen a través de la gente. Si estamos en buena compañía, es más agradable.

Nos hicieron creer que cada uno de nosotros es la mitad de una naranja y que la vida sólo tiene sentido cuando encontramos la otra mitad. No nos contaron que ya nacemos enteros, que nadie en la vida merece cargar en las espaldas, la responsabilidad de completar lo que nos falta.

Nos hicieron creer en una fórmula llamada “dos en uno“: dos personas pensando igual, actuando igual, que era eso lo que funcionaba. No nos contaron que eso tiene nombre: anulación. Que sólo siendo individuos con personalidad propia, podremos tener una relación saludable.

Nos hicieron creer que casarse es obligatorio y que los deseos fuera de término, deben ser reprimidos. Nos hicieron creer que los y las modelos y la gente con dinero son más amados.

Nos hicieron creer que sólo hay una fórmula para ser feliz, la misma para todos, y los que escapan de ella están condenados a la marginalidad. No nos contaron que estas fórmulas son equivocadas, frustran a las personas, son alienantes, y que podemos intentar otras alternativas.

¡Ah!, tampoco nos dijeron que nadie nos iba a decir todo esto…… cada uno lo va a tener que descubrir solo. Y ahí, cuando estés muy enamorado de ti, vas a poder ser muy feliz y te vas a enamorar de alguien.

Vivimos en un mundo donde nos escondemos para hacer el amor…

… aunque la violencia, se practica a plena luz del día.

Fortalezas personais

Dentro da Psicoloxía Positiva, desarrollouse unha clasificación das principais características personais, agruparonse primeiro en seis virtudes, as cales a súa vez agrúpanse en total 24 fortalezas personais.

SABEDORÍA E COÑECEMENTO: Fortalezas cognitivas que implican a adquisición e o uso do coñecemento.

1.Curiosidade, interés polo mundo.Ter interés polo que sucede no mundo, encontrar temas fascinantes, explorar e descubir novas cousas.

2.Amor polo coñecemento e a aprendizaxe.Chegar a dominar novas materias e coñecementos, tendencia continua a adquirir novas aprendizaxes.

3.Xuizo, pensamento crítico, mentalidade aberta .Pensar sobre as cousas e examinar tódolos seus significados e matices. No sacar conclusións ó azar, senon tras evaluar cada posibilidade. Estar disposto a cambiar as propias ideas en base á evidencia.

4.Inxenio, orixinalidade, intelixencia práctica..Pensar en novos e productivos camiños e formas de facer as cousas. Inclúe a creación artística pero non se limita exclusivamente a ela.

5.PerspectivaSer capaz de dar consellos sabios e adecuados ós demáis, encontrando camiños non só para comprender o mundo senon para axudar a comprenderlo ós demáis.

CORAXE: Fortalezas emocionais que implican a consecución de metas ante situacións de dificultade, externa ou interna.

6.Valentía.Non deixarse intimidar ante a amenza, o cambio, a dificultade ou a dor. Ser capaz de defender unha postura que un cree correcta ainda que exista unha forte oposición por parte dos demáis, actuar según as propias conviccións ainda que eso supoña ser criticado. Inclúe a forza física.

7.Perseverancia e dilixencia..Terminar o que un empeza. Persistir nunha actividade ainda que existan obstáculos. Obter satisfacción polas tarefas emprendidas e que conseguen finalizarse con éxito.

8.Integridade, honestidade, autenticidade.Ir sempre coa verdade por diante, non ser pretencioso e asumir a responsabilidade dos propios sentimentos e accións emprendidas.

9.Vitalidade e pasixón polas cousas.Afrontar a vida con entusiamo e enerxía.Facer as cousas con convicción e dando todo de un mesmo. Vivir a vida como unha apaixoante aventura, sintíndose vivo e activo.

HUMANIDADE:Fortalezas interpersonais que implican coidar e ofrecer amizade e cariño ós demáis.

10.Amor,apego, capacidade de amar e ser amado.Ter importantes e valiosas relaciónss con outras persoas, en particular con aquelas nas que o afecto e o coidado son mutuos.Sentirse cerca e apegado á outras persoas.

11.Simpatía, amabilidade, xenerosidadeFacer favores e boas accións para os demáis, axudar e coidar a outras persoas.

12.Intelixencia emocional, persoal e social.Ser consciente das emocións e sentimentos tanto dun mesmo como dos demáis, saber como comportarse nas diferentes situacións sociais, saber que cousas son importante para outras persoas, ter empatía.

XUSTIZA:Fortalezas cívicas que conlevan unha vida en comunidade saudable.



13.Cidadanía, civismo, lealtade, traballo en equipo.Traballar ben dentro dun equipo ou grupo de persoas, ser fiel ó gurpo e sentirse parte del.

14.Sentido da xustiza, equidade..Tratar a todas as persoas como iguais en consonancia coas nocións de equidade e xustiza. Non deixar que os sentimentos personais influan en decisións sobre os outros, dando a todo o mundo as mesmas oportunidades. .

15. Liderazgo Animar o grupo de que un é membro para facer cousas, así como reforzar as relacións entre as persoas de dito grupo.

MODERACIÓN:Fortalezas que nos protexen contra os excesos.

16.Capacidade de perdoar..Capacidade de perdoar a aquelas persoas que actuaron mal, dándolles unha segunda oportunidade, non sendo vengativo nin rencoroso.

17.Modestia, humildade.Deixar que sexan os demáis os que falen dun mesmo, non buscar ser o centro de atención e non creerse máis especial que os demáis.

18.Prudencia, discreción, cautela.Ser cauteloso á hora de tomar decisións, non asumindo riscos innecesarios ni dicindo ou facendo nada do que despois un se poda arrepentir.

19.Auto-control, auto-regulación.Ter capacidade para regular os propios sentimentos e accións. Ter disciplina e control sobre os impulsos e emocións.

TRANCENDESCIA:Fortalezas que forxan conexiones coa inmensidade do universo e proveen de significado a vida.



20.Apreciación da beleza e a excelencia, capacidade de asombro.Saber apreciar a beleza das cousas, do día a día, o interesarse por aspectos da vida como a natureza, o arte, a ciencia…

21.Gratitude. Ser consciente e agradecer as cousas boas que a un lle pasan. Saber dar as gracias.

22.Esperanza, optimismo, proxección hacia o futuro .Esperar o mellor para o futuro e traballar para conseguilo. Creer que un bo futuro é algo que está nas nosas mans conseguir.

23.Sentido do humor.Gustar de reir e gastar bromas, sonrir con frecuencia, ver o lado positivo da vida.

24.Espiritualidade, fe, sentido relixioso.Pensar que existe un propósito ou un significado universal nas cousas que ocorren no mundo e na propia existencia.

Está claro que non é posible que todos teñamos todas estas fortalezas perosais que dalgunha forma fan a nosa vida mellor e nos fon fortes frente as dificultades.Pero seguro que si atoparemos que temos moitas destas fortalezas.Penso que está ben ser consciente delo, valoralas e potencialas.

Psicoloxía positiva

A psicoloxía positiva é unha rama da psicoloxía de recente aparición que busca comprender, a través da investigación científica, os procesos que subiacen ás cualidades e emocións positivas do ser humano, durante tanto tempo ignoradas pola psicoloxía.O obxeto deste interés no é outro que aportar novos coñecementos acerca da psique humana non só para axudar a resolver os problemas de salude mental dos que adolecen os individuos, senon tamén para alcanzar mellor calidade de vida e benestar, todo elo sen apartarse nunca da máis rigurosa metodoloxía científica propia de toda ciencia da saude.A psicoloxía positiva representa un novo punto de vista dende o que entende a psicoloxía e a saude mental que ven a complementar e apoiar a xa existente.
A psicoloxía positiva non é un movemento filosófico nin espiritual, non pretende promover o crecemento espiritual nin humano a través de métodos dudosamente establecidos. Non é un exercicio de autoaxuda nin un método máxico para alcanzar a felicidade.Non pretende ser un abrigo baixo o que arropar creencias e dogmas de fe, nin siquiera un camiño a seguir por ninguén. A psicoloxía positiva en ningún caso debe ser entendida fora dun riguroso contexto profesional.

A psicoloxía positiva estuda diversos aspectos do ser humano: emocións positivas como a felicidade, a alegría ou o amor, e fortalezas como o optimismo, a creatividade, a gratitude, a sabedoría, ou a resiliencia.

O doutor Martin Seligman, considerado como un dos fundadores da Psicoloxía Positiva, dispuxo unha forma de estructurar a investigación neste campo que permitira avanzar e proxectala hacia o futuro.
Según Seligman, as tres vías fundamentais a través das cales podemos iniciar ou perseguir o camiño da felicidade son:

A vida pracenteira: esta vía persigue aumentar as emociones positivas no pasado, no presente e no futuro.

A vida comprometida: tratase da posta en práctica das fortalezas personais co obxectivo de desarrollar un maior número de boas experiencias, de fluxo de conciencia ("flow").

A vida con sentido: esta vía incluiría o sentido da vida e o desarrollo de obxectivos que van máis alá dun mesmo.

Por suposto, as tres vías non son nin exclusivas nin exhaustivas, é decir, que se poden perseguir diversos obxectivos no camiño da felicidade e recorrerse dende distintos lugares.

Según o propio Seligman, e sen menospreciar o valor que ten a experimentación de emociones positivas en calquer momento do ciclo vital, o desarrollo da vida comprometida e da vida con sentido poden ter unha maior importancia para a construcción do benestar.

Locus de control

O locus de control refierese á dirección do control que perciben os individuos sobre eles mesmos. Ou ben poden dirixir esta percepción á idea de que son eles os que controlan os seus actos e as consecuencias das súas accións (expectativa de lugar interno de control) ou, polo contrario, tenden a esperar que o control das súas accións e das consecuencias das súas accións se atope no exterior (expectativa de lugar externo de control).
É frecuente ver moitas personas que poseen un locus de control externo. Éstas, enfócanse con frecuencia en buscar quenes son os culpables das súas desgracias: que foron despedidos porque o xefe era un déspota, que os demáis non o aceptan porque lle teñen envexa ou que non gañou á lotería porque pasou por debaixo duhna escaleira.
As persoas con locus de control interno polo contrario asumen a responsabilidade de cada un dos seus actos, sendo conscientes de que tanto o bo como o malo que lles sucede está probocado dalgún xeito por eles mesmos.
Ter un locus de control externo non suele ser saudable, xa que non se asume a responsabilidade dos porpios actos ademáis de que tampouco son cosncientes de que eles son os que dirixen os seus pasos senon que en moitas ocasión o seu destino xa está marcado e so se teñen que deixar levar porque non hai nada que eles podan facer para cambiar o curso dos acotecementos.
Ter un locus de control interno pola contra é máis saudable, xa que da unha sensación de que cada cousa que che pasa é froito dos pasos que decidimos dar previamente, tanto para o bo como para o malo, se ti es quen de dirixir a túa vida acabaras chegando onde te propoñas.Esto tamén ten a súa contrapartida e é que se nos imos os extremos, alguén que teña un locus de control interno excesibamente marcado poida que se responsabilice en exceso de todo aquelo que lle aconteza sen ser consciente de que hai variables externas a un mesmo que en moitas ocasión non se poden prever nin controlar.

Os 5 grandes

A personalidade é a combinación de rasgos que definen o comportamento dun individuo. Baséase en factores xenéticos e ambientais. Os xenes que heredamos inflúen nos nosos rasgos de personalidade. Tamén inflúen a familia, os amigos, a escola, as experiencias vitais, incluso o traballo. Hai moitos métodos para clasificar as personas.
Esta entrada está dedicada a un modelo de personalidade que suelen usar os investigadores para definir e diferenciar personalidades diferentes.

Toma o seu nome do feito de que agrupa as características de personalidade en cinco grandes rasgos ou factores. Por suposto, a personalidade dun individuo é sempre unha mezcla destos factores ainda que poda predominar un deles sobre os outros. Os cinco grandes factores son:

Apertura a experiencia: engloba características como o gusto polo arte, pola aventura, polas emociós, a imaxinación e a curiosidade.

Conciencia ou minuciosidade : é a tendencia á autodisciplina, á responsabilidade, o planeamento das cousas en lugar da espontaneidade.

Extraversión: implica a enerxía, as emocións positivas, a tendencia a buscar a atención e compaña dos outros.

Neuroticismo: a tendencia a experimentar emocións negativas como ansiedade, ira, depresión e vulnerabilidade.

Agradabilidade: Tendencia a ser compasivo e cooperativo.

Cada unha destas dimensións é en realidade unha especie de vara con dous extremos, é decir ,cada factor ten un polo oposto, que son:
Apertura á experiencia_____________Convencionalismo
Conciencia ou Minuciosidad__________________Desorganización
Extroversión______________________________Introversión
Agradabilidade_____________________________Antipatía
Neuroticismo_____________________________Estabilidade emocional

Cando se quere estudar a personalidade dunha persoa pásaselle un cuestionario onde se presentan frases ás que debe responder se está dacordo ou en desacordo. Así a persoa obtén unha puntuación para cada un dos cinco eixes que o ubican nalgún lugar entre eses dous polos.
Do análisis dos resultados lógrase ver que rasgos predominan na persoa. Se ben a personalidade dun individuo é un asunto moi complexo.