A maxia da música

Hoxe é o día da música, unha iniciativa creada en Francia en 1982 e aquí celébrase dende o 2006.E eu como xa fixen o ano pasado dedicolle unha entradiña a este evento xa que a música é fundamental na miña vida e un dos meus vicios confesables.

Nas últimas décadas, a comunidade científica mostrou un gran interése por investigar os efectos benéficiosos que a música exerce sobre o ser humán; e comprobouse que
música é capaz de producir notables cambios fisiolóxicos no organismo. Entre os máis importantes están os siguintes: acelera ou retarda as principais funcións orgánicas (ritmo cerebral, circulación, respiración, dixestión e metabolismo); incrementa ou disminue o tono e a enerxía muscular; modifica o sistema inmunitario; altera a actividade neuronal nas zonas do cerebro implicadas na emoción, e incrementa a resistencia para o traballo e para as actividades de alto rendemento, entre outros.

Psicolóxicamente, a música pode despertar, evocar, estimular, robustecer e desarrollar diversas emocións e sentimentos. É unha fonte de pracer, e pode provocar catarsis e sublimacións. Tamén pode traer á memoria olores e colores, e modificar o estado de ánimo do ointe e a súa percepción do espacio e do tiempo.

A música suscita o pracer estético e move á reflexión; incita e favorece a expresión dun mesmo e induce á colaboración intergrupal e ó entendemento cultural.

Intelectualmente, a música desarrolla á capacidade de atención e favorece a imaxinación e a capacidade creadora; estimula a habilidade de concentración e a memoria a curto e longo prazo e desarrolla o sentido do orde e da análise. Facilita a aprendizaxe o manter en actividade as neuronas cerebrais, e exercita a intelixencia, xa que favorece o uso de varios razonamentos á vez ó percibir diferenciadamente o seus elementos, e sintetizalos na captación dunha mensaxe integrada, lóxico e fermoso.

Terapéuticamente , a música utilízase no tratamento de dolencias como a hipertensión arterial, estados de ansiedade, depresión e estrés, e alteracións do sono. Tamén se emprega na rehabilitación de pacientes psicóticos, de nenos autistas e de adolescentes con trastornos do comportamiento.

O empleo terapéutico da música denominase musicoterapia da que xa falei noutras ocasións, e é a ciencia que se ocupa do mantemento, a restauración e o acrecentamento da saúde, tanto física como mental, a través da música. Mediante técnicas específicas da musicoterapia,pódese estimular os neurotransmisores endóxenos do cerebro, de tal forma que provoquen reacciónss químicas que melloren, aceleren ou favorezcan o aprendizaje.

La música es el más elevado mensaje del sentimiento; es el arte que convierte la técnica en un regalo al espíritu para contribuir a que los seres humanos, al admirar la belleza, sean progresivamente mejores.
Pablo Casals

Socialmente: Debido os avances científicos e tecnolóxicos, á gran disponibilidade de grabacións e á abundancia de medios de comunicación masiva, a música abandonou as salas de concertos para pasar a formar parte da vida diaria. Estes feitos poderían haber proporcionado grandes beneficios tanto ó individuo como á sociedade; sen embargo, moitas prácticas que eran comúns en épocas pasadas, como o tocar instrumentos ou cantar en familia, perdeuse por causa da televisión, que veu a sustituilas.

A música é de gran utilidade para liberarnos da tensión e a fatiga, e debería ter un lugar moi importante dentro do círculo familiar. A práctica do canto ou de tocar un instrumento pode ter efectos moi positivos para favorecer a autorrealización, aumentar a autoestima, propiciar o coñecemento mutuo e a cohesión familiar. A música, sendo unha actividade que frecuentemente se realiza en grupo, contribue á integración social; e ó ser o desempeño individual de suma importancia para o logro dun resultado final, simultáneamente fomenta a responsabilidade e a superación personal.



E aquí vos deixo imaxes do concerto no que estiven a semana pasada dun dos meus grupos preferidos, os ingleses Muse. Foi sen dúbida o mellor concerto da miña vida. Ahí podedes ver o poder da música, non hai palabras para describir o que sentín e vivín durante esas case dúas de concertazo.

Un ano de blogue

Pois así sen darme conta xa levo un ano de blogue..hai que ver como pasa o tempo.
Se teño que facer balance deste último ano no persoal teño que decir que non foi un mal ano, hai algunhas cousas que cambiaron bastante...para mellor.. e outras seguén o mesmiño que sempre...pero virxenciña, virxenciña que me quede como estou.
E se teño que elexir o mellor deste último ano sen lugar a dúbidas quédome co nacemento do meu primeiro sobriño, unha nova personiña fermosa que xa forma parte da miña vida.
No que se refire o blogue...con él conseguín o que me propuña nun principio ter un lugar onde expresarme e escribir sobre aquelo que me apetecese. Serviume para expoñer ideas sempre intentado buscar outra forma de mirar a realidade.O mellor moitas veces fun excesibamente optimista, pero creo que o optimismo e o mellor primas para mirar a vida.
O peor de todo é que cada vez teño menos tempo para acercarme por aquí para postear ou para pasarme polos vosos blogues a pasar un bo ratiño de lectura agradable.De tódolos xeitos máis o menos a miudo por aquí seguirei.
Para celebrar este primeiro aniversario deixo aquí unha canción de Bebe que me gusta moito,moito.
Grande artista esta moza!!!!!

Son bravú!

Esta fin de semana celebrouse no pobo o festival castañeiro, e alá fumos despois dun montón de anos a pasar un pouco de frío e a disfrutar da música de grupos como Skandalo Gz(Ponteareas), Dixebra (Asturies) ,Kogito (Vigo),Peste e Sida (Lisboa,Portugal) e Talco (Venecia, Italia).
Cantos recordos me viñeron a cabeza de aqueles outros anos de festivalada sendo uns adolescentes e asustados con toda a fauna humana que se xuntaba no pobo, e flipadisimos cos grupos que viñan a tocar: Diplomáticos de Monte Alto, Herdeiros da Crus, Yelow Pixoliñas, Manolo Cabezabolo e un longo etc. Covertémonos no epicentro do movemento bravú gracias o grupo local Rastreros, gracias a eles tamén e por suposto o esfordo de moita xente do pobo que traballou moito para sacalo a flote de novo, hoxe podemos disfrutar deste festival cañero e castañero, que se recuperou hai tres anos despois de moito tempo de parón.
Bueno pois despois de tanto tempo decateime de que sigo sendo bravú, os anos non cambiaron iso de momento.
A canción que ahí deixo é dos Rastreros, saía no Xabarín Club de hai moitos ,moitos anos, aquí sigue sendo todo un himno, e cada vez que soa nalgures todos choutamos , berramos e cantamos.....