Perseguir os soños

Todos os homes soñan, pero non do mesmo xeito. Os que soñan de noite nos polvorentos recovecos do seu espíritu, despertan ó día siguinte para descubrir que todo era vanidade. Máis os soñadores diurnos son perigosos, porque poden vivir o seu soño cos ollos abertos, a fin de facelo posible.

Lawrence de Arabia

Todos temos a responsabilidade de facer que a nosa vida sexa mellor e tamén temos a responsabilidade de facer o mundo no que vivimos e compartimos sexa un lugar mellor para todos, é importante despertar esa consciencia en nós.Asi que sigamos cos noso soños e non nos rindamos para que esto se faga realidade.
Sempre haberá barreiras,e existirán zancadillas, sempre haberá tropezos, pero non deixemos de levantarnos unha e outra vez para perseguir aquelo que anhelamos.

A quen lle importa......

A nosa sociedade foi durante moitos anos fruto da opinión duns poucos que impoñían as normas e as modas, as cales eran seguidas polo resto da poboación. En toda sociedade vaise evolucionando e o que hoxe parece unha aberración, mañá convírtese en algo valorado e moderno.
O problema aparece cando alguén decide saltarse as norma estipuladas e cambia a forma de facer as cousas, por suposto estará no punto de mira do seu círculo social e será criticado e recriminado pola súa actitude pouco apropiada.
Canto máis nos importe o que os demáis pensen de nós, canto máis nos frenemos en realizar accións lexítimas por temor á impresión allena, tanto máis evidenciamos o moito que a nosa imaxe depende do concepto que os outros teñan e esa dependencia é insana. Hai gran cantidad de vivencias positivas e de oportunidades das que nos privamos por ese temor.
Este freo resulta nocivo en dosis elevadas é preciso propoñerse, sin ofender a ninguén , actuar como nos pide o noso ser e consideramos lícito .
Os seres humanos, vivimos condicionados polo que dirán.E a veces temémoslle tanto que acollemos todo o que nos propón a sociedade
É máis doado soster, manter que transformar, porque a regra do mundo é camiñar ó son dos demáis, manter unha apariencia que sexa aprobada pola sociedade, mentras que o CAMBIO implica arriscar, propoñer, innovar, renovar, e danos medo facelo, polo qué dirán.
Deixar de lado o que verdaderamente somos para agradar a outros ou para ser aceptado ten un costo demasiado alto, que non vale a pena pagar. E, finalmente, o resultado nunca é o desexado, xa que é tanto o que deixamos no camiño, que o obxectivo alcanzado perde valor.
Ser fiel a un mesmo, é primordial. Isto quere decir, por suposto, respetar os demáis ó levar a cabo as nosas accións, telos en conta, non facer dano. Pero tamén, priorizar a nosas necesidades e os noso desexos, e facelos valer da mellor maneira que podas.

“O 50% da xente vaite querer, fagas o que fagas, e o outro 50% da xente non te vai querer, fagas o que fagas. Entón, o mellor é que sempre sexas ti mesmo. A curto ou a longo prazo, agradecerascho.”Merlina Meiler

Profecías autocumplidas

Tanto si piensas que puedes o no puedes, de cualquier forma estás en lo cierto. " Henry Ford




En psicoloxía o termo de profecía autocumplida, refíerese a unha profecía que se cumple a sí mesma de maneira inequívoca.É a confirmación das nosas expectativas. Neste sentido a teoría da profecía autocumplida explica que cando mantemos unha firme creenza respecto a algo ou alguén, acabamos corroborándoa.
Conforme á profecía autorrealizada, cando se asegura que en certa circunstancia se vai a producir un resultado negativo, nós mesmos nos encargamos de que así sexa xa que diriximos o noso pensamento hacia ese resultado, esperamos que se produza ese e ningún outro que sexa mellor e orientamos todas as nosas accións nese sentido.
Pero isto tamén ten a súa parte positiva se o sabemos manexar, cando se predice un resultado positivo e todas as forzas do individuo se movilizan hacia a súa consecución, é altísimamente probable que o consiga.
Por exemplo. Se unha moza ten unha cita moi desexada, e en vez de reforzarse negativamente dicindo “esto non vai funcionar, non son o suficientemente fermosa, estou obesa, a ninguén lle gusta a miña maneira de falar” se o que fai é pensar “son fermosa, son atractiva en todo sentido, interesante, vouno deixar fascinado coa miña conversa” .A actitude coa que acuda a cita cambirá radicalmente, fancendo que se comporte de distinto xeito segundo os seus pensamento e expectativas o que influirá directamente sobre os resultados da cita.
Como xa contei en entradas anteriores as nosas representacións internas de cómo é a realidade e cómo funciona a mesma condicionará as nosas decisións, xuicios e accións exercidas sobre o mundo externo.

Teoría do cubo e o cucharón

Todos nós vivimos na sociedade, en continua relación cos demáis e estas mesmas relacións teñen unha importante influencia nas nosas vidas. As relacións positivas achegannnos a felicidade mentras que as relacións negativas alonxannos dela.
Donald O. Clifton, impulsor da Psicoloxía positiva e o seu neto Tom Rath son os creadores da Teoría do cubo e o cucharon que nos explica como cambia a nosa actitude e como cambiamos a actitude dos demáis segundo as mensaxes,accións..etc que recibimos ou emitimos e a inluencia que elo ten nas nosas vidas tanto para ben como para mal.

Esta teoría di o seguinte:

Cada uno de nosotros posee su propio cubo. El cubo se llena o vacía permanentemente en función de lo que otros nos dicen o nos hacen. Cuando nuestro cubo está lleno, nos sentimos bastante bien; cuando está vacío, fatal.

Cada uno de nosotros dispone también de un cucharón. Cuando empleamos nuestro cucharón para llenar los cubos de los demás -siempre que hacemos o decimos algo que potencie sus emociones positivas- también estamos llenando nuestro propio cubo. Cuando utilizamos nuestro cucharón para vaciar los cubos de los demás -siempre que hacemos o decimos algo que merme sus emociones positivas- nos vaciamos nosotros mismos.

Igual que las copas llenas a rebosar, un cubo lleno nos proporciona una perspectiva positiva y energías renovadas. Cada gota del cubo nos fortalece y nos refuerza nuestro optimismo.

Sin embargo, un cubo vacío enturbia nuestra mirada, socava nuestra energía y debilita nuestra voluntad. Por eso, cuando alguien se dedica a vaciar nuestro cubo nos duele.

De esta manera cada día nos encontramos ante una disyuntiva: podemos llenar los cubos de los demás o podemos vaciarlos. Se trata de una elección fundamental, capaz de afectar profundamente nuestras relaciones, nuestra capacidad de trabajo, nuestra salud y nuestra felicidad”.

Menos é máis

O goce do simple permite ter unha vida plena, chea de creatividade e significado, porque fai que unha persoa se dedique a aproveitar todos os seus recursos e posibilidades concretas e a non perder enerxía intentando competir para ter o que teñen os demáis.Dedicarse a ser un mesmo e non a ser como os demáis.
Moitas veces non sabemos apreciar todo o que temos e tampouco se nos ocurre crecer dentro das nosas limitacións para crear unha vida completa e feliz.
A persoa que está contenta co que ten e o aproveita ó máximo, chega a ter éxito na vida.
Aceptar unha vida sinxela non é conformismo, porque trátase de aceptar a realidade propia e de aprender a estar atento e disposto ás oportunidades que se presentan, para aproveitalas.
Como di a mítica frase "non é máis rico o máis ten senon o que menos necesita".

Creencias

A creencia é un concepto, unha proposición, a cal cremos verdadeira, xa sexa a nivel consciente ou inconsciente, e; polo xeral, negámonos a discutir a súa validez.
Todos nós temos sistemas de creencias formados dende que nacemos, que nos son dadas polos nosos pais, profesores e mestres, amigos, libros, etc.; é dicir por todo aquelo que conforma o noso entorno.
Ó longo da nosa vida, imos acumulando experiencias e creencias sobre como son, ou como deberían ser as cousas. Son “ as nosas verdades” e de acordo a elas é a forma en que nos imos desenvolvendo no noso día a día.
As creencias, que en moitos casos son subconscientes, afectan á percepción que temos de nos mesmos, dos demáis e das cousas e situacións que nos rodean.
Moitas persoas tenden a pensar que as súas creencias son universalmente certas e esperan que os demáis as compartan. Non se dan conta que o sistema de creencias e valores é algo exclusivamente persoal e en moitos casos moi diferente das dos demáis.Nós vivimos á realidade en función das nosas creencias, facendo unha elaboración mental da mesma. O que vivimos tal como o vivimos, depende da representación e elaboración do noso mapa mental.
As creencias son unha forza moi poderosa dentro da nosa conducta. É ben sabido que se alguén realmente cree que pode hacer algo, farao, e se cree que é imposible facelo, ningún esforzo por grande que éste sexa logrará convencelo de que se pode realizar. Todos temos creencias que nos sirven como recursos e tamén creencias que nos limitan. As nosas creencias poden moldear, influir e incluso determinar o noso grado de intelixencia, a nosa saúde, a nosa creatividade, o xeito como nos relacionamos e incluso o noso grado de felicidade e de éxito.

Existen dous tipos de creencias:

Creencias globais:

Son xeralizacións que facemos sobre a vida, o mundo, as persoas, etc.
Exemplos: A vida é marabillosa.A vida é dura. A xente é amable. Os can son perigosos. As mulleres, os hoes son un desastre...

Regras

Son pautas que rixen o noso comportamento.

Exemplos: Se teño un bo coche a xente considerarame ben. Se aprendo das miñas experiencias e maduro, terei éxito na miña vida. Se teño ingresos fixos, entón terei seguridade. Se afirmo a miña personalidade, serei rexeitado.

As creencias, por outra banda, poden ser potenciadoras ou limitantes. As primeiras axudannos e potencian a confianza en nos mesmos e nas nosas capacidades, permitíndonos afrontar con éxito situacións complexas. As segundas restannos enerxía e inhabilitanos para afrontar determinadas situacións.

Se nos cremos incapaces de aprender ou consideramos que xa pasamos o período de nosa vida na que nos era fácil aprender cousas novas, estaremos bloqueando calquera oportunidade de desarrollar novas competencias e habilidades.
Tamén pode ocurrir que nos coste moito esforzo aprender moitas habilidades, porque ó adquirilas fácilmente quitaríannos a razón a nos mesmos (de esta forma confirmamos a nosa propia creencia).
Sería bo conñecer cales son as nosas creencias esenciais, cambiar aquelas que nos están limitando e resolver os conflictos que pueden existir entre distintas creencias.

Pensando en positivo...

A maneira de pensar inflúe moito na saúde física dos seres humanos. A ciencia médica fixo novos descubrimentos sobre como a mente positiva ou negativa afecta á nosa saúde física. Varios experimentos demostraron que o noso cerebro comunicase co resto do noso corpo por medio de sustancias químicas que produce e que envía a través do torrente sanguineo.Esta nova rama da ciencia coñécese polo nome de psiconeuroinmunoloxía.
O sistema inmunóloxico, traballa en equipo coa nosa mente e de acordo ó que pensemos.Os nosos niveis de estrés, de optimismo e as nosas expectativas afectan ó noso organismo dunha maneira positiva ou negativa.
As persoas con pensamento positivo e as que son optimistas non só disfrutan máis da súa vida pero tamén disfrutan dunha saúde mellor que os pesimistas e os que pensan negativamente.
O optimismo é fonte de saúde, de enerxía e o mellor amigo do noso sistema inmunolóxico. As persoas que teñen un pensamento positivo e padecen enfermidades graves xeralmente recuperanse máis rápidamente que os que se sinten acabados e sen esperanza.
Calquera pensamento xera inmediatamente unha emoción, que a súa vez condiciona a nosa maneira de actuar. Concebir pensamentos que provoquen instantáneamente emocións como a ledicia, a paz, a armonía e o benestar reforzan o noso sistema inmunolóxico e, por ende, melloran notablemente a nosa saúde e calidade de vida.

En cambio, se pensamos negativamente o único que conseguimos é envenenarnos a nos mesmos con emocións tan nocivas e destructivas como o odio, a ira, o resentimento etc. E máis vale ter coidado: co tempo vamos creando sólidas redes neuronais, que poden chegar a convertirnos en adictos a este tipo de emocións, o que xera que a nosa vida oscurezca arrastrándonos a tristura e a desesperanza.

Un pensamento negativo deixa o sistema inmunitario nunha situación delicada durante seis horas... afirma o doutor Mario Alonso Puig

Pechando capítulos

Sempre é preciso saber, cando remata unha etapa da vida. Se insistes en permanecer nela, máis alá do tempo necesario; perdes a alegría e o sentido do resto. Ou cerrando portas. Ou cerrando capítulos. Como se lle queira chamar. O importante é poder cerralos. O importante é poder deixar ir momentos da vida, que se van clausurando. ¿Terminou un traballo? ¿Rematou unha relación? ¿Xa no vives máis nesa casa? ¿Debes marchar de viaxe? ¿A amizade terminou? Podemos pasar moito tempo do presente “revolcándonos” nos porqués, e tratando de entender por qué sucedeu tal ou cuál feito. O desgaste vai ser infinito, porque na vida todos e todas, estamos abocados a ir pechando capítulos. A pasar a follaa. A terminar con etapas ou con momentos da vida, e seguir para adiannte. Non podemos estar no presente añorando o pasado. Nin siquiera preguntándonos por qué. O que sucedeu, sucedeu. E hai que soltar, hai que desprenderse.
Agora que chega un novo ano é un bo momento para soltar todos os lastres propoñerse novos retos e buscar novas ilusións, de pensar que querer é poder e de poñerse mans a obra para intenatar conseguir o que añoramos e esperemos para o novo ano.
Feliz 2011 a todos!

Algo diferente

Enriquecer as nosas vidas, e o que todos desexamos (se non todos a gran maioria) disfrutar dunha vida chea de situacións e actividades pracenteiras e gratificantes que nos leven o máis cerca posible dunha sensación de satisfacción con quenes somos e de paz interior debido a ter o que desexamos posuer. O que pode ser na meirande parte das veces, algo non material, podemos querer ter unha casa pero que ésta non nos satisfaga tanto como sentirnos ben con nos mesmos e a nosa actitude.
Para enriquecer a nosa vida é posible que necesitemos facer algo distinto. As persoas enriquecemonos ó ter novas experiencias e descubrir cousas ou lugares diferentes que nos fagan observar as situacións cotidianas dunha maneira distinta á que temos habitualmente. En poucas palabras, enriquecer a nosa vida significa expandir os teus horizontes e abrir a mente a novos contextos e posibilidades.

Por outro lado temos a zoa de confort que é todo aquelo ó que estamos acostumados a facer. Isto é, “Zoa de confort” e non é máis que outra maneira de decir “o que facemos sempre e da misma maneira de sempre“.

É algo que todos empezamos a desarrollar cando repetimos unha acción de vez en cando. Vamos creando un costume que tende a repetirse e en certa maneira a automatizarse de modo que nos resulta máis cómodo repetila desa forma unha e outra vez, reforzándo deste xeito a zoa de confort que se está a crear.

Ainda que sexa algo bo que automaticemos as cousas porque nos permite non ter que estar pendentes dunha tarefa que xa fixemos antes moitas veces (por exemplo conducir), non resulta tan beneficioso cando se reforza demasiado un estado mental. E dicir, acostumbrarnos a unha mesma maneira de pensar pode ser perxudicial.

Cando estamos dentro da nosa zoa de confort temos a sensación de seguridade e de estar a salvo, estamos facendo algo que xa realizamos unha gran cantidade de veces no pasado, e coñecemos o que vai suceder a continuación con bastante seguridade.

En cambio, se fas algo que antes non fixeras, non sabes o que vai suceder. Polo tanto, a sensación de seguridade desaparece e no seu lugar aparece a incomodidade. Por así decilo, en certa maneira sentimonos máis indefensos e temos unha maior sensación de inseguridade e pode que nos sexa molesto facer algo distinto.

Enriquecer a túa Vida pode ser Sair da Zoa de Confort.

Isto ven a dicir que “expandir o nosos horizontes e abrir a mente a outro modo de ver o mundo“. Sair da zona de confort ou de comodidade en realidade non resulta tan difícil nin complicado como podería pensarse. Consiste simplemente en facer algo diferente (simple no é o mesmo que fácil, algunhas cousas pode costar máis cambialas que outras).

Lista de cousas que poden enriquecer as nosas vidas:

- Aprender unha habilidade nova.

- Probar comida diferente, doutros países por exemplo.

- Sair de festa por sitios diferentes.

- Aproveitar o tempo libre que teñas para facer algunha viaxe rápida.

- Escoitar música diferente.

Estás son algunhas cousas das que a min se me ocorre facer de cando en vez pero seguro que a cada un de vos se lle ocorren moitas cousas que facer para sair da rutina, do de sempre e consegui ter unha vida un pouco máis rica.

Gracias!

A gratitude é o sentimento de agradecemento e ledicia ó recibir o que un percibe como un obsequio, xa sexa un obsequio material proporcionado por outra persoa ou algo inmaterial, como un momento de paz provocado pola natureza. Unha resposta de agradecemento ante as circunstancias da vida pode ser unha estratexia psicolóxica adaptativa é un importante proceso mediante o cal a persoa interpreta positivamente as súas experiencias cotidias. A capacidade para percibir, apreciar e saborear os compoñentes da propia vida consideranse un factor determinante no benestar.

Analizando en máis profundidade esta definición vemos que agradecer é recoñecer: se non apreciamos o bo que nos pasa, non podemos estar agradecidos. E o problema é que moitas veces non sabemos aprecialo.Nalgunhas ocasións non somos conscientes de ver o bo, sencillamente porque o damos por suposto.Levantamos pola mañá,metémonos na ducha, abrimos a billa da auga quente e duchámonos. Se un día o abrir a billa, o chorro de auga que cae sobre nos é frío, entón vénsenos o mundo abaixo. ¿Cómo vamos poder sobrevivir sen agua quente? Así xa temos o mal humor prácticamente asegurado. Cando as cousas non funcionan como deberían, enfadámonos, pero cando sí o fan quedamos igual. Non apreciamos que temos auga quente, que vivimos nun país sen guerras, o café que nos tomamos, o sol que sae a diario. Cousas grandes e pequenas.

O beneficio de ser agradecido é que enfocas a túa enerxía o lado positivo das cousas, no vaso medio cheo. Cando estamos agradecidos sentímonos ben, contentos, satisfeitos.Podería dicirse que a gratitude leva o benestar e á felicidade.
E eu estouvos moi agradecida polos vosos comentarios e porque sempre tedes unha boas verbas para adicarme.Gracias tamén os visitantes silenciosos. GRACIÑAS A TODOS!!!!!!!!

Resilencia

O termo resiliencia refírese orixinalmente en enxeniería á capacidade dun material para adquirir a súa forma inicial despois de someterse a unha presión que o deforme. Ó falar de resiliencia humana afírmase que é a capacidade dun individuo ou dun sistema social de vivir ben e desarrollarse positivamente, a pesar das difíciles condicións de vida e máis ainda, de sair fortalecidos e ser transformados por elas.Posiblemente a resiliencia en canto realidade humana sexa tan antiga como a propia humanidade, sen embargo o interese científico por ela é moito máis recente.

Aparecen dous elementos básicos da resiliencia: a resistencia frente á destrucción ou a capacidade de protexer a propia integridade a pesar da presión, dito doutro xeito a superación das crises, a dor, a morte, a pobreza, como situacións límites ante as cales se resiste o ser humano, como loitador innato; e o outro elemento o constitúe a capacidad de construir ou reconstruir a súa propia vida a pesar das circunstancias difíciles.É o concepto oriental das crises: como dificultade e como oportunidade. As crises son conflictos de alta intensidade e polo tanto cun alto poder de transformar individuos e sociedades.

Pódese afirmar que se ten unha crise cando o que se vive pode, na conciencia de cada ser humano, exceder a súa capacidade de resposta ou de recuperación, pérdese a esperanza e o sentido da loita.

Na óptica da resiliencia en cambio, os conflictos son a base do desarrollo, cando aparecen están anunciando crecemento, transformación, boas novas. Trátase dun potencial humano activado que logra moi bos resultados a pesar dun alto risco, que mantén competencias baixo a ameaza, que sigue medrando en armonía, que é capaz de superar o medo, que ten a fortaleza de convertir o trauma nunha oportunidade de crecemento.

Psicoloxía positiva

A psicoloxía positiva é unha rama da psicoloxía de recente aparición que busca comprender, a través da investigación científica, os procesos que subiacen ás cualidades e emocións positivas do ser humano, durante tanto tempo ignoradas pola psicoloxía.O obxeto deste interés no é outro que aportar novos coñecementos acerca da psique humana non só para axudar a resolver os problemas de salude mental dos que adolecen os individuos, senon tamén para alcanzar mellor calidade de vida e benestar, todo elo sen apartarse nunca da máis rigurosa metodoloxía científica propia de toda ciencia da saude.A psicoloxía positiva representa un novo punto de vista dende o que entende a psicoloxía e a saude mental que ven a complementar e apoiar a xa existente.
A psicoloxía positiva non é un movemento filosófico nin espiritual, non pretende promover o crecemento espiritual nin humano a través de métodos dudosamente establecidos. Non é un exercicio de autoaxuda nin un método máxico para alcanzar a felicidade.Non pretende ser un abrigo baixo o que arropar creencias e dogmas de fe, nin siquiera un camiño a seguir por ninguén. A psicoloxía positiva en ningún caso debe ser entendida fora dun riguroso contexto profesional.

A psicoloxía positiva estuda diversos aspectos do ser humano: emocións positivas como a felicidade, a alegría ou o amor, e fortalezas como o optimismo, a creatividade, a gratitude, a sabedoría, ou a resiliencia.

O doutor Martin Seligman, considerado como un dos fundadores da Psicoloxía Positiva, dispuxo unha forma de estructurar a investigación neste campo que permitira avanzar e proxectala hacia o futuro.
Según Seligman, as tres vías fundamentais a través das cales podemos iniciar ou perseguir o camiño da felicidade son:

A vida pracenteira: esta vía persigue aumentar as emociones positivas no pasado, no presente e no futuro.

A vida comprometida: tratase da posta en práctica das fortalezas personais co obxectivo de desarrollar un maior número de boas experiencias, de fluxo de conciencia ("flow").

A vida con sentido: esta vía incluiría o sentido da vida e o desarrollo de obxectivos que van máis alá dun mesmo.

Por suposto, as tres vías non son nin exclusivas nin exhaustivas, é decir, que se poden perseguir diversos obxectivos no camiño da felicidade e recorrerse dende distintos lugares.

Según o propio Seligman, e sen menospreciar o valor que ten a experimentación de emociones positivas en calquer momento do ciclo vital, o desarrollo da vida comprometida e da vida con sentido poden ter unha maior importancia para a construcción do benestar.