Dependencia emocional

Certo grao de dependencia emocional é sana e natural para o ser humano, esta lévanos a crear vínculos afectivos coas persoas que nos rodean, primeiro cos nosos proxenitores cando somos nenos, na adolescencia cos amigos e na idade adulta coa nosa parella.O problema surxe cando este tipo de dependencia nos afecta no persoal e nos impide desarrollarnos na vida como seres independentes e libres.
A dependencia emocional que sentimos hacia as personas que nos rodean e que queremos non debe impedirnos realizar os nosos soños, evolucionar como personas e progresar nas nosas vidas.

Signos da dependencia emocional

-Se continuamente sentimos que estamos complacendo os desexos e necesidades doutras persoas sen haber alcanzado os nosos.
-Se os outros están contentos con nos entón somos felices, se os demáis: familia, amigos, veciños, compañeiros de traballo, etc., nos aproban, entón sentimos que valemos a pena.
-Sufrimos dun profundo temor porque o que digamos ou fagamos poda ofender a alguén e mellor evitamos os desacordos para non ser rexeitados.
-Estamos constantemente antepoñendo as necesidades, desexos e demandas dos demáis, ás nosas. Decimos si, cando realmente desexábamos decir non.
-Estar nas mans doutras persoas para poder percibir o bo da nosa propia imaxe, obter felicidade a cambio de sacrificar o que realmente desexamos e necesitamos por temor a ser abandoados, desplazados ou rexeitados.
-En vez de construir e gañar a nosa propia autoestima, estamos buscando a opinión dos outros para obtela.
-As persoas dependentes emocionais non saben estar soas, teñen temor a enfrentarse a súa vida,os seus obxectivos, desexos e metas.Necesitan o empuxe de outro, alguén que os guie, que os oriente.

O poder da música

Os efectos curativos da música coñécense desde tempos inmemoriales. A musicoterapia é o uso da música para mellorar o funcionamiento físico, psicolóxico, intelectual ou social de persoas que teñen problemas de saude ou educativos.

A musicoterapia úsase con nenos, con adultos e persoas da terceira idade con diferentes problemas. Tamén se emprega con persoas que non están enfermas ou que non teñen ningún problema, para mellorar o benestar persoal, para desarrollar a creatividade, mellorar a aprendizaxe, as relacións interpersonais e para o bo manexo do estrés.

Coa musicoterapia intentase facer chegar ó cerebro uns estímulos que o leven a unha relaxación ou anulación dos que reproducen a enfermidade, a través de diversas melodías coas que se poden conseguir efectos sorprendentes.

Ainda que a musicoterapia xa se coñece dende a antigüedade, nos anos 40 do pasado século utilizábase como rama da medicina recuperativa, que con efectos fisiolóxicos, afectivos e mentais, contribuia a un equilibrio psicofísico das persoas. Hoxe aplícase fundamentalmente en desequilibrios nerviosos, inflúe positivamente sobre o corazón e pulmóns, alcoholismo, drogodependencias....e un longo etc.

Os alcances da música como terapia, transcendeu fronteiras, idiomas e ideoloxías. Por exemplo, en China posuen innumerables álbumes musicais con títulos como: Estreñimento, Insomnio, Fígado, Corazón, etc.

Un estudo da Universidade do Estado de Michigan probou que escoitar 15 minutos de música, incrementaba os niveis de Interleukina en sange. As interleukinas son sustancias que aparecen na adecuada resposta do sistema inmune.

En moitas ocasións na nosa vidas pudemos sentir cómo unha peza musical nos pode traer un precioso recordo e facernos sentir mellor, ou tal vez lle cantasemos a un neno alguna melodía para calmalo ou durmilo, ou nos nosos momentos de soidade, de euforia ou depresión, unha canción pudo ser a nosa cómplice e compañeira, como a música pode cambiar o noso estádo de ánimo, como nos pode facer sentir cousas ou marcar momentos da nosa vida.



Bueno, pois aquí vos deixo unha canción que no seu momento pasou bastante desapercibida pero que agora está moi de moda, a min sempre me gustou e levántame o ánimo sempre que a escoito.

Verdades sobre a mentira

Mentir é "decir algo que non é verdade con intención de enganar". E unha definición máis académica, "expresión ou manifestación contraria ó que se sabe, cree ou pensa". Así que quen engana ou confunde sen ser consciente de facelo, non minte: simplemente trasmite ós demáis a súa propia equivocación.
A única verdade é que todos mentimos, por acción ou por omisión pero facémolo. Conforme imos medrando, descubrimos que a sinceridade non é sempre posible ou convinte porque podemos causar máis dano que con unha mentira. Hai mentiras máis positivas que outras xa que hai moitas situacións nas que unha mentira ten un efecto beneficioso ou paliativo se a transmitimos de maneira correcta.
Todos, antes ou despois, mentiremos o longo da vida e é bo non dramatizar tanto co tema e abordalo con sensatez e na súa xusta medida.

É moi importante ter en conta a relación que cada pesoa mantén coa mentira. Hai individuos que só recurren á mentira cando é compasiva, ou cando lles proporciona resultados positivos sen xerar engano importante ou si se trata dunha tontería. Tamén os hai que minten a miudo, casi por costume e só en temas pouco relevantes ou quen minte para encubrir cousas que cree que van ser desaprobadas por os demáis.
Pero non debemos deixar de lado os que minten esporádicamente pero a conciencia, xerando dano ós demáis ou perseguindo beneficios personais. E tamén os hai que minten, ou calan verdades necesarias, por timidez, por vergonza ou por falta de carácter. Por último, están os mentirosos patolóxicos, que minten cunha facilidade escandalosa, por conveniencia ou por unha absoluta e descarada falta de respeto á verdade.
Hai persoas que non mienten nunca por razóns ben distintas da ética: por medo a ser descubertos, por temor a no recordar os detalles da mentira no futuro, por orgullo... Pero razóns bastante similares son as que poden impulsarnos a mentir ou omitir o que pensamos ou sabemos. Tan importante como mentir ou decir a verdade é a intención con que se fai calquera das dúas cousas. Ese é o verdadeiro dilema moral. Unha mentira que non dana a ninguén ou incluso reporta beneficio o seu destinatario pode ser máis defendible que unha verdade que causa dolor innecesariamente.
Mentimos por moitas razóns: por conveniencia, odio, compaixón, envexa, egoísmo, ou por necesidade, ou como defensa ante unha agresión; pero non todas as mentiras son iguais. As máis inconvintes son as mentiras para non responsabilizarnos das consecuencias dos nosos actos. E as inadmisibles son as que fan dano, as que equivocan e as que poden conducir a tomar decisións perxudiciais. Os dous parámetros esenciais para medir a gravedade da mentira son a intención que a impulsa e o efecto que causa.

A mentira racional persigue un interés concreto, é malévola e emitese coa intención de perxudicar ao enganado.
As relaciósn humanas baseanse na confianza e recurrimos a un protocolo de comunicación ou finximento no que o disimulo e a mentira son comopñentes esenciais.Non somos igual de sinceros ante uns que ante outros e non sempre máis sinceridade xera unha maior confianza.
A información é poder, sabelo todo sobre alguén equivale a unha forma de posesión. en certa maneira, a amizadee ou o amor mídense por o grao de coñecemento recíproco da intimidad, e pola confianza existente entre as persoas. A confianza é unha actitude básica, porque preside a totalidade das interaccións. Apostar pola confianza do outro é considerarlo de fiar.
Se queremos ser críbles, gozar da confianza allena, teremos que deixar de lado o engano.
A mentira pode facer moito dano o que a recibe pero a quen máis perxudica é o mentiroso, xa que o convirte nunha persoa pouco fiable, indigna de confianza e carente de crédito.
Unha das máis dañinas clases de mentira é o autoengano. Se nos creemos e mostramos como non somos, nunca saberemos se nos queren ou desprezan a nos mesmos ou á imaxe fraudulenta que nos fabricamos.Tamén autoenganarnos nos leva a facer ou manter cousas nas nosas vidas pensando que son necesarias, que nos fan falla ou que é o conveniente cando no fondo sabemos que non é asi, isto pode conducir a cometer erros que marquen as nosas vidas e incluso a infelicidade. As veces vemos o que queremos ver, enganadonos a nos mesmos.

Soñar desperto

Curioseando de novo pola rede atopeime esta nova, o resultado dun curioso estudo psicolóxico. Quero compartila con vos.

Los soñadores resuelven los problemas más rápido

A diferencia de la opinión generalizada, soñar despierto no es perder el tiempo, ya que cuando el cerebro vaga sin rumbo está trabajando incluso más duro para resolver problemas, señalan nuevos estudios.
Los científicos escanearon el cerebro de personas acostadas dentro de máquinas de resonancia magnética, mientras apretaban botones o permanecían en reposo. Los escaneos revelaron que la "red por omisión" en las profundidades del cerebro humano se vuelve más activa mientras se sueña despierto.

Pero en un hallazgo sorprendente, el estudio también descubrió una intensa actividad en la red ejecutiva, la región del cerebro asociada con la resolución de problemas complejos, dijo la neurocientífica Kalina Christoff.

"La gente asume que cuando la mente vaga simplemente se apaga. Pero vemos lo contrario, que cuando vaga, se enciende", dijo Christoff, coautora del estudio y directora del laboratorio de neurociencia de la Universidad de British Columbia en el oeste de Canadá.

El hallazgo, publicado en las Actas de la Academia Nacional de Ciencias, sugiere que soñar despierto podría ser una mejor manera de resolver problemas que la concentración intensa.

"Las personas que se permiten soñar despiertas pueden no pensar de la misma manera concentrada cuando realizan una tarea orientada hacia un objetivo, pero utilizan más recursos mentales y cerebrales", dijo Christoff. Argumentó que tal vez ahora las personas cambien su actitud hacia los soñadores.

"En general hemos asumido esa actitud de que dejar vagar la mente es algo malo. Somos duros con nosotros mismos si nos descubrimos soñando despiertos", indicó. "Una actitud más lúdica podría permitir usar más recursos", añadió.

La gente suele pasar un tercio del período en que está despierto soñando. "Es una gran parte de nuestras vidas, pero ha sido ampliamente ignorado por la ciencia", indicó Christoff.

Pois nada , para que logo digan que andar coa cabeza nas nubes no é bo.Este estudo demostra, que andar na berza de vez en cando incluso é saudable e nos axuda a aproveitar de xeito máis óptimo os nosos recursos mentais.
Agora xa sabemos ,deixémonos tempo para soñar despertos, que é unha boa forma de evadirse da rutina diaria.Deixémonos levar a onde mellor nos plaza, con quen máis nos apeteza................non sei..... por exemplo.......a unha illa do Caribe co capitan Sparrow, que outra das ventaxas de soñar desperto é que ti controlas os teus soños.

Alfabeto emocional

El Dr. Juan Hitzig estudió las características de algunos longevos saludables y concluyó que más allá de las características biológicas, el denominador común de todos ellos radicaba en sus conductas y actitudes.
"Cada pensamiento genera una emoción y cada emoción moviliza un circuito hormonal que tendrá impacto en las 5 trillones de células que forman un organismo –explica–.
Las conductas "S": serenidad, silencio, sabiduría, sabor, sexo, sueño, sonrisa, promueven secreción de Serotonina,
…mientras que las conductas "R": resentimiento, rabia, rencor, reproche, resistencias, represión, facilitan la secreción de coRtisol, una hormona coRRosiva para las células, que acelera el envejecimiento.
Las conductas "S" generan actitudes "A": ánimo, amor, aprecio, amistad, acercamiento.
Las conductas "R" por el contrario generan actitudes "D": depresión, desánimo, desesperación, desolación.
Con solo aprender este alfabeto emocional, lograremos vivir más tiempo y mejor, porque la "mala sangre" (mucho cortisol y poca serotonina) deterioran la salud, posibilitan la enfermedad y aceleran el envejecimiento. El buen humor, en cambio, es clave para la longevidad saludable."

Este é unha das moitas teorías sacadas de estudos psicolóxicos, o mellor con eso de tanta letra e tanta palabra pode soar un pouco a coña. Pero parándose a pensar un pouco sobre todo esto e sen necesidade de saber moito de psicoloxía nin de bioquímica do corpo humán todos poderiamos chegar a estas conclusión. Hay sentimentos, emocions , sensacións que nos fan sentir mal e iso afecta negativamente na nosa saude físca e mental polo outro lado hay emocións, sentimentos, sensacións que nos fan sentir ben e polo tanto melloran a nosa saude .
Polo tanto sería bo poñer en práctica o que nos aconsella esta estupenda teoría do doutor Juan Hitzig....non sei se para vivir máis tempo pero si para vivir mellor. Antollase complicado nestes tempos que vivimos, pero a lo menos podemos intentalo.