TV

Deixovos aquí algúns datos sacados dun artigo sobre os efecto psicolóxicos que pode ter a televisión.

1.Ver televisión no requiere un esfuerzo mental especial, a diferencia de la lectura, por ejemplo. No implica esfuerzo por aprender, ni habilidad para adquirir: no exige inteligencia. Las personas se sientan frente al televisor, no como lectores se ponen frente a un libro —lo que requeriría un esfuerzo—, sino como espectadores, con una actitud totalmente pasiva. Las imágenes se ofrecen sin que el telespectador haga ningún esfuerzo, no requieren capacidad reflexiva o analítica alguna.

2.Frente al televisor estamos por debajo del estado de alerta normal en una persona. Por otro lado, tener la vista fija produce un estado cercano al trance, como de ensoñación. (Esto ha sido demostrado haciendo mediciones de la actividad eléctrica cerebral.) Por eso es que no filtramos la información y quedamos expuestos a la manipulación.

La acción de los estímulos recibidos desde la pantalla, y las sensaciones por ellos generadas en las áreas más profundas del cerebro, pueden producir estados de euforia o de temor, de alegría o de tristeza, placenteros o depresivos, sin que las personas que los viven sepan por qué se producen. La imagen televisiva entra en la mente de manera subliminal, es decir, sin ser percibida conscientemente.

3.Estudios arrojan datos escalofriantes , la violencia que transmite la televisión: las personas vemos cada semana un promedio de 670 homicidios, 15 secuestros, 848 peleas, 420 tiroteos, 8 suicidios, 30 casos de tortura y 18 casos de drogadicción. En 18 horas de programación se ven 1846 actos de violencia. Está comprobado que la violencia televisiva contribuye a formar conductas agresivas. Un medio que muestra acciones violentas, las desencadena.¿Sólo importan las audiencias?

4.Los medios de comunicación, cuya función debería ser la de informar y transmitir la verdad, pueden convertirse en manipuladores de la opinión pública cuando quienes los conducen comunican deliberadamente verdades a medias o falsedades. De hecho, los medios son usados para dirigir los sentimientos y las opciones de los telespectadores, oyentes, lectores y cibernautas.

Polo que destes datos se desprende parece que pasar demasiado tempo diante da caixa tonta non é especialmente bo.

Sentir unha mirada

Seguramnete a moitos de vos ocorreuvos algunha vez que mentres paseábades pola rúa ou estábades tomando algo nun bar (por poñer algún exemplo) pudestes sentir que alguén vos estaba observando e o xirar a cabeza constatar que efectivamente alguén tiña a mirada fixada na vosa persoa.
Este "fenómeno" foi denominado Scopaesthesia polo filósofo e biologo británico, Rupert Sheldrake e definiuna como a habilidade de distinguir cando somos observados. O termo scopaesthesia é a conxunción dós vocablos gregos: skopein, (mirar) e aesthesis, (sensación).
Para probar esta habilidade de certas persoas de recoñecer cando son observadas, Sheldrake someteu a un grupo de persoas a un experimento onde debían decidir cando estaban sendo observadas e cando non. Os resultados foron positivos: dun total de 200.000 experimentos os resultados mostraban que a xente percibía a mirada as súas espaldas nun porcentaxe moito maior ó que se produciría ó azar.
A pesar de que se coñece pouco acerca desta capacidade, a explicación máis frecuente que se da é que se pode tratar dunha capacidad "evolucionada" provinte dos animais e que puido habelos "axudado" ,dunha ou outra maneira, a aprender a evadir ós depredadores.

Buscando a boa sorte

Eu nunca crin na boa sorte ,sempre pensei que a boa sorte hai que buscala, que é un mesmo que ten que facer por que as cousas lle vaia o mellor posible na vida. O señor do que vos vou falar a continuación parece que me da a razón.

Seguro que coñecedes a típica persoa a que todo lle parece ir ben.Encontraron a felicidade coa súa parella e ou coa súa familia, conseguiron unha boa posición socieo-económica, disfrutan de traballos interesantes,etc...
O doutor Richard Wiseman psicólogo pola universidade de Hertfordshire decidiu investigar qué podía haber detrás deste fenómeno. A súa investigación ocupou varios anos e implicou a realización de entrevistas e experimentos con centos de persoas excepcionalmente afortunadas... e outras tantas desafortunadas. Publicou os resultados nun libro titulado "Nadie nace con suerte" , traducido a multitude de idiomas.
O traballo del Wiseman suxírenos unha nova forma de ver o fenómeno da Sorte e de entender o papel que xoga [o Azar] nas nosas vidas. A xente non nace con sorte.

Para investigar o fenómeno da boa sorte Wiseman levou a cabo un experimento sinxelo para descubrir se esto se debía a diferencias na capacidade para descubrir oportunidades. Entregou un periódico a personas con boa e con mala sorte, e a cada unha delas lles pidiu que o miraran e que lle dixeran cántas fotografías aparecían no mesmo. Sin advertirlles que entre as follas do periódico, puxo unha mensaxe grande que decía “digalle ó experimentador que leeu esta mensaxe e gañará 50 euros”.
A mensaxe ocupaba media páxina e estaba escrito nunha tipografía de máis de cinco centímetros de alto. Estaba á vista de todos, pero as personas con mala sorte tiñan a tendencia de pasalo por alto mentras que aquelas con boa sorte sí o veían.
As persoas con mala sorte tamén suelen estar máis tensas que as afortunadas, e esta ansiedade obstrúe a súa capacidad para identificar o inesperado.
Consecuentemente, perdense oportunidades por estár moi concentrados en buscar outra cousa. Van as festas coa intención de encontrar a parella perfecta, e perden oportunidades de facer bos amigos. Miran os diarios coa determinación de encontrar certos tipos de clasificados de empleos e perden outros tipos de empleos.
As persoas afortunadas son máis relaxadas e abertas, e por ese motivo ven o que está dispñible e non só o que están buscando. En última instancia, a investigación revelou que as personas afortunadas xeran boa sorte a través de catro principios.

¿Cáles son esos catro principios?

Primeiro principio. Maximizar as Oportunidades de ter sorte. As persoas afortunadas crean, perciben, actúan sobre un maior número de oportunidades fortuitas nas súas vidas. Consiguen esto creando "redes de sorte", adoptando unha actitude relaxada hacia á vida e abríndose a novas experiencias.

Segundo principio. Prestar atención a nosa Intuición. As persoas afortunadas toman decisións acertadas facendo uso da súa intuición e corazonadas. Non só prestan atención ó que lles di o seu "olfato", senon que desarrollan actividades que de forma natural potencian a eficacia da súa Intuición.

Terceiro principio. Esperar cousas boas da vida. As persoas afortunadas teñen expectativas positivas acerca do futuro e eso axúdalles a conseguir os seus soños e ambicións. As persoas con Sorte esperan que a súa Boa Sorte continúe no futuro. Persiguen as súas metas, incluso cando as probabilidades parecen pequenas e perseveran ó enfrentarse o fracaso porque están convencidos de que ó final a Sorte lles sonreirá e todo sairá ben. Ademáis, esperan que as interaccións que manteñen con outras persoas serán afortunadas e lles traerán cousas boas.

Cuarto principio. Convertir a mala sorte en boa sorte ["se a vida che da limóns, fai limonada"]. As persoas afortunadas ven o lado bo das cousas, incluso, ou especialmente, cando son malas. Están convencidos de que calquer revés da Fortuna nas súas vidas conducirá, máis tarde ou máis cedo, a algo bo ["non hai mal que por ben non veña"]. As persoas afortunadas non se regodean na súa mala sorte, senon que dan pasos constructivos para sacar o máximo partido da situación e para previr que volva a repetirse no futuro.

No referente o primero punto,hay que destacar que a sorte correlaciona directamente co Tamaño Efectivo das nosas redes sociais. Ademáis, para percibir oportunidades hai que saber "ver", algo que entra dentro do terreo da Creatividade [dirixir a nosa atención, ver o mesmo que os demáis e pensar de forma distinta sobre elo].

A importancia dun bico

Un bico é bastante máis que un bico. Un bico ,ainda que soe un tanto frío, é ante todo un intercambio crudo de información que pode revelar en poucos segundos se somos ou non xenéticamente compatibles cos nosos pretendentes, se merece a pena esa relación ou se hai que pasar de folla e proseguir a búsqueda.
«Hay muchas fuerzas que pueden conectar románticamente a dos personas», admite o psicólogo Gordon Gallup. «Pero un beso, y particularmente el primer beso, puede romper fácilmente el vínculo».
Gordon Gallup, Susan Hughes y Marissa Harrison son os autores dun recente estudo titulado 'A psicobioloxía do bico romántico', que saltou á portada de 'Scientific American Mind' e serviu para replantexar todo o que ata agora se sabía sobre o contacto boca a boca. Segundo unha sondaxe realizada polos tres especialistas entre 1.041 estudantes da Universidade de Albany, o primero bico serviu para que moitos perderan o interese pola súa potencial parella.
«Cuando dos personas se besan, se está produciendo un complejo intercambio de señales químicas», sosten Gallup. «Ese contacto puede activar mecanismos inconscientes que actúan para evaluar nuestra compatibilidad genética o nuestra viabilidad reproductiva con la persona que estamos besando».
Así explica, na súa opinión, o rechazo repentino que moita xente experimenta tras a primera descarga á altura dos beizos. As neuronas sensoriais entran en acción e as mensaxes bombardean o cerebro nuns instantes que serán decisivos. A experiencia é similar nos homes e nas mulleres, ainda que ambos valoren de distinta forma o feito de bicarse.
«Los hombres y las mujeres se besan frecuentemente por distintas razones», afirma Gordon Gallup. «Aunque ambos lo consideren por igual un acto altamente romántico, lo cierto es que para ellas es más importante que para ellos en todas las fases de la relación».
Dacordo co estudo da Universidade de Albany, a maioría das mulleres «insisten na necesidade de bicarse antes e despois dun encontro sexual», mentras os homes son máis proclives ó sexo sen a mediación dun bico. Paradóxicamente, para eles o bico é casi sempre preámbulo dun contacto sexual, mentras que para elas é unha estratexia para tantear o estado da relación e de evaluar o nivel de compromiso da súa parella.

Outro recente estudo, elaborado pola psicóloga Wendy L. Hill da Universidade Lafayette, revelouo que os bicos liberan moita maior cantidade de oxitocina –a hormona que potencia o vínculo emocional– nos homes maís que nas mulleres. Moralexa: elas necesitan máis que un bico para sentirse «conectadas».
«Antes de que existieran los pasapurés y la comida para bebés, las madres masticaban y transferían pequeñas cantidades de alimento a sus hijos», recorda o psicólogo Gordon Gallup. «Lo que hoy llamamos beso, y que es un acto definitorio de la conducta humana y de otras especies altamente evolucionadas, puede haber tenido su origen en esa forma primitiva de alimentación».
Dalgunha maneira, ese bico protoparental acabou evolucionando ata convertirse en parte do ritual de galanteo entre machos e femias. E tamén como mostra de afecto –ou paixón– entre os membros dun clan ou unha familia.
O primatólogo Frans B.M. de Waal relataba recentemente a experiencia do empleado dun zoo que accedeu a darse un bico nos beizos cun bonobo... ata que reaccionou sorprendido porque o primate lle estaba metendo a lingua na boca. Non saben nada estes bonobos.

Seis grados de separación

A todos nos pasau alguna vez; empezas a falar cunha persoa que acabas de coñecer e descobres que é (por exemplo) curmán dun amigo da universidade, noutras palabras, resulta que este perfecto descoñecido e ti estades conectados por unha persoa en común
Seis grados de separación é unha teoría que intenta probar o dito de "o mundo é un pano", dito doutro modo, que calquera na Terra pode estar conectado a calquera outra persoa do planeta a través dunha cadena de coñecidos que non ten máis de cinco intermediarios (conectando a ambas persoas con só seis enlaces).

Segundo esta Teoría, cada persoa coñece de media, entre amigos, familiares e compañeiros de traballo ou escola, a unhas 100 personas. Se cada un deses amigos ou coñecidos cercanos se relaciona con outras 100 persoas, calquer individuo pode pasar un recado a 10.000 persoas máis tan so pedindo a un amigo que pase a mensaxe os seus amigos.

Estos 10.000 individuos serían contactos de segundo nivel, que un individuo no coñece pero que pode coñecer fácilmente pedindo os seus amigos e familiares que llo presente.Este argumento supón que os 100 amigos de cada persona non son amigos comúns. En na práctica, esto significa que o número de contactos de segundo nivel será sustancialmente menor a 10.000 debido a que é moi usual ter amigos comúns nas redes sociais.

Se esos 10.000 coñecen a outros 100, a red ampliariase a 1.000.000 de persoas conectadas en nun tercer nivel, a 100.000.000 nun cuarto nivel, a 10.000.000.000 nun quinto nivel e a 1.000.000.000.000 nun sexto nivel. En seis pasos, e coas tecnoloxías dispoñibles, poderíase enviar unha mensaxe a calquer individuo do planeta.

A historia desta teoría coincide coa publicación do libro “Chains” do escritor Frigyes Karinthy no ano 1929. Nun principio tomouse como unha mera lenda urbana, pero máis tarde,na década dos 50, dous científicos da IBM e MIT propuxeronse demostrala matemáticamente e nos 60 o psicólogo Stanley Milgram probouna empíricamente facendo un sinxelo experimento: Propuxolle a varias persoas que tratasen de contactar con outras das que só poseían de información o nome e a localización aproximada da súa residencia utilizando tan so unha cadea de coñecidos. Comprobou que a media de intermediarios que debía haber entre unha persona e outra era de seis.

Co desenrolo das novas tecnoloxías e de Internet, levaronse a cabo experimentos máis abertos para demostrar a veracidade desta teoría. Un exemplo é o xogo de Kevin Bacon, un actor dos EEUU que propuxo os internautas que o relacionasen con calquer outro actor do mundo a través de actores que nalgún intre traballaran con él.

Pois ben esta entrada hoxe ven a que nos facebook están a realizar un novo experimento para tratar de demostrar esta teoría ,eu xa me apuntei, a ver se sae algo de ahí, tereivos informados.

A verdadeira idade

A idade cronolóxica non coincide coa idade biolóxica que realmente temos, porque non todos envellecemos igual.
Os nosos hábitos, costumes, gustos, tendencias, pensamentos, ideas e formas de ver o mundo poden limitar ou extender o noso paso por este planeta.
Un dos aspectos que máis preocupa os ciudadans do nosos mundo é a idade. Cumplir anos, lonxe de ser un motivo de celebración, como paradóxicamente pasa, é un motivo para poñerse triste e preocuparse por estar facéndose maior.

Sentir o paso dos anos non deixa indiferente a ninguén. A fecha na que nacemos marca a nosa idade cronolóxica, pero non é a única idade que podemos ter. Existe outra idade máis relevante, xa que marca a evolución e a natureza das nosas células; moitos estudosos afirman que a idade biolóxica é a idade real.

Científicos do instituto alemán Max Planck identificaron por primeira vez un grupo de proteínas que permiten coñecer a verdadeira idade biolóxica de un individuo. Trátase de moléculas que se liberan cando os extremos dos cromosomas (telómeros) se acurtan, un fenómeno que según se demostrou está ligado ó envellecemento. Esas mesmas proteínas aparecen tamén cando o ADN das células sofre algún tipo de dano. Medindo os niveis destes biomarcadores en sange pódese averiguar a qué velocidade está envellecendo o noso organismo.

O corpo humán ten capacidades distintas dependendo dos factores nos que nos desenvolbamos, é decir, cada persoa ten o esu propio organismo e a súa propia vida, e a idade biolóxica dependerá da verdadeira idade das nosas células.
O paso do tempo non afecta do mesmo modo a todas as persoas, que ademáis, están expostas a distintas situacións que condicionan a súa vida: o traballo, as relacións có resto das persoas, o clima, o lugar de nacemento, a propia natureza da persoa, … Todos estes son factores que afectan á idade biolóxica, pero que evidentemente, no teñen nada que ver co a idade cronolóxica.
Ademáis hai outro tipo de idade que é a idade de espíritu, é decir, o como cada quen se sente independentemente da idade cronolóxica que teña, todos coñeceremos casos de xente moi nova que se sente ou pensa como alguén de moitos máis anos, ou xente moi maior con formas de pensar e de vivir que non correspondería a súa idade( se iso está escrito nalgures). Para min esta é a idade máis importante e a que condiciona máis o noso xeito de vivir e a nosa capacidade de disfrutar do paso dos anos.

Efecto Halo

O Efecto halo é un sesgo cognitivo que fai pensar que unhas características limitadas se aplicaquen a todo. Consiste en apreciar unha característica en particular dunha persoa e xeralizala a personalidade ou aptitudes désta en torno á característica apreciada, ainda cando o resto das características ou habilidades non se conleven coa evaluada.
Por exemplo, segundo este principio a maioría dos seres humanos dan por sentado,inconscientemente, que a xente rica, poderosa, famosa e fermosa é máis intelixente e digna de confianza que os individuos correntes.

Pero o máis curioso deste efecto é que é difícil de modificar, ainda cando se presenta a evidencia contraria o xuizo realizado.

Para tratar de saber máis acerca deste efecto Nisbett y Willson fixeron un interesante estudo. O experimento que levaron a cabo foi o seguinte: Tomaron dous grupos de suxeitos -alumnos da universidade- e a cada un ensinaronlle un video dun profesor nunha clase.O profesor era o mesmo nos dous videos, pero en cada video comportabase de forma diferente: nun era amable e tranquilo o responder as preguntas dos estudantes e no outro era autoritario e mandón.

Un grupo só viu o personaxe “bo”, e o outro só viu o personaxe “malo”. Unha vez que cada grupo viu o video correspondente, pediuselle que evaluasen o atractivo físico do profesor.

O grupo que viu o video do profesor "bo" clasificouno como máis atractivo que o grupo que viu o video do profesor malo. Esto confirmaba para os investigadores a presenza do efecto halo no xuizo que facían os suxeios do profesor, pero a novidade que viu a agregar o estudo é que cando se lles suxeriu os sueitos que quizais a súa evaluación do atractivo físico estaba influenciada por a forma de comportarse do profesor, rehusaron a sopesar isto e continuaron convencidos de que o seu xuizo fora emitido con obxetividade.

Sen embargo, máis alá do ámbito de estudo, o efecto halo tamén é un importante obxecto de reflexión sobre o noso comportamento "de-andar-pola-casa".

Hay persoas que dicen eso de "dáseme moi ben catar a la xente cun so vistazo".

Máis alá dos estereotipos, que tamén nos influencian moito, ¿xuzgamos á xente a partir dun só rasgo, xeneralizándoo a outros ámbitos?


Cando nos xuzgamos a nos mesmos, o noso comportamento sempre é situacional, é decir, condicionado os factores externos. Actuamos dunha determinada maneira porque as circustancias o requeríron así. Cando xuzgamos a outros, habitualmente inferimos factores internos: actúa así porque é así. Este outro efecto, relacionado co efecto halo, levanos a xerar "teorías" sobre alguen, sobre a súa personalidade; que resultan moi difíciles de cambiar.


Así que, antes de categorizar a alguén como antipático, maleducado, soso, estúpido ou demáis lindezas , sería bo tratar de analizar os motivos que nos conduciron a configurar esa opinión.

Dèjá vu

¿Quién no ha tenido alguna vez la inquietante sensación de estar repitiendo una experiencia ya vivida, a pesar de que en realidad es totalmente nueva? Este fenómeno, bautizado por Emile Boirac como déjà vu (“ya visto” en francés) hace más de un siglo, ha despertado la curiosidad de centenares de científicos a lo largo de la historia. Ahora la psicóloga Anne M. Cleary acaba de encontrar una relación entre el déjà vu y el funcionamiento de nuestra memoria de reconocimiento, la parte de la memoria que se pone en marcha cuando reconocemos a un amigo en la calle o escuchamos una canción conocida. Según explica hoy Cleary en la revista Psychological Science, existen dos tipos de memoria de reconocimiento: la recolección y la familiaridad. La primera interviene cuando, por ejemplo, reconocemos a una persona en una tienda y recordamos haberla visto antes en el autobús. La familiaridad sucede cuando una situación “nos suena” pero no recordamos en qué momento anterior sucedió. Para poner a prueba el funcionamiento de esta última, Cleary llevó a cabo una serie de experimentos en los que los participantes debían estudiar una lista aleatoria de palabras. A continuación eran sometidos a un test de reconocimiento donde había palabras que ya habían estudiado, palabras nuevas y otras muy similares en sonido a las aprendidas en la fase inicial. Sorprendentemente, todos los encuestados experimentaban una sensación de familiaridad con estas últimas palabras. Según Cleary, esto sugiere sugieren que nuestro cerebro almacena las experiencias en fragmentos o piezas dispersas. Y que el déjà vu se produce cuando algunos detalles de la situación actual se parecen a ciertos aspectos de una vivencia previa. Por ejemplo, cuando las formas de una calle se parecen a otra por la que hemos paseado. O cuando el timbre de voz de un desconocido que nos habla es similar a otro que escuchamos anteriormente. En otras palabras, en el déjà vu solapamos lo nuevo y lo pasado hasta el punto de creer que toda una experiencia se repite, pero sin que el recuerdo de un momento concreto nos venga a la mente.
A todos nalguna ocasión nos pareceu como se o que estamos vivindo nese momentos xa o experimentaramos antes.É unha sensación un tanto extrana e para a que non había moitas explicaións.Este artigo danos unha posible explicación para este fenómeno baseándose nos "fallos" da memoria de recoñecemento.

Tempo

É un feito comprobado que a percepción de como pasa o tempo o longo da nosa vida vai cambiando.Cando somos nenos parécenos que pasa moito máis despacio, os anos, as horas, as semanas paracen que duran máis, pero según imos medrando e facéndonos máis maiores esa percepción do tempo vai cambiando, é como se o tempo se acelerase e pasase moito máis deprisa.

Este é un tema fascinante , o seguinte artigo danos unha posible explicación de este fenómeno..

El tiempo no es constante en nuestra memoria: se expande y se contrae y los recuerdos se concentran en períodos concretos. A este hecho se le llama efecto reminiscencia… Una pequeña treta de la memoria que hace la mayoría de los recuerdos se acumulen alrededor de la época cuando se tiene 20 años.
¿Te has preguntado alguna vez porque la vida se acelera cuando nos hacemos mayores?Un recurso de nuestro cerebro para concentrar los recuerdos en períodos concretos de nuestra vida y que se empieza a manifestar a partir de los cincuenta años de edad. Es en este momento cuando en nuestra memoria se acumulan y rememoran aquellos instantes vividos cuando teníamos en torno a los veinte años, en la época inicial de nuestra vida adulta. Exactamente el periodo caracterizado por las primeras experiencias, donde las sensaciones se vuelven más intensas que en sucesivas ocasiones: es, en definitiva, cuando se configura nuestra forma de ser y lo que vamos a ser el resto de nuestros días.De esto se deriva esa sensación de que la vida se acelera según se van cumpliendo años, de que el tiempo cada vez pasa más rápido. Lo que se debe, según palabras de Douwe Draaisma, catedrático de Historia de la Psicología en la Universidad de Groningen, a que "juzgamos el tiempo según el número de recuerdos que tenemos y su intensidad". Es decir, cuanto más recuerdos iguales tenemos, más deprisa pasa el tiempo, porque nos instalamos en esa rutina que tan poco nos aporta.Por eso, quizás el secreto de la eterna juventud resida en llenar nuestros días de nuevas experiencias y sensaciones que permitan a nuestro cerebro paladear los acontecimientos que estamos viviendo. Viajar, variar las aficiones, aprender nuevas cosas... son algunas de las recomendaciones para aprovechar al máximo los días de nuestra vida y convertirla en algo mas que una mera y simple rápida rutina.

Intersante o que explica este artigo, se temos unha vida máis rica en experiencias e tratamos de fuxir o máis posible da rutina e a monotonía nas nosas vidas a percepción de como pasa o tempo será diferente, sentiriamos que o tempo pasa máis despacio e de paso viviríamos máis intensamente.

Soñar desperto

Curioseando de novo pola rede atopeime esta nova, o resultado dun curioso estudo psicolóxico. Quero compartila con vos.

Los soñadores resuelven los problemas más rápido

A diferencia de la opinión generalizada, soñar despierto no es perder el tiempo, ya que cuando el cerebro vaga sin rumbo está trabajando incluso más duro para resolver problemas, señalan nuevos estudios.
Los científicos escanearon el cerebro de personas acostadas dentro de máquinas de resonancia magnética, mientras apretaban botones o permanecían en reposo. Los escaneos revelaron que la "red por omisión" en las profundidades del cerebro humano se vuelve más activa mientras se sueña despierto.

Pero en un hallazgo sorprendente, el estudio también descubrió una intensa actividad en la red ejecutiva, la región del cerebro asociada con la resolución de problemas complejos, dijo la neurocientífica Kalina Christoff.

"La gente asume que cuando la mente vaga simplemente se apaga. Pero vemos lo contrario, que cuando vaga, se enciende", dijo Christoff, coautora del estudio y directora del laboratorio de neurociencia de la Universidad de British Columbia en el oeste de Canadá.

El hallazgo, publicado en las Actas de la Academia Nacional de Ciencias, sugiere que soñar despierto podría ser una mejor manera de resolver problemas que la concentración intensa.

"Las personas que se permiten soñar despiertas pueden no pensar de la misma manera concentrada cuando realizan una tarea orientada hacia un objetivo, pero utilizan más recursos mentales y cerebrales", dijo Christoff. Argumentó que tal vez ahora las personas cambien su actitud hacia los soñadores.

"En general hemos asumido esa actitud de que dejar vagar la mente es algo malo. Somos duros con nosotros mismos si nos descubrimos soñando despiertos", indicó. "Una actitud más lúdica podría permitir usar más recursos", añadió.

La gente suele pasar un tercio del período en que está despierto soñando. "Es una gran parte de nuestras vidas, pero ha sido ampliamente ignorado por la ciencia", indicó Christoff.

Pois nada , para que logo digan que andar coa cabeza nas nubes no é bo.Este estudo demostra, que andar na berza de vez en cando incluso é saudable e nos axuda a aproveitar de xeito máis óptimo os nosos recursos mentais.
Agora xa sabemos ,deixémonos tempo para soñar despertos, que é unha boa forma de evadirse da rutina diaria.Deixémonos levar a onde mellor nos plaza, con quen máis nos apeteza................non sei..... por exemplo.......a unha illa do Caribe co capitan Sparrow, que outra das ventaxas de soñar desperto é que ti controlas os teus soños.