Outra vez José Luis Sampedro

E non se pode engadir nada máis.Non podo estar máis de acordo

Cada quen coa súa película

Cando vemos ou vivimos un feito sempre poden haber varias interpretacións. Por exemplo, un señor cae na rúa e veno tres persoas: a primera di que tropezou, a segunda que o empuxou alguén cando pasou o seu lado e a terceira que tivo un desvanecemento; a realidade é que só tropezou. E o número podería ser variopinto e cada unha das persoas que viran o feito contaríano de diferente forma, sendo só unha a realidade.Un mesmo acontecmento suele ter varias versións e pode que moi distintas entre elas dependendedo de quen as viva.
Ver sempre o que se quere ver é unha forma de cegueira. Estamos presos da nosa única maneira de ver as cousas, nada é nin branco nin negro, todo depende. Curiosamente na maioría das discusións todos e ninguén teñen a razón.
As veces pechámonos nunha idea e iso fai que nos perdamos un montón de outras ideas algunhas interesantes e outras non tanto , pero dende logo seguro que se poden complementar e conseguir puntos de vista e acordos diferentes.
Se vemos as cousas sempre dende o cristal da nosa historia, dende os nosos prexuicios e creencias ¿podémos estar certos de que as cousas son tal como pensamos? Olvidámonos de que hai outros puntos de vista e outras formas de pensar e incluso de vivir.Moitas veces só hai que molestarse en ver as cousas dende outro punto de vista. Un punto de vista é tan só unha maniera de ver as cousas, nin a única, nin a mellor, nin á acertada.
Cando non queremos ver a realidade preferimos ver o que queremos ver. Defendemos con uñas e dentes o propio punto de vista, a nosa versión dos feitos.Vemos e lemos todo dende o que nos marcou na nosa historia persoal. A mirada que importa é a nosa, o que ven os demáis é irrelevante.
Pero nunca deberiamos olvidar que dende o noso punto de vista nunca podemos ver o todo, só se ve unha parte, por eso se suele decir que todo depende de según como se mire.
Algo enriquecedor sería poder compartir as nosas versións dos feitos, contrastalas, falar sobre como interpretamos o que vemos e vivimos, escoitar os demáis para saber como viven e interpretan unha mesma realidade.Alguén que nos de unha perspectiva da realidade distinta da nosa, permítenos coñecer outra realidade. Sobre unha realidade hai múltiples puntos de vista e un non coñece toda a realidade se non coñece outros puntos de vista.

Madurez

O falar de madurez ou de madurez emocional non necesariamente nos referimos a unha cuestión de idade.Se ben a vida é un proceso de maduración permanente, hai quenes chegan á idade adulta sen a madurez psicolóxica esperada. Sen embargo outros de menos idade, teñen a madurez suficiente como para sentirse ben consigo mesmo e co seu entorno.
As experiencias que cada persoa vive axúdanlle a madurar e a entender situacións similares, a persoas á que se lle dan todo” mascado” difícilmente madurará, afogará nun vaso de augua, frente á primeira dificultade. O vivir situacións é importante, a experiencia, pero como dicía o filósofo Pascal, non son todas as cousas que nos pasaron, senon as que nos pasaron e logo fixemos unha reflexión sobre elas.

¿Como sería entón unha persoa madura?

Os expertos sobre o tema relacionan a madurez emocional coa independencia persoal, ó falar de independencia non só se fala dunha independecia económica senon máis ben fai referencia a unha non dependencia emocional.Neste sentido o ser maduro correspóndese co sentimento de seguridade nun mesmo,nos seus actos e nas súas decisións. O ser maduro non é permeable ás opinións allenas porque se sinte seguro de si mesmo o que non significa ser un necio e non recoñecer os propios erros cando estes se presentan ou non escoitar certar críticas para poder correxir ou mellorar algúns aspectos.
A madurez emocional implicaria un sentido de responsabilidade dos propios actos.Neste sentido a persoa alcanza certa madurez cando asume os seu erros e acertos, os seus medos, os seus proxectos e a súa sexualidade.
A coherencia interna é un elemento clave para definir a unha persoa madura, xa que pensar, decir e facer o mesmo sen contradiccións eventuais e con convicción son condicións que non poden estar ausentes nela.
Ser maduro implica ser capaz de facer respetar os propios espacios e respetar os espacios dos outros.Implica tamén amar a outros e non intentar cambialos, aceptando os seus defectos e virtudes, saber poñerse no lugar do outro e respetalo.
Outro indicador de madurez é a naturalidade, unha persoa que non necesita APARENTAR o que non é, porque se coñece e se acepta integramente,o que é a base da seguridade nun mesmo.
Tamén é indicador de madurez o autocontrol, ser capaz de ter unha disciplina e asumir que medrar significa ter un certo grado de autodisciplina, saber que conseguir determinas cousas implican un esforzo que ten que corren a conta propia e non a conta doutros.
Chegar a ser unha persoa madura é sen dúbida un dos retos máis importantes que nos plantexa a vida pero se podemos conseguilo de seguro faranos a vida máis levadeira e probablemnete máis feliz.Madurar significa medrar e ainda que parece que chegada a idade adulta paramos de medrar isto non é así porque nunca deixamos de medrar.

!Por fin vacacións!

Por fin chegaron as tan esperadas vacacións.Voume facer un retiro a corón do mar para desconectar dos axetreos da vida diaria, fora respisabilidades, fora horarios, fora despertador, fora rutinas, fora presas...Agora só disfrutar, descansar, diversión e relax.
Despídome de vós ata dentro duns días, espero que teñandes un feliz comezo de verán, e que disfrutedes das vacacións se xa as tedes e senon que a espera por elas sexa levadeira, e se non hai vacaións a disfrutar ó máximo do tempo de lecer.
Para todos esta canción tan de verán e que transmite tan bo rollo.

Verbas

As palabras teñen máis poder do que habitualmente lles atribuimos. Segundo elixamos unhas ou outras palabras para expresarnos podemos conseguir confortar, sanar, alentar ou deprimir, enemistar, mancar, desalentar.
Ainda que moitas veces decimos que as palabras son levadas polo vento isto na meirande parte das ocasións non é así, as palabras deixan as súas pegadas, teñen poder e poden infuir positiva ou negativamente.As palabras ó igual que os pensamentos producen emocións no que as dice e en quen as recibe.
Aprender a falar craro, sen evasivas, con confianza, comprometéndose co que se desexa e atrevéndose a pedir o que se necesita, é fundamental para poder vivir máis tranquilo.O silencio é saúde, pero non expresar os desexos e sentimientos enferma.Ainda que as veces o silencio tamén pode expresar cousas e incluso as veces pode ser tan dañido como unha mala palabra.
Falar con claridade significa saber o que un está dicindo mentras as palabras confusas esconden, porque no desexan revelar algo.Usar indirectas para expresarnos leva a importantes confusións xa que non podemos asegurarnos de que se nos interpreta de forma axeitada.
O que é fiel a si mesmo tamén será fiel as suás palabras e tamén será confiable e creible, porque manter a palabra mostra estabilidade, convicción e racionalidade.Non podemos pretender que se confíe en nós cando non somos quen de cumprir coa nosa palabra.
Moita xente compórtase de forma inestable, non ten conviccións e actúa movida polas emocións, sen razoar: hoxe pode decir unha cousa e mañá outra, porque hoxe síntese dun xeito e mañá doutro,as súas palabras dependen do seu estado de ánimo.
Os gregos decían que a palabra era divina e os filósofos eloxiaban o silencio.Debemos coidar os nosos pensamentos, porque eles convírtense en palabras; polo que é bo coidar as palabras porque elas marcan o noso destino.
É importante decatarse da importancia que ten o que decimos e como ó decimos e tamén do que calamos e cando e como o facemos xa que vai influir de forma importante nos demáis, na nosa relación cos outros e no devir da nosa porpia vida.
Como alguén dixo algunha vez somos escravos das nosas palabras e donos do noso silencio.

Encontros

Dúas cousas poden suceder cando nos encontramos con alguén: ou ben nos facemos amigos, ou ben intentamos convencer a esa persoa para que acepte as nosas conviccións. O mesmo sucede cando a brasa encontra outro trozo de carbón: ou ben comparte o seu lume con él, ou ben é sofocada polo seu tamaño, e termina extinguíndose.

Como polo xeral sentímonos inseguros no primero contacto,protexémonos coa indiferencia, a arrogancia, ou a excesiva humildade. O resultado é que deixamos de ser quenes somos, e as cousas pasan a estar orientadas a un extraño mundo que non nos pertenece.
Paulo Coelho

Perseguir os soños

Todos os homes soñan, pero non do mesmo xeito. Os que soñan de noite nos polvorentos recovecos do seu espíritu, despertan ó día siguinte para descubrir que todo era vanidade. Máis os soñadores diurnos son perigosos, porque poden vivir o seu soño cos ollos abertos, a fin de facelo posible.

Lawrence de Arabia

Todos temos a responsabilidade de facer que a nosa vida sexa mellor e tamén temos a responsabilidade de facer o mundo no que vivimos e compartimos sexa un lugar mellor para todos, é importante despertar esa consciencia en nós.Asi que sigamos cos noso soños e non nos rindamos para que esto se faga realidade.
Sempre haberá barreiras,e existirán zancadillas, sempre haberá tropezos, pero non deixemos de levantarnos unha e outra vez para perseguir aquelo que anhelamos.

Desarrollo moral

A moral pódese definir en dúas direccións, primeiro como o sistema social de esixencias e prescripcións normativas e segundo como a forma persoal,individual de percepción de estas prescripcións, así como a súa concreción na realización práctica.
Lawrence Kohlberg (1927-1987) psicólogo de nacionalidade norteamericana, doctorado en filosofía dedicouse a estudar o desarrollo moral do ser humano.Kohlberg plantexou que a moral se desarrolla en cada individuo pasando por unha serie de fases ou etapas. Estas etapas son as mesmas para todos os seres humanos e danse no mesmo orde, creando estructuras que permitirán o paso a etapas posteriores. Sen embargo, non todas as etapas do desarrollo moral surxen da maduración biolóxica senon que están influenciadas pola interación con medio. O desarrollo biolóxico e intelectual é, según esto, unha condición necesaria para o desarrollo moral, pero non suficiente. ademáis, segúndo di Kohlberg, non todos os individuos chegan a alcanzar as etapas superiores de este desarrollo.
Nivel preconvencional (de 4 a 10 anos)
É característico do razonamiento moral dos nenos. Presente en moitos adolescentes e nalgúns adultos. É a forma menos madura do razonamento moral. Baséase nunha perspectiva egoísta, enxuícianse as cuestións morais dende os propios intereses.
O énfasis neste nivel está no control externo.Neste nivel o neno responde as regras culturais e as etiquetas de bo e malo, correcto ou equivocado, pero interpreta estas etiquetas xa sexa en térmos das consecuencias hedonísticas ou físicas da acción (castigo, recompensa, intercambio de favores) ou en termos do poder físico de quenes enuncian as regras. Este nivel divídese en dúas etapas:

Etapa 1. A orientación de obediencia por castigo
O neno orienta a súa conducta hacia a obediencia, ás normas establecidas pola autoridade adulta para evitar o castigo.Unna acción boa ou mala está determinada polas consecuencias físicas.

Etapa 2. A orientación instrumental-relativista ou orientación polo premio persoal
O neno orienta a súa conducta de forma egoísta e instrumental. O xusto é o que satisface as propias necesidades e intereses.As relacións humanas enténdense dun modo similar ás do mercado.Devólvense favores a partir do intercambio “si eu che axudo, ti axudarasme”.

Nivel convencional (de los 10 a los 13 años)
Surxe durante a adolescencia e é dominante no pensamento da maioría dos adultos. Caracterízase polo conformismo coas normas sociais. No obstante, a adolescencia é a etapa na que a persoa se prepara para superar este conformismo e alcanzar a autonomía moral. Non superar este nivel pode xerar prexuicios frente os diferentes e intololerancia ante os que non se someten ó rebaño.
Os nenos agora queren agradar a outras persoas. Todavía observan os patrróns doutros pero interiorízanos en certa medida. Agora queren ser considerados “bos” por xente cuia opinión é importante para eles. Son capaces de asumir os papeis de figuras de autoridade o suficientemente ben como para decidir se unha acción é boa segundo os seus patróns.Teñen en conta as expectativas da sociedade e a súas leis sobre un dilema moral.
Esta etapa divídese a súa vez en duas subetapas.


Etapa 3. A orientación de concordancia interpersonal.

O bo comportamiento é aquél que complace ou axuda a outros e é aprobado por eles. Hai moita conformidade as imaxes estereotipadas do que é maioría ou o comportamento “natural”. O comportamento frecuentemente é xuzgado pola intención o que se convirte nalgo importante por primeira vez. Buscase a aprobación dos outros.

Etapa 4. A orientación da “lei e a orden”.

Hai unha orientación hacia a autoridade, as regras fixas e o mantemento do orden social. O comportamento correcto consiste en facer o propio deber, mostrar respeto pola autoridade, e manterse nun orde social dado que se xustifica en sí mesmo. O decidir o castigo para unha mala actuación, as leis son absolutas. En tódolos casos, deben respetarse a autoridade e o orden social establecido.

Nivel postconvencional(de los 13 años en adelante, se acaso)
Este nivel é o menos frecuente. Surxe durante a adolescencia é o comezo da idade adulta. A persoa é capaz de analizar críticamente as normas e costumes vixentes no grupo social.
Por primeira vez, a persoa recoñece a posibilidade dun conflicto entre dous patróns aceptados socialmente e trata de decidir entre eles. O control da conducta é interno agora, tanto nos patróns observados como no razonamento acerca do correcto e o incorrecto. Os xuizos están baseados no abstracto e por principios personais que non necesariamente están definidos polas leis da sociedade.

Etapa 5. A orientación legalística ou do contrato social.

Xeralmente ten tonalidades utilitaristas. A acción correcta tende a ser definida en termos dos dereitos xerais do individuo, e dos estándares que foron críticamente examinados e acordados pola sociedad enteira. Hai unha clara conciencia do relativismo dos valores e opinións personais e un énfasis correspondente hacia os procedementos e regras para chegar ó consenso. Aparte do que é constitucionalmente e democráticamente acordado, o correcto é un asunto de “valores” e “opinións” personais. O resultado é un énfasis no “punto de vista legal”, pero cun énfasis sobre a posibilidade de cambiar a lei en térmos de consideracións racionais de utilidade social .

Etapa 6. A orientación de principios éticos universais.

O correcto é definido pola decisión da conciencia dacordo cos principios éticos auto-elexidos que apelan á comprensión lóxica, consistencia e universalidade. Estos principios son abstractos e éticos e non son regras morais concretas como os Dez Mandamentos. A etapa 6 supón principios universais de xusticia, de reciprocidade e igualdade de dereitos humanos, e de respeto pola dignidade dos seres humanos como persoas individuais. O que é bo e conforme o dereito, é cuestión de conciencia individual, e involucra os conceptos abstractos de xusticia, dignidade humana e igualdade. Nesta fase, as personas creen que hai puntos de vista universais no que todas as sociedades deben estar dacordo.

Fonte:La educación moral según Lawrence Kohlberg

Abre a túa mente

A rixidez mental define a unha persoa que é incapaz de asumir as críticas que recibe dos demáis, que non comprende as opinións dos que lle rodean e que cree estar en posesión da verdade absoluta sempre e en toda circunstacia.As persoas cunha alta rixidez mental non se permite improvisar, nin ser espontanea, perde capacidade creativa.
Aquela que se revisa e é capaz de dudar considérase unha mente flexible e pode someter os principios á lóxia e á evidencia.A flexibilidade mental é moito máis que unha habilidade ou unha competencia, é unha virtude que define un estilo de vida e permite adaptarse mellor ás presións do medio. Unha mente aberta ten máis probabilidades de xerar cambios constructivos que redunden nunha mellor calidade de vida.

El psicólogo clínico italiano Walter Riso fala sobre as mentes ríxidas es as mentes flexibles da seguinte forma:

Mentes flexibles, mentes inconformistas

Este tipo de mentes se caracterizan por su inconformismo y por ejercer el derecho a la desobediencia, si fuera necesario, porque no se inclinan ante las normas irracionales ni a la obediencia debida y se oponen a toda forma de prejuicio y discriminación.

Este tipo de personas son ecuánimes y justas, porque respetan a los demás, evitan la exclusión y no son superficiales ni simplistas en sus análisis y apreciaciones, sino que actúan con una manera pensar profunda y compleja, sin ser complicadas.

Las personas flexibles buscan liberarse de los mandatos y los "debería" para acceder a su verdadero ser y rechazan toda forma de autoritarismo o totalitarismo individual o social porque defienden el pluralismo y la democracia como modo de vida.

Mente rígida o absolutista

Las mentes rígidas o "cerradas y absolutistas" confunden la autocrítica con la flojera y la cobardía con la astucia, porque viven los cambios como una debilidad y prefieren evitar los hechos si éstos están en desacuerdo con ellos, por lo que corren el riesgo de sufrir diversas enfermedades mentales como la depresión, por ejemplo.

El prototipo de mente rígida selecciona solo lo que está de acuerdo con sus creencias e ignora la información que les contradice, sin tener en cuenta los matices, por lo que insiste en lo que piensa, siente o hace hasta casos extremos, aunque la evidencia muestre lo contario. Confunde empeño con obstinación.

El prototipo de persona con una mente rígida, a juicio del experto, está basado en el miedo a descubrir que está equivocada y descubrir que su vida está basada en una falsa creencia, "un miedo extremo a perder la señal de seguridad como líder, sabio o el más lúcido y un miedo a no ser capaz o a no estar preparado para afrontar las exigencias que conlleva el cambio".

Por estos motivos, las mentes rígidas o dogmáticas, cerradas o absolutistas sacan conclusiones apresuradas o sin contar con la suficiente información, creen más en el sentimiento que en la evidencia y consideran que están obligados a actuar, imperiosamente, en un sentido determinado, sin profundizar ni escuchar a sus opositores. "Piensan que los que no están con ellos, están contra ellos"

¿E cómo pasar dunha mente ríxida a unha flexible? Walter Riso propón seis pautas de comportamento, como alonxarse de todo dogmatismo e adoptar conviccións racionais e abertas á crítica e á revisión, sen caer no "todo me vale".

Tamén é preciso non tomarse demasiado en serio a un mesmo, "alonxarse da solemnidade y da amargura" e manter un estilo de vida con bo humor, pero sen caer na frivolidade.

Unha actitud inconformista, intelixente e fundamentada é vital para as mentes flexibles, así como descartar toda forma de prexuicio e fanatismo, e tratar de ser ecuánimes e xustos en cada acto da vida, deixando a un lado a mala costumbre de catalogar á xente.
Para Riso, "una persona con una actitud crítica, lúdica, rebelde, justa, integradora y pluralista creará un estilo de vida abierto y saludable, generará menos estrés, más felicidad y menos violencia, y no solo vivirá mejor, sino que contribuirá al bienestar de su comunidad".

Outro mundo é posible..outro mundo é seguro..

Xa Kaplan falou de Jose Luis Sampedro e eu traigovos un video no que fala de como él ve todo o que está a suceder nas rúas de tódalas cidades e nas conciencias dos cidadans.Eu non o coñecía pero teño que decir que me emocionou escoitalo falar, é un home realmente sabio.Tocoume especialmente a fibra o que di sobre os actuais valores da nosa sociedade.
En fin!! dedicadelle uns minutiños que merece moito a pena .

Democracia real xa.Buscando un cambio.

A finalidade do traballo dun psicólogo e o fin último da psicoloxía aplicada e buscar cambios.Os cambios que teñen que ser logrados polas persoas para que a súa calidade de vida sexa mellor.Pode ser unha visión demasiado simplistas, pero así é como eu o entendo.Na práctica a cousa é un tanto máis complexa, lograr cambios ten un proceso e implica un traballo persoal que pode ser máis ou menos longo e máis ou menos custoso.
Pois ben, todo este rollo sobre a psicoloxía e os cambios ben a colación do que nestes días está sucedendo na nosa sociedade o que se está denominado o Movemento Democracia Real.Este movemento tamén trata de buscar cambios...
E deixovos uns videos para que vós mesmos xuzguedes, seguro que moitos de vós xa estades moi o tanto do que se vai cocendo.
A min paréceme unha causa moi xusta á que hai que apoiar necesariamente,e é interesante ver que por fin hai conciencia de que se pode facer algo para cambiar o que todos vemos que non vai ben.Non facer nada é parte do problema.

10/90

Xa teño comentado neste blogue noutras ocasións a importancia que ten a nosa actitude cando nos atopamos cos problemas que nos plantexa a vida. A continuación explicarei brevemente en que consiste o Principio 10/90 creado polo escritor estadounidense Stephen Covey o que fala da porcentaxe de "resposabilidade" que temos nas cousas que nos pasan no día a día, de como nós mesmos coa nosa actitude podemos facer que un problema teña maior ou menor importancia, se complique ou sexa máis sinxelo...

O Principio 10/90 di o sueguinte:

O 10% da vida está relacionado co que nos pasa, e o 90% da vida está relacionado coa forma en cómo reaccionamos a isto (o 10%).
Nós realmente non temos control sobre o 10% do que nos sucede.

Non podemos evitar que o coche se averíe, que se estrope o calentador, que por culpa do tempo se nos vaia pola borda os nosos plans etc, etc , etc. Non temos control deste 10%. Vennos dado.

O outro 90% é diferente. Nós determinamos ese outro 90%. ¿Cómo?... Coa nosa reacción.

Un exemplo que plantexa o autor é:

Un home está almorzando coa súa familia. A sú filla sen querer derrama unha taza de café e salpica a súa camisa de traballo.

Él non ten control sobre o que acaba de pasar. O siguiente que suceda será determinado pola súa reacción.

Supoñamos que maldí e regaña severamente a súa filla porque lle tirou a taza encima. Ela rompe a chorar. Despoís de regañalle,critica a súa esposa por colocar a taza demasiado cerca do borde da mesa. O que segue unha batalla verbal. Él alterado vai cambiar a camisa.

Cando acaba, encontra a súa filla demasiado ocupada chorando e terminándo o almorzo, para estar lista para á escola. A súa filla perde o bus.A súa esposa debe marchar inmediatamente para o traballo.Apresúrase á coller o coche e levar a súa filla á escola. Debido a que xa vai con retraso, conduce a 65 km por hora, cando a velocidade máxima permitida é de 50 km. Despóis de 15 minutos de retraso e gañarse unha multa de tráfico de 100 € , chega á escola. A súa filla corre á clase sen decirlle adeus.

Despóis de chegar á oficina 20 minutos tarde, dase conta de que olividou o maletín. O seu día comezou mal. E parece que se porá cada vez peor.

Cando chega a súa casa, encontra un claro distanciamento coa súa esposa e filla.

¿Por qué?.

Pois debido a cómo reaccionou pola mañá.

¿Por qué tivo un mal día?

A) ¿Causouno o café?

B) ¿Causouno a súa filla?

C) ¿Causouno o policía?

D) ¿Él o causou?

A resposta é a “D”. Porque él non tiña control sobre o que pasou co café.A forma en cómo reaccionou durante eses 5 segundos foi o que causó o seu mal día.
Se vez de reaccionar así houbese tido máis calma e vez de regañar e enfadarse coa súa filla o día deste home houbera sido ben distinto.
Non podemos controlar determinadas cousas que nos suceden porqué están fora do noso alcance pero si podemos controlar como afrontalas.

Mitos románticos

Exisnten moitas creencias que son compartidas por unha grande parte da poboación, pero que isto sexa así non garantiza que esas creencias sexan certas.Debido a noso crecemento como seres sociais estamos expostos a certas ideas e creencias e moitas veces influenciados polo cine, a literatura ou as persoas que nos rodean damos por certos algún dos mitos románticos que a continuación se relatarán.

Mito da media laranxa: Creencia de eleximos a quén o destino nos tiña designado.Escollemos á parella que dalgún modo tíñamos predestinada, o cal garantiza realizar a mellor elección posible.

Mito da exclusividade: Creencia de que o amor romántico-paixoal só se pode sentir por unha soa persoa.

Mito da convivencia ou do matrimonio: O amor romántico debe conducir a unha unión estable da parella.

O mito da omnipotencia: o amor pódeo todo, a unión amorosa otorga unha forza especial que permite superar todos os obstáculos imaxinables.

O mito da paixón eterna: o amor paixoalal dos primeiros meses pode (e debe) perdurar tras miles de días (e noites) de convivencia.

Mito da fidelidade. Creencia de que por forza os desexos deben satisfacerse cunha soa persoa que é a propia parella.

Mito do libre albedrío:os nosos sentimentos amorosos son tan íntimos que non están influidos de forma decisiva por factores sociais, culturais ou biolóxicos alleos a nosa vontade e a nosa consciencia.

O mito da equivalencia: os conceptos de amor e enamoramento son equivalentes, de modo que se un na parella deixa de estar apaixoadamente prendado/a da súa parella é que xa non o ama.

O mito do emparellamento: estar en parella é algo natural e universal, polo que en todas as épocas e culturas o ser humano tendeu a vivir en unións de dúas persoas.

O mito dos ciumes: os ciumes son un indicador de amor verdadeiro.

Algunha sensibilidade pódese sentir ferida o leer isto, sin embargo,pódese afirmar que creer firmemente nestes mitos perxudican as relacións sentimentais e afectan á calidade de vida das parellas, pois fan que teñamos falsas expectativas sobre qué é e cómo debería de ser unha relación de parella.Neste sentido, é importante que a xente entenda que estes mitos son falsos. Só así poderán concebir as relacións doutra maneira máis axustada á realidade, o que axudará a ter relacións máis sanas e duradeiras.
É problable que nunca podamos desfacernos por completo destas ideas falsas, porque son parte do noso cremento e historia personal, pero o importante é ter conciencia delo e do efecto que poden ter se as aplicamos a nosa vida sentimental.




Fonte:Yela, C. (2000). El amor desde la Psicología social: ni tan libres ni tan racionales. Madrid: Pirámide.

Eduardo Punset : A soidade

Deixovos aquí, para min un texto maxistral sobre a soidade do grandísimo Eduardo Punset o que admiro profundamente.
Todos necesitamos dos demáis para vivir....
Los humanos necesitan pertenecer a algo, a un colectivo social, a una manada, les da igual; lo importante es pertenecer. Y es muy difícil aquilatar la importancia objetiva del colectivo al que se decide pertenecer; quiero decir que la etnia puede ser mucho menos importante que la camiseta que le han puesto a uno. Se ha comprobado que la ostentación de las señas de un equipo, por ejemplo, borra el sentimiento racista que provocaba la imagen de una persona de color.

Aunque cueste creerlo, resulta que lo más importante para los humanos es pertenecer a alguien y, cuando esto falla, cuando no se pertenece a nadie porque a uno no le dejan, cuando a uno lo encierran solo, se asfixia. Lo que no soportamos es la soledad. “Doctor, ¿me puede dar un remedio para la soledad?” es una pregunta rara vez formulada y, sin embargo, sentida por multitud de jóvenes desamparados, mayores sin casa, moradores de hospicios y lugares de asilo. “Doctor, ¿me puede dar un remedio para la soledad?”. La gente no lo dice, no lo piensa, pero lo siente. Ahora, la ciencia acaba de descubrirnos que este sentimiento de soledad no es un subproducto de la depresión, sino que constituye un entramado patológico por sí solo.

Saciar la demanda de relaciones sociales es imprescindible para mantener una buena salud mental y física. La soledad debiera ser una de las bestias a abatir del entramado sanitario, un objetivo específico, en lugar de ser un añadido de terapias consideradas esenciales como la lucha contra la depresión. Tan importante o más que la depresión es la soledad, que, además, es distinta. Los médicos y farmacéuticos solo se ocupan de la depresión atiborrando a la gente de fármacos que no están debidamente comprobados ni en la demora o plazo de su efecto, ni en el tipo de daño que, supuestamente, eliminan ni, por supuesto, en sus efectos secundarios; casi todos, malos. Si de la depresión sabemos poco y mal, a pesar de los esfuerzos prolongados por profundizar en su naturaleza, de la soledad todavía sabemos menos. Los psicólogos y neurólogos tan solo están empezando a desentrañar sus efectos.

La necesidad de pertenecer comprende un deseo avasallador de formar y mantener, por lo menos, una cantidad significativa de relaciones interpersonales. Lo absolutamente nuevo en la medicina que está aflorando es la inserción de la soledad en el ámbito más amplio de las redes sociales, así como la aceptación de la necesidad universal de pertenecer a un colectivo que experimentan los humanos, sobre todo, los jóvenes.

Resulta que toda la pasión, el pensamiento y la acción de muchísima gente son el resultado del impulso para evadir el aislamiento causado por la disolución del clan familiar, la pérdida de los amigos del trabajo, el amor del resto del mundo. Detrás de todo lo que hacen, piensan o dicen los ensimismados está el pánico a la soledad. Pese a la diversidad de culturas, religión, sexo, idiomas o edad, resulta que los humanos lucen similitudes sorprendentes, como la necesidad de amor y, para recabarlo, el rechazo tajante de la soledad.

Durante muchos años, no solo no nos ocupamos de la soledad, sino que la enaltecíamos. Si salías adelante solo, sin consultar con los demás, profundizando en tu propio universo, conociendo como nadie tus propios intestinos, eras merecedor de todos los elogios. No sabíamos casi nada del cerebro; no teníamos ni idea de que no se podía aprender sin el cerebro de los demás, que solo los perversos podían ignorar los sentimientos de los otros, de que estabas condenado si no pertenecías a nada ni a nadie. Que lo peor era la soledad.

Segundo cumpreblogue

Levo uns días un tanto atarefada e cun millón de cousas na cabeza ,pero botando un ollo na esfera bloguil como fago case todos os días acabo de lembrar que xusto onte fixo dous anos que comecei a escribir neste pequeno recuncho da rede do que me apropiei.
Comecei con dúbidas e sen ter moi claro como ía resultar esto, se sería capaz de ser constante para actualizar.Aquí me atopo dous anos despois orgullosa e contenta por chegar ata aquí e con folgos, gañas e ilusión por seguir dándolle vida a este Efecto bolboreta.
De novo agradecervos a todos os que pasades por aquí con máis ou menos asiduidade e deixades os vosos comentarios ou non , vós dades sentido a que esto siga para adiante.Apréciasevos!

Música para festexar, que xa fai moito que non se escoita música neste blogue.

A palla no ollo alleo

As veces insistimos en ver a palla no ollo alleo e non vemos as montañas, os campos e os olivares.
Paulo Coelho

O orgullo

O orgullo é afin a varias características da personalidade, das cales é subsidiario: unha forma particular de entender a autoestima, unha importante confianza nun mesmo, ou quizais o temor moi ben oculto de parecer vulnerable. Esto é instintivo, se hai debilidade, o mellor é que non se note. Só os fortes sobreviven.
Hai adxetivos, como é o caso do termo orgulloso, onde resulta imprescindible coñecer o contexto en que se ubica para saber si se trata dunha virtude, ou ben, dun defecto.
O orgullo como virtude sería sinónimo de autoestima.A autoestima ten que ver coa importancia e o valor que se concede un mesmo
No plano negativo o orgullo pode equipararse a conceptos entendidos como defectos e serían a soberbia,a vanidade e o egoismo.Así presentado como sentimnento negativo que dificulta as relacións armoniosas e afectuosas este estado pode manifestarse en gamas moi diferentes: -complexo de inferioridade, exaltación do EU, disminución das condicións emocionais, incapacidade para comprender a profundidade dos semellantes, limitacións no amor.
Por outra banda, o orgullo pode conter sentimentos como a vulnerabilidade ou a sensación de derrota o ceder ante argumentos distintos os nosos. O medo a verse menospreciados ou humillados leva a certos individuos a cerrarse en banda ante a posibilidade de que tal vez os seus pensamentos, creencias ou conxeturas non sexan de todo acertados.Polo conseguinte as máis das veces non fan nada por contrastalas o que se ven entendendo por " non dar o brazo a torcer".Neste sentido o orgullo é unha coraza que se usa para evitar sentirse vulnerable ou recibir algún dano ou ser humillado, o que reflexa un sentimento de inferioridade.
Hai que ter coidado co orgullo, porque de non sabelo manexar pode orixinarnos conflictos no individual e con quenes nos relacionamos.
O orgullo identifícase con ego e cando éste é ferido, afectado, un orgullo ferido pode dar paso a accións que poden perxudicarnos.

Temos dereito a...

01.- O dereito a ser tratado con respeto e dignidade
02.- O dereito a ter e expresar os propios sentimentos e opinións
03.- O dereito a ser escoitado e tomado en serio.
04.- O dereito a xuzgar as miñas necesidades, establecer as miñas prioridades e a tomar as miñas propias decisións.
05.- O dereito a decir non sen sentir culpa.
06.- O dereito a pedir o que quero , dándome conta de que tambén o meu interlocutor ten dereito a decir NON
07.- O dereito a cambiar
08.- O dereito a cometer erros.
09.- O dereito a pedir información e ser informado.
10.- O dereito a obter aquelo polo que paguei.
11.- O dereito a decidir non ser asertivo.
12.- O dereito a ser independente.
13.- O derieto a decidir qué facer coas miñas propiedades, corpo, tempo, etc., mentras non se violen os dereitos de outras persoas.
14.- O dereito a ter éxito.
15.- O dereito a gozar e disfrutar.
16.- O dereito o meu descanso, aillamiento, sendo asertivo
17.- O dereiro a superarme, ainda superando ós demáis.

A quen lle importa......

A nosa sociedade foi durante moitos anos fruto da opinión duns poucos que impoñían as normas e as modas, as cales eran seguidas polo resto da poboación. En toda sociedade vaise evolucionando e o que hoxe parece unha aberración, mañá convírtese en algo valorado e moderno.
O problema aparece cando alguén decide saltarse as norma estipuladas e cambia a forma de facer as cousas, por suposto estará no punto de mira do seu círculo social e será criticado e recriminado pola súa actitude pouco apropiada.
Canto máis nos importe o que os demáis pensen de nós, canto máis nos frenemos en realizar accións lexítimas por temor á impresión allena, tanto máis evidenciamos o moito que a nosa imaxe depende do concepto que os outros teñan e esa dependencia é insana. Hai gran cantidad de vivencias positivas e de oportunidades das que nos privamos por ese temor.
Este freo resulta nocivo en dosis elevadas é preciso propoñerse, sin ofender a ninguén , actuar como nos pide o noso ser e consideramos lícito .
Os seres humanos, vivimos condicionados polo que dirán.E a veces temémoslle tanto que acollemos todo o que nos propón a sociedade
É máis doado soster, manter que transformar, porque a regra do mundo é camiñar ó son dos demáis, manter unha apariencia que sexa aprobada pola sociedade, mentras que o CAMBIO implica arriscar, propoñer, innovar, renovar, e danos medo facelo, polo qué dirán.
Deixar de lado o que verdaderamente somos para agradar a outros ou para ser aceptado ten un costo demasiado alto, que non vale a pena pagar. E, finalmente, o resultado nunca é o desexado, xa que é tanto o que deixamos no camiño, que o obxectivo alcanzado perde valor.
Ser fiel a un mesmo, é primordial. Isto quere decir, por suposto, respetar os demáis ó levar a cabo as nosas accións, telos en conta, non facer dano. Pero tamén, priorizar a nosas necesidades e os noso desexos, e facelos valer da mellor maneira que podas.

“O 50% da xente vaite querer, fagas o que fagas, e o outro 50% da xente non te vai querer, fagas o que fagas. Entón, o mellor é que sempre sexas ti mesmo. A curto ou a longo prazo, agradecerascho.”Merlina Meiler

¿Cómo te ves?

A imaxe corporal inclúe moitas cousas como por exemplo a maneira como nos percibimos a nós mesmos, como nos sentimos nos nosos corpos e como nos sentimos cos nosos corpos. A imaxe corporal é algo que aprendemos e que cambia constantemente.
En ocasións, cando as persoas se ven reflexadas no espellos pregúntanse se son ou non atraintes de maneira xeral e se lle gustarán ou agradarán a unha persoa en particular.
Moitos de nós sentimos con máis ou menos frecuencia desconfianza e inseguridade acerca do noso corpo. Estes sentimentos están frecuentemente alimentados por percepcións tanto reais como ficticias, dos nosos amigos, familia, de nós mesmos e dos medios de comunicación acerca de cómo deberíamos vernos.
A nosa imaxe corporal pode variar de moi positiva a moi negativa. Podémonos sentir ben con respecto a algunhas partes do noso corpo ou da nosa apariencia, pero non con respecto a outras.
Cando homes e mulleres evalúan o seu atractivo físico compáranse con estándares idealizados de beleza representados por modelos ou artistas.A sociedade é a que marca modas e estereotipos de beleza que non se corresponde coa realidade. Esto fai que moitas persoas se sintan acomplexadas ó compararse con eses modelos que a sociedade impón.
A imaxe corporal é un dos factores que determinan o concepto de “autoestima”, que de forma sinxela podemos definila como a confianza que temos en nós mesmos e que nos fai sentirnos útiles e valiosos ante nós e ante os demáis.
Como nos sentimos en relación con noso corpo é algo que afecta, de maneira global, a nosa vida ó determinar as peculiaridades do noso funcionamiento en distintos ámbitos: relacións interpersonais, o amor, a vida profesional, etc.
Algunhas persoas creen que necesitan modificar o seu aspecto fí­sico ou a súa forma de comportarse para sentirse ben consigo mesmos e agradar os demáis. Pero, de feito, o único que necesitan facer é modificar a forma en que perciben o seu corpo e o que pensan sobre si mesmo.Cando te sintes mal co teu corpo farás que os demáis te perciban da mesma forma. Se te sintes ben e agradable, os demáis tamén o notarán. Cómo ti te ves determinará o cómo te verán os demáis. Moitas veces é máis unha cuestión de actitude que de imaxe corporal.