Mitos románticos

Exisnten moitas creencias que son compartidas por unha grande parte da poboación, pero que isto sexa así non garantiza que esas creencias sexan certas.Debido a noso crecemento como seres sociais estamos expostos a certas ideas e creencias e moitas veces influenciados polo cine, a literatura ou as persoas que nos rodean damos por certos algún dos mitos románticos que a continuación se relatarán.

Mito da media laranxa: Creencia de eleximos a quén o destino nos tiña designado.Escollemos á parella que dalgún modo tíñamos predestinada, o cal garantiza realizar a mellor elección posible.

Mito da exclusividade: Creencia de que o amor romántico-paixoal só se pode sentir por unha soa persoa.

Mito da convivencia ou do matrimonio: O amor romántico debe conducir a unha unión estable da parella.

O mito da omnipotencia: o amor pódeo todo, a unión amorosa otorga unha forza especial que permite superar todos os obstáculos imaxinables.

O mito da paixón eterna: o amor paixoalal dos primeiros meses pode (e debe) perdurar tras miles de días (e noites) de convivencia.

Mito da fidelidade. Creencia de que por forza os desexos deben satisfacerse cunha soa persoa que é a propia parella.

Mito do libre albedrío:os nosos sentimentos amorosos son tan íntimos que non están influidos de forma decisiva por factores sociais, culturais ou biolóxicos alleos a nosa vontade e a nosa consciencia.

O mito da equivalencia: os conceptos de amor e enamoramento son equivalentes, de modo que se un na parella deixa de estar apaixoadamente prendado/a da súa parella é que xa non o ama.

O mito do emparellamento: estar en parella é algo natural e universal, polo que en todas as épocas e culturas o ser humano tendeu a vivir en unións de dúas persoas.

O mito dos ciumes: os ciumes son un indicador de amor verdadeiro.

Algunha sensibilidade pódese sentir ferida o leer isto, sin embargo,pódese afirmar que creer firmemente nestes mitos perxudican as relacións sentimentais e afectan á calidade de vida das parellas, pois fan que teñamos falsas expectativas sobre qué é e cómo debería de ser unha relación de parella.Neste sentido, é importante que a xente entenda que estes mitos son falsos. Só así poderán concebir as relacións doutra maneira máis axustada á realidade, o que axudará a ter relacións máis sanas e duradeiras.
É problable que nunca podamos desfacernos por completo destas ideas falsas, porque son parte do noso cremento e historia personal, pero o importante é ter conciencia delo e do efecto que poden ter se as aplicamos a nosa vida sentimental.




Fonte:Yela, C. (2000). El amor desde la Psicología social: ni tan libres ni tan racionales. Madrid: Pirámide.

Sobre amar e sufrir

Recorda sempre unha cousa: é bo estar namorado; é unha gran virtude.

Se non flúe cunha determinada persoa, é mellor que flúa con outra, pero non te quedes estancado; do contrario, sufrirás e farás que a túa parella sufra, sufriredes os dous. E o problema é que se sufres demasiado, volveraste adicto o teu sufrimento. Entón empezarás a sentir unha especie de pracer no sufrimento e será moi difícil sair de aí.
Será un gran problema.
Osho

Mitos sobre o amor e o sexo según Albert Ellis

Albert Ellis foi un terapeuta cognitivo conductual estadounidense que en 1955 desarrollou a Terapia racional emoitiva conductual.E describiu estes mitos ou pensamento erroneos acerca do amor e o sexo.

a. “O amor é algo misterioso e ninguén sabe realmente o que é“.

O amor é unha emoción humana que percibimos como “boa”, “beneficiosa” ou “agradable”. Unha ligazón intensa entre dous ou máis persoas. Con frecuencia, ainda que non necesariamente, inclúe atracción sexual entre os amantes.

b. Hai algo chamado “amor verdadeiro”.

Todo amor é verdadeiro en quen o sinte, polo feito de sentilo.

c. É difícil saber cando amamos.

Amamos cando sentimos ese vínculo coa outra persoa. Pódese amar inconscientemente, pero en calqueira caso síntese esa inclinación favorable hacia ela.

d. O amor e o matrimonio van sempre da man.

Nunha cultura como a nosa é habitual casarse por amor, pero as veces tamén se fai por outros motivos, económicos, sociais ou por medo a soidade. E é evidente que se pode amar ó longo dunha vida a moitas máis persoas que aquelas coas que te casas.

e. Só se pode amar apasionadamente a unha persona á vez.

Evidencias clínicas e biográficas demostran que unha persoa pode estar románticamente enamorada de dous ou máis persoas o mesmo tempo, do sexo oposto ou do mesmo, ainda que pode producir complicacións na nosa cultura.

f. Cando se ama a alguén non se ten desexos sexuais por outra persoa.

É pouco frecuente e nada normal que unha persoa non sinta atracción sexual por outras persoas, ainda estando enamorada dunha. Os desexos sexuales humanos están profundamente arraigados nos impulsos biolóxicos e no aprendizaxe social.

g. Cando amas, amas as 24 horas o día.

O sentimento de amor é intermitente porque necesitamos sentir e concentrarnos noutras actividades e funcións. O amor obsesivo e permanente impedirianos funcionar de maneira eficaz. ¡Necesitaríamos psicoterapia!

Bueno , pois aí vai iso, algunhas das afirmacións poden ser polémicas e poden chocar coa nosa concepción do amor e da parella.Cada quen temos a nosa forma de vivir e de ver o amor.
Xa me contaredes que vos parece...

Dar e recibir

Algunhas persoas dan moito por natureza, mentras que outras parecen tomar ou recibir sen límite.
Os intercambios saudables exhiben un equilibrio entre as accións de dar e recibir. Cando nos encontramos frente a unha persoa que toma e absorbe todo o que lle brindamos como unha esponxa, pero rara vez da algo a cambio, atopámonos ante un claro desequilibrio que podería ser denominado abuso emocional.
Normalmente a persoa que da ofrece atención, apoio, comprensión, o seu tempo, cariño e incluso cartos, etc case sempre sen pedir nada a cambio.E hai casos nos que este xesto de xenerosidade é agradecido e valorado pero hai casos nos que hai perosas que lonxe de valorar ou agradecer só están dispostas a recibir máis e máis dos outros.
Estas persoas suelen utilizar a xente e moitas das veces desaparecer en canto se necesita deles.Son persoas egocéntricentricas, narcisistas que necesitan ser sempre o centro de atención.
Para estas persoas "tomadoras", os demáis son menos importantes e todo o mundo debería estar pendente do que él ou ela necesita ou fai. As persoas saudables, en cambio, teñen un sentido equilibrado do dar e do recibir. Disfrutan de dar e recibir en igual medida, non abusan da xenerosidade nin da paciencia dos demáis.

Fixéronnos creer

Aquí vos deixo un texto do grande John Lennon o que me parece dunha gran sabedoría, eu non podería estar máis de acordo con él.

“Nos hicieron creer que el “gran amor”, sólo sucede una vez, generalmente antes de los 30 años. No nos contaron que el amor no es accionado, ni llega en un momento determinado. Las personas crecen a través de la gente. Si estamos en buena compañía, es más agradable.

Nos hicieron creer que cada uno de nosotros es la mitad de una naranja y que la vida sólo tiene sentido cuando encontramos la otra mitad. No nos contaron que ya nacemos enteros, que nadie en la vida merece cargar en las espaldas, la responsabilidad de completar lo que nos falta.

Nos hicieron creer en una fórmula llamada “dos en uno“: dos personas pensando igual, actuando igual, que era eso lo que funcionaba. No nos contaron que eso tiene nombre: anulación. Que sólo siendo individuos con personalidad propia, podremos tener una relación saludable.

Nos hicieron creer que casarse es obligatorio y que los deseos fuera de término, deben ser reprimidos. Nos hicieron creer que los y las modelos y la gente con dinero son más amados.

Nos hicieron creer que sólo hay una fórmula para ser feliz, la misma para todos, y los que escapan de ella están condenados a la marginalidad. No nos contaron que estas fórmulas son equivocadas, frustran a las personas, son alienantes, y que podemos intentar otras alternativas.

¡Ah!, tampoco nos dijeron que nadie nos iba a decir todo esto…… cada uno lo va a tener que descubrir solo. Y ahí, cuando estés muy enamorado de ti, vas a poder ser muy feliz y te vas a enamorar de alguien.

Vivimos en un mundo donde nos escondemos para hacer el amor…

… aunque la violencia, se practica a plena luz del día.

Abrazos gratis

O contacto físico no só é agradable, é necesario para o noso benestar psicolóxico, emocional e corporal; acrecenta a alegría e a salude do individuo e da sociedade.

Todos funcionaríamos mellor durante o día, se abrazáramos ou nos deixaramos abrazar. Se ben é certo que dar ou recibir un abrazo é algo simple e cotidiano, casi todos descoñecemos a dimensión de plenitude que nos proporciona. O expertos na materia, tafirman que "na súa forma máis elevada, abrazar é tambén un arte". Unha das formas máis naturais e espontáneas de demostrar afectos é a través do abrazo. "Se ben hai moitas formas de tocar, o abrazo é unha moi especial e que contribúe dun modo moi importante, á curación e á saude".

Este xesto dase en todos os niveis de relación interpersoal. Todos temos necesidade de tocar e ser tocados, de amar e ser amados.
Hai que ter moi en conta que o abrazo, é unha das formas máis puras de manifestar afecto e cariño e ademáis, ten moitos beneficios, como o de aliviar a dor, a depresión, a ansiedade e a tensión; acrecenta nos enfermos a vontade de vivir e seguir adiante; axuda os bebés prematuros (que se viron privados de contacto nas súas incubadoras) a medrar e a fortalecerse; fai que vexamos con mellores ollos a nosa propia persoa e o entorno que nos rodea; ten un efecto positivo no desarrollo da linguaxe e no coeficiente intelectual dos nenos; provoca alteracións fisiolóxicas positivas en quen toca e no que é tocado; mantén en bo estado os músculos dos brazos e ombreiros, xa que é un exercicio de flexión e de estiramento; afirma que somos seres humanos; é democrático, xa que calquera é candidato para dar ou recibir un abrazo; crea os lazos máis estreitos entre os individuos, xa que rompe as barreiras emocionais.

O afecto, o contacto físico e o cariño, é algo demasiado importante.É unha das necesidades fundamentais do ser humano, o igual que a auga e o alimento.

E agora unha sesión de abrazos gratis, realmente emocionante.

Atracción interpesoal

Os seres humanos tendemos a buscar a compaña dos demáis e, xeralmente, non nos gusta a soidade. Pero esta conducta afiliativa non é indiscriminada, senon selectiva. Non todas as persoas nos atraen por igual. Algunhas, máis que outras, despertan o noso afecto, a nosa sensualidade, a nosa sexualidade ou, simplemente, a nosa atención. Baixo o concepto de 'atracción interpersonal' englóbanse formas moi heteroxéneas de atracción, que van desde o aprecio superficial ó afecto profundo, íntimo e duradeiro que pode haber entre unha parella de namorados.

A psicologxía social tentou dar resposta á cuestión de por qué a xente se une a uns compañieros preferidos sobre outros; por qué hai persoas que se namoran tolamente de alguén en quen os demás non aprecian ningún atractivo; por qué, en definitiva, a todos nos gustan unhas persoas máis que outras.


Factores que interveñen na atracción entre persoas

O aspecto físico

A pesar de que estamos cansados de escoitar que o aspecto físico non é o verdadeiramente importante mentras que a personalidade sí o é, os estudos demostran que nos gusta mirar ás persoas atractivas por simple pracer estético, son mellor tratadas, mellor consideradas como persoas (a súa beleza exterior extendese o seu interior: simpatía, competencia, bondade...), e crese que teñen posibilidades dun futuro mellor e de ser máis felices que as non atractivas.

Este comportamento xeralizado observase dende a infancia, donde os nenos guapos teñen máis probabilidades de ser elexidos como amigos e menos de ser culpados polos profesores de mal comportamento, polo que posteriormente van desenrolar unha maior confianza en sí mesmos e unha mellor autoestima.

Nas investigacións levadas a cabo sobre esta variable chegouse á conclusión de que o aspecto físico ten unha importancia decisiva para provocar atracción ó inicio das relacións interpersonais e que importa máis ós homes que ás mulleres. A medida que avanza unha relación, se é que é duradeira, o físico deixa de ser tan importante e adquieren relevancia as cualidades e os rasgos psíquicos. O aspecto físico ten pouca importancia no mantemento dunha amizade, tendoa en cambio rasgos como a bondade, a intelixencia, a amabilidade e a xenerosidade. Por outra parte, ocorre as veces que alguén que nun primeiro encontro nos resultou feo ou pouco atractivo, acaba resultandonos máis atractivo despoís de tratalo con certa frecuencia.

A similitude

Existen unha gran cantidade de características comúns entre as persoas que establecen unha relación íntima. A raza, a idade, a intelixencia, o nivel socioeconómico e educativo, a relixión, os valores..., son características que solemos compartir coas nosas amizades e parella.

Solemos querer proseguir unha relación con aquelas persoas nas que encontramos similitudes, sobre todo na personalidade. A teoría de que as complementariedades se atraen non está xustificada, ainda que sí pode pasar que nunha parella ambos membros se vaian volvendo complementarios ó desenrolarse e intercambien diferentes papeis segundo a ocasión.

A razón de que nos gusten as personas que comparten cousas con nos é a de que apoian as nosas conviccións. Pensamos que se o resto está de acordo con nos, nos debemos de estar no certo. Esto agrádanos e fai que nos gusten esas personas que nos fan sentir a gusto con nos mesmos, tamén aquelas das que recibimos elóxios.

A regra de la similitude parece non funcionar no caso da xente que ten un baixo concepto de sí mesmo. Neste caso buscan relacións que non lles recorden para nada a eles. Tampouco aceptan gratamente os cumplidos, porque son interpretados como falsedade.

A proximidade

A meirande parte dos nosos mellores amigos viven na nosa cidade, vila, pobo ou preto dela. Dende pequenos relacionamonos máis coa xente a que vemos máis asiduamente. A probabilidad de coñecer íntimamente ou simplemente coñecer a alguén que viva a centos de kilómetros de nos é máis baixa que a de coñecer profundamente a alguén da nosa cidade. O tempo en común, as vivencias compartidas, o poder dar axuda e recibila, a implicación..., sempre vai a poder desenrolarse mellor se dúas persoas viven próximas.

Pero no só interveñen a disponibilidade e a conveniencia, tamén se demostrou que a xente á que máis vemos, máis familiar nos parece e menos nos costa ó relacionarnos. Sentímonos máis cómodos e podemos chegar a predecir máis o seu comportamento e adaptarnos en base a éste, do que o faríamos frente a un completo extrano.

Tamén se desenrolan pensamentos máis positivos frente ás persoas que cremos que volveremos a ver. Incluso se demostrou que as cousas que nos resultan familiares (unha canción, un cuadro...), simplemente polo feito de estar expostos a elas, fanos estar máis receptivos e gústanos máis.



A complementariedade de necesidades.


Todos coñecemos casos de persoas que, sendo opostas atraense. Moitas veces unha persoa ten e pode dar o que a outra lle falta. Dúas razóns poden levar a dúas persoas tan distintas a quererse: a primera é a satisfacción de necesidades; a segunda refírese á gratificación que unha persoa obten ó unirse a outra con características que ela desexaría para sí.

Non é incompatible que na atracción interpersoal interveñan ó mesmo tempo factores de semellanza e de complementariedade. Nos estudos sobre factores que incrementan a atracción a semellanza refírese a actitudes, valores e sistemas de crenzas; mentras que a complementariedad aplícase as motivacions, desexos e necesidades.

A reciprocidade da atracción.

A veces é difícil saber quen te quere ou te aprecia, é moi gratificante sentirse querido; o mero feito de pensar que alguén te estima, pode facer que te sintas atraído/a por él ou ela. Este factor é o que favorece a cohesión dos grupos. O sentirse apreciado por un grupo de pertenza fai que un aprecie máis ese grupo e ten outras consecuencias beneficiosas como o aumento da autoestima e da sociabilidade. No obstante, esta tendencia a querer a quenes nos queren está influenciada por variables como as expectativas de reforzo, a autoestima e o estado afectivo da persoa.

A importancia dun bico

Un bico é bastante máis que un bico. Un bico ,ainda que soe un tanto frío, é ante todo un intercambio crudo de información que pode revelar en poucos segundos se somos ou non xenéticamente compatibles cos nosos pretendentes, se merece a pena esa relación ou se hai que pasar de folla e proseguir a búsqueda.
«Hay muchas fuerzas que pueden conectar románticamente a dos personas», admite o psicólogo Gordon Gallup. «Pero un beso, y particularmente el primer beso, puede romper fácilmente el vínculo».
Gordon Gallup, Susan Hughes y Marissa Harrison son os autores dun recente estudo titulado 'A psicobioloxía do bico romántico', que saltou á portada de 'Scientific American Mind' e serviu para replantexar todo o que ata agora se sabía sobre o contacto boca a boca. Segundo unha sondaxe realizada polos tres especialistas entre 1.041 estudantes da Universidade de Albany, o primero bico serviu para que moitos perderan o interese pola súa potencial parella.
«Cuando dos personas se besan, se está produciendo un complejo intercambio de señales químicas», sosten Gallup. «Ese contacto puede activar mecanismos inconscientes que actúan para evaluar nuestra compatibilidad genética o nuestra viabilidad reproductiva con la persona que estamos besando».
Así explica, na súa opinión, o rechazo repentino que moita xente experimenta tras a primera descarga á altura dos beizos. As neuronas sensoriais entran en acción e as mensaxes bombardean o cerebro nuns instantes que serán decisivos. A experiencia é similar nos homes e nas mulleres, ainda que ambos valoren de distinta forma o feito de bicarse.
«Los hombres y las mujeres se besan frecuentemente por distintas razones», afirma Gordon Gallup. «Aunque ambos lo consideren por igual un acto altamente romántico, lo cierto es que para ellas es más importante que para ellos en todas las fases de la relación».
Dacordo co estudo da Universidade de Albany, a maioría das mulleres «insisten na necesidade de bicarse antes e despois dun encontro sexual», mentras os homes son máis proclives ó sexo sen a mediación dun bico. Paradóxicamente, para eles o bico é casi sempre preámbulo dun contacto sexual, mentras que para elas é unha estratexia para tantear o estado da relación e de evaluar o nivel de compromiso da súa parella.

Outro recente estudo, elaborado pola psicóloga Wendy L. Hill da Universidade Lafayette, revelouo que os bicos liberan moita maior cantidade de oxitocina –a hormona que potencia o vínculo emocional– nos homes maís que nas mulleres. Moralexa: elas necesitan máis que un bico para sentirse «conectadas».
«Antes de que existieran los pasapurés y la comida para bebés, las madres masticaban y transferían pequeñas cantidades de alimento a sus hijos», recorda o psicólogo Gordon Gallup. «Lo que hoy llamamos beso, y que es un acto definitorio de la conducta humana y de otras especies altamente evolucionadas, puede haber tenido su origen en esa forma primitiva de alimentación».
Dalgunha maneira, ese bico protoparental acabou evolucionando ata convertirse en parte do ritual de galanteo entre machos e femias. E tamén como mostra de afecto –ou paixón– entre os membros dun clan ou unha familia.
O primatólogo Frans B.M. de Waal relataba recentemente a experiencia do empleado dun zoo que accedeu a darse un bico nos beizos cun bonobo... ata que reaccionou sorprendido porque o primate lle estaba metendo a lingua na boca. Non saben nada estes bonobos.

Un conto sobre o amor

Había unha princesa que estaba tolamente namorada dun capitán da súa garda , so tiña 17 anos e non tiña ningún outro desexo máis que casar con él, incluso a costa do que puidera perder. O seu pai que tiña fama de sabio non deixaba de decirlle:

-Non estás preparada para percorrer o camiño do amor.O amor é renuncia e así como regala, crucifica. Aínda es moi nova e as veces caprichosa, se buscas no amor só a paz e o pracer, no é este o momento de casarte.

-Pero, meu pai, ¡sería tan feliz xunto a él!, que non me separaría nin un só instante do seu lado. Compartiríamos ata o máis profundo dos nosos soños.

O rei reflexionou e dixo para si:

-As prohibicións fan crecer o desexo e se lle prohíbo que se encontre co seu amado, o seu desexo por él medrará desesperado. Ademáis os sabios din: “Cando o amor vos chegue, seguideo, a pesar de que os seus camiños son arduos e penosos”.

O fin dixolle a súa filla:

-Miña filla, someterei a proba o teu amor por ese xoven. Serás encerrada con él corenta días e corenta noites. Se o final seguides querendo casar é que estás preparada e só entón terás o meu consentimento.

A princesa, tola de alegría, aceptou a proba. Todo marchou perfectamente os primeros días, pero tras a excitación e a euforia non tardou en presentarse a rutina e o aburrimiento. O que o principio era música celestial para a princesa foise tornando ruido e así comenzou a vivir un extrano vaivén entre a dor e o pracer, a alegría e a tristeza. Así, antes de que pasaran dúas semanas xa suspiraba por outro tipo de compaña, chegando a repudiar todo o que dixera ou fixese o seu amante. Ás tres semanas estaba tan farta de aquel home que berraba e aporreaba a porta do recinto. Cando a fin puido sair de alí,votouse nos brazos de seu pai agradecida por habela liberado de aquel a quén chegara a aborrecer.

Despois dun tempo, cando a princesa recobrou a serenidade perdida, dixolle o seu pai:

-Pai, falame do amor.

O rei dixolle:

-Escoita o que din os poetas do noso reino:

“Deixade que na vosa unión medren os espacios.

Amádevos o un o outro, máis non fagades do amor unha prisión.

Enchédevos mutuamente as copas, pero non bebásdes da mesma.

Compartide o pan, máis non comádes do mesmo pedazo.

E permanecede xuntos, máis non demasiados xuntos,

pois ni o castiñeiro nin o ciprés, crecen un á sombra do outro”.

Teorias do amor

A Teoría triangular do Amor do psicólogo estadounidense Robert Estenberg define o amor como unha relación interpersoal según tres compoñentes diferentes: Intimidade, Paixón e Compromiso:

1. A intimidade, entendida como aqueles sentimentos dentro dunha relación que promoven o acercamento, o vínculo e a conexión.
2. A paixón, como o estado de intenso desexo de unión co outro, como expresión de desexos e necesidades.
3. A decisión ou compromiso, a decisión de amar a outra persoa e o compromiso por manter ese amor.

As diferentes etapas ou tipos de amor poden ser explicados con diferentes combinacions destes elementos. Dacordo co autor, unha relación baseada nun só elemento é menos probable que se manteña que unha baseada en dous ou nos tres.

As Sete Formas de Amor son:

1.- Cariño: Neste caso, non debe tomarse nun sentido trivial. Este é o cariño íntimo que caracteriza as verdadeiras amistades, onde se sinte un vínculo e unha cercanía coa outra persoa, pero non hai paixón física nin compromiso a largo plazo.

2.- Encaprichamento: É o que comúnmente se sinte como “Amor a primeira vista”, pero sen intimidade nin compromiso, este amor pode desaparecer en calquer momento.

3.- Amor Vacío: As veces, un amor máis forte deteriorase nun amor vacío, onde hai compromiso, pero a paixón e a intimidade desapareceron. Nas culturas onde existen os matrimonios acordados, as relacioes soen comezar cun amor vacío.

4.- Amor Romántico: As parellas románticas están unidas emocionalmente (como no cariño) e físicamente, mediante a paixón.

5.- Amor Sociable: É frecuentemente encontrado en matrimonios nos que a paixón desapareceu, pero hai un gran cariño e compromiso co outro. Soe suceder coas persoas coas que compartes a túa vida, pero sen desexo sexual nin físico. É máis forte co cariño, debido ó elemento extra que é o compromiso. O amor que se encontra na familia é unha forma de Amor Sociable, así como en profundos amigos, que pasan moito tempo xuntos de relación sin desexo sexual.

6.- Amor Fatuo: Dase nas relacións que o compromiso é motivado na súa maioría pola paixón, sen a estabilizante influencia da intimidade.

7.- Amor Consumado: É a forma completa do amor. Representa a relación ideal hacia a que todos queren ir pero que aparentemente poucos alcanzan. Sen embargo, Sternberg señala que manter un amor consumado pode ser aínda máis difícil que chegar a él. Enfatiza a importancia de traducir os compoñentes do amor en accións. “Sen expresión”, advirte, “Ata o amor maís grande pode morrer”.O amor consumado pode non ser permanente. Por exemplo, se se perde a paixón co tempo, pódese convertir nun amor sociable.

O outro día veuseme a cabeza esta teoría de Esternberg, a cal xa fai ben tempo que estudiei na facultade. Lembro que cando vin no temario que nos entregou o profesor o tema do amor sorprendeume moito e pensei... ¿O amor tamén se estudia?. Reconozo que non me daba chegado o día da explicación deste tema, causabame moita curiosidade, e coma min os demáis compañéiros.

Esta é a principal teoría sobre o amor, xa vedes o Estenberg éste dedicouse a estudar algo tan importante e complicado como é o amor, eu xamais caería en estudar tal cousa.O que é a curiosidade humana, parece que necesitamos teorizar sobre todo, e ter explicacións para todo.

Eu penso que non é nada desdeñable o plantexamento de Estenberg, se nos poñemos a pensar nas nosas relacións persoales e sentimentales, probablemente poderíamos encaixalas nalgunha destas formas de amor. Por outro lado esta teoría simplifica todo bastante, igual faltan factores a ter en conta, as circunstancias que rodean a una relación sentimental, por exmplo, facilitan ou dificultan as cousas.
De todolos xeitos, ahí vos queda eso, como simple curiosidade, para que pensedes que tipo de relación/s tedes ,tivestes ou queredes ter.

Paz e amor!!