Cada quen coa súa película

Cando vemos ou vivimos un feito sempre poden haber varias interpretacións. Por exemplo, un señor cae na rúa e veno tres persoas: a primera di que tropezou, a segunda que o empuxou alguén cando pasou o seu lado e a terceira que tivo un desvanecemento; a realidade é que só tropezou. E o número podería ser variopinto e cada unha das persoas que viran o feito contaríano de diferente forma, sendo só unha a realidade.Un mesmo acontecmento suele ter varias versións e pode que moi distintas entre elas dependendedo de quen as viva.
Ver sempre o que se quere ver é unha forma de cegueira. Estamos presos da nosa única maneira de ver as cousas, nada é nin branco nin negro, todo depende. Curiosamente na maioría das discusións todos e ninguén teñen a razón.
As veces pechámonos nunha idea e iso fai que nos perdamos un montón de outras ideas algunhas interesantes e outras non tanto , pero dende logo seguro que se poden complementar e conseguir puntos de vista e acordos diferentes.
Se vemos as cousas sempre dende o cristal da nosa historia, dende os nosos prexuicios e creencias ¿podémos estar certos de que as cousas son tal como pensamos? Olvidámonos de que hai outros puntos de vista e outras formas de pensar e incluso de vivir.Moitas veces só hai que molestarse en ver as cousas dende outro punto de vista. Un punto de vista é tan só unha maniera de ver as cousas, nin a única, nin a mellor, nin á acertada.
Cando non queremos ver a realidade preferimos ver o que queremos ver. Defendemos con uñas e dentes o propio punto de vista, a nosa versión dos feitos.Vemos e lemos todo dende o que nos marcou na nosa historia persoal. A mirada que importa é a nosa, o que ven os demáis é irrelevante.
Pero nunca deberiamos olvidar que dende o noso punto de vista nunca podemos ver o todo, só se ve unha parte, por eso se suele decir que todo depende de según como se mire.
Algo enriquecedor sería poder compartir as nosas versións dos feitos, contrastalas, falar sobre como interpretamos o que vemos e vivimos, escoitar os demáis para saber como viven e interpretan unha mesma realidade.Alguén que nos de unha perspectiva da realidade distinta da nosa, permítenos coñecer outra realidade. Sobre unha realidade hai múltiples puntos de vista e un non coñece toda a realidade se non coñece outros puntos de vista.

Proactividade vs reactividade

Moitas persoas están constantemente esperando que suceda algo ou que alguén se faga cargo delas. Outras, en cambio, toman a iniciativa, emprenden a acción e fan que as cousas pasen.
A meirande parte da xente vive reactivamente, simplemente reaccionando ó que sucede o seu alrededor. Esta é unha maneira perfectamente válida e lícita de vivir, ainda que se convirte nun problema cando é a única da que dispoñemos. Aquel que vive reactivamente simplemente reacciona ante todo aquelo que lle sucede.
En oposición a isto temos a xente proactiva.A proactividade non só significa tomar a iniciativa, senon asumir a responsabilidade de facer que as cousas sucedan; decidir en cada momento o que queremos facer e cómo o imos facer.
En xeral, a xente reactiva pérdese en xustificacións e en culpar ós demáis das circunstancias da súa vida, mentras que a xente proactiva céntrase nas solucións e en buscar a maneira en que terminarán facendo aquelo que queren facer. Para o que non quere facer algo, todo son excusas. Para o que non sabe onde vai, calquer camiño é bo.

Atreverse.

Moitas veces atopámonos en encrucillas vitais nas que temos que tomar decisións, outras veces desexamos cambiar cousas pero quedamos paralizados e non somos capaces de dar un paso adiante e tentar perseguir aquelo que queremos e todo porque non atopamos o valor, e todo porque non nos atrevemos.Co que só nos queda gardar eses desexos para nós e espera a que algo suceda o noso favor e sen a nosa intervención ó que todos sabemos por experiencia non sucede case nunca.
Este texto do grande Charles Chaplin fala disto de que atreverse é vivir, que se non nos atrevemos a facer cousas por medo os resultados en realidade non vivimos senon que nos limitamos a ver pasar a vida.

Ya perdoné errores casi imperdonables. Trate de sustituir personas insustituibles, de olvidar personas inolvidables.

Ya hice cosas por impulso. Ya me decepcioné con algunas personas, mas también yo decepcioné a alguien.

Ya abracé para proteger . Ya me reí cuando no podía . Ya hice amigos eternos. Ya amé y fui amado pero también fui rechazado. Ya fui amado y no supe amar.

Ya grité y salté de felicidad. Ya viví de amor e hice juramentos eternos, pero también los he roto… y muchos. Ya lloré escuchando música y viendo fotos . Ya llamé sólo para escuchar una voz .

Ya me enamoré por una sonrisa. Ya pensé que iba a morir de tanta nostalgia y …

Tuve miedo de perder a alguien especial (y termine perdiéndolo) ¡¡ pero sobreviví !!
Y todavía vivo !! No paso por la vida.

Y tú tampoco deberías sólo pasar … VIVE!!!

Bueno es ir a la lucha con determinación abrazar la vida y vivir con pasión. Perder con clase y vencer con osadía,
por que el mundo pertenece a quien se atreve y la vida es mucho más para ser insignificante.

Triunfo

Deixar o mundo un pouco mellor do que o atopaches.....

haber xogado e rído con entusiasmo , haber cantado con pasixón,

saber que algunha vida respirou mellor porque ti viviches, iso é haber triunfado.

Ralph Waldo Emerson: escritor, filósofo e poeta estadounidense

Fixéronnos creer

Aquí vos deixo un texto do grande John Lennon o que me parece dunha gran sabedoría, eu non podería estar máis de acordo con él.

“Nos hicieron creer que el “gran amor”, sólo sucede una vez, generalmente antes de los 30 años. No nos contaron que el amor no es accionado, ni llega en un momento determinado. Las personas crecen a través de la gente. Si estamos en buena compañía, es más agradable.

Nos hicieron creer que cada uno de nosotros es la mitad de una naranja y que la vida sólo tiene sentido cuando encontramos la otra mitad. No nos contaron que ya nacemos enteros, que nadie en la vida merece cargar en las espaldas, la responsabilidad de completar lo que nos falta.

Nos hicieron creer en una fórmula llamada “dos en uno“: dos personas pensando igual, actuando igual, que era eso lo que funcionaba. No nos contaron que eso tiene nombre: anulación. Que sólo siendo individuos con personalidad propia, podremos tener una relación saludable.

Nos hicieron creer que casarse es obligatorio y que los deseos fuera de término, deben ser reprimidos. Nos hicieron creer que los y las modelos y la gente con dinero son más amados.

Nos hicieron creer que sólo hay una fórmula para ser feliz, la misma para todos, y los que escapan de ella están condenados a la marginalidad. No nos contaron que estas fórmulas son equivocadas, frustran a las personas, son alienantes, y que podemos intentar otras alternativas.

¡Ah!, tampoco nos dijeron que nadie nos iba a decir todo esto…… cada uno lo va a tener que descubrir solo. Y ahí, cuando estés muy enamorado de ti, vas a poder ser muy feliz y te vas a enamorar de alguien.

Vivimos en un mundo donde nos escondemos para hacer el amor…

… aunque la violencia, se practica a plena luz del día.

Dez leccións sobre a vida,por Albert Einstein

Admiro moito a Albert Einstein, polo seu intelecto pero por encima de todo pola súa filosofía de vida. A continuación deixo unha lista de 10 frases da súa autoría, que creo que poden ser moi interesantes e sabias.

1. "Alguén que nunca cometeu erros nunca tratou de facer algo novo." - Noutras palabras, a meirande parte das persoas nunca proban cousas novas por temor a fracasar. O fracaso non é algo ó que temer. Polo xeral os perdedores aprenden máis de gañar que os mesmos gañadores. Os noso erros dannos a oportunidade de aprender e crecer.

2. "A educación é o que sobra despóis de que un esqueceu o que aprendeu na escola." É dicir, a educación é o que un aprende sobre a marcha da vida, e non os simples detalles que un memoriza nun momento determinado.

3. "Son o suficiente artista como para debuxar da miña imaxinación. A imaxinación é maís importante que o coñecemento. O coñecemento é limitado. A imaxinación envolve ó mundo."

4. "O segredo da creatividade é saber esconder as túas fuentes." - No contexto en donde Einstein dixo isto quixo decir que ainda que somos influenciados por outras grandes persoas, no momento de subir a un escenario debemos deixar atrás a esas personas e converternos nun individuo único e orixinal, que aprende diferentes valores de diferentes persoas.

5. "O valor dun home debe medirse polo que da e non polo que recibe. No trates de convertirte nun home de éxito senon nun home de valores."

6. "Existen dúas maneiras de vivir: Podes vivir como se nada é un milagre, ou podes vivir como se todo é un milagre." - Con isto quixo decir que cando nada é un milagre cada quen obten o poder de facelo que o sexa sin límites. E cando todo é un milagre, deteste a apreciar ata a máis pequena de todalas cousas fermosas do mundo.O pensar de ambalas dúas maneiras darache unha vida productiva e feliz.

7. "Cando me ixamino a mín mesmo e os meus métodos de pensar, chego á conclusión de que o don da fantasía significou máis para mí que cualquer outro talento para pensar positivo e abstractamente." - É dicir, o soñar sobre todalas cousas que podes lograr na vida é a clave para unha vida chea de positivismo. Deixa que a túa imaxinación te leve por todo tipo de sendeiros e crea o mundo no que desexarías vivir.

8. "Para ser un membro inmaculado de un rebaño de ovellas, un debe, sobre todas as cousas, primero ser una ovella." - Con isto quixo dicir que se desexas ser un empresario exitoso, debes empezar o teu propio negocio inmediatamente. So desexar selo, mentras lle tes medo ás consecuencias non vai axudar. O mesmo aplica para todo: Para gañar un partido un debe primero e ante todo que xogar o partido.

9. "Debes aprender as regras do xogo. E despois debes xogar mellor que todo o mundo." - Noutras palabras, fai o mellor traballo posible que podas, como se a túa vida dependera delo, e despois que non tenas contra quen competir, só te terás a ti mesmo contra quen competir. Nese momento, mellora o mellor que fuches quen de lograr.

10. "O máis importante de todo é nunca deixar de facerte preguntas. A curiosidade ten a súa propia razón de existir." - Con esto Einstein quixo decir que as persoas intelixentes preguntan. Non deixes de facerte preguntas a ti mesmo e a outros para encontrar solucións, pois isto axudarache a obter coñecementos e analizar o teu crecemento en tódolos camiños da vida.

Optimismo

Din os especialistas que o optimismo é o camiño máis curto hacia a felicidade. ¿Nácese optimista ou é posible aprender a mirar á vida con ollos máis venturosos?

A definición de optimismo que atopamos no diccionario é “a propensión a ver e xuzgar as cousas no seu aspecto máis favorable”. Dacordo con isto, quenes hoxe investigan as características do optimismo deteñese en dúas cuestións principais: ¿O optimismo é a actitude que nos guía á felicidade máis contundentemente? ¿É unha cualidade innata ou podemos aprendela?
Os científicos responden á primeira cuestión afirmando que as persoas optimistas son máis felices por mirar o mundo con mellores ollos. Esta actitude favoreceos en cuestións de saude ( enferman menos ou transcurren as enfermidades de mellor ánimo) , e ademáis teñen máis éxito nos seus traballos, os seus estudos ou calquer outra actividade que realicen.Soen ter un espiritu máis combativo, réndense con menos facilidade, e sobrelevan as adversidades de mellor maneira.
En canto á segunda cuestión, existen moitas máis dudas que certezas. Moitos pensadores, como o fundador da psicoloxía positiva Martin Seligman, afirman que ata as persoas máis cínicas son capaces de aprender optimismo e mellorar a súas vidas.
O importante é remarcar que mentras o pesimista síntese impotente ante a adversidade, o optimista considera os golpes da vida como desafíos temporais e reversibles.
A investigadora estadounidense Carol Dweck, autora do libro “Mindset“, tambén opina que o optimismo pode aprenderse. Considera que o optimismo está ó alcance de todos con só adoptar o que ela define como “mentalidade de cambio”: ter conciencia de que somos persoas cambiantes, que crecemos cada vez que nos arriscamos a aprender algo novo e que o optimismo incrementa cando nos damos conta de que somos donos do noso destino.
A mellor maneira de criar optimistas é educando os máis novos cunha “mentalidad de crecemento”: aumentar a súa autoconfianza felicitándolos polos seus esforzos e non polos seus logros.

Cambiar o chip

As veces parece que nas nosas vidas todo vai o revés, que nada sae ben e que os problemas veñen uns detrás de outros sen deixar tempo para un respiro. Como todos nos vimos algunha vez ou varias veces nesta situación o longo das nosas existencias creo que o texto que deixo a continuación pode ser unha pequena axuda para ver as cousas dun xeito diferente, con outra prespectiva.

A vida pode cambiar en todos os seus aspectos para poder disfrutala e ser felices e facer felices ós seres queridos con só cambiar de estado de conciencia.
É común que as desgrazas non veñan soas, porque todo se relaciona con estados mentais negativos que atraen todo o negativo, que a veces se poden producir o mesmo tempo; como a pérdida dun traballo, o falecemento dun ser querido, relacións nefastas, un divorcio, etc.
Todo esto podería cambiar con só un cambio de conciencia. É a tarefa específica de todo psicólogo, tratar de que os seus pacientes logren unha mirada máis ampla e cheguen a percibir o mundo doutra forma, para terminar cos seus problemas y poder gozar da vida; porque en definitiva todo depende deles mesmos.
As ideas tanto negativas como positivas teñen o poder de convertirse en realidades; son como sinais magnéticas que atraen tanto o bo como o malo; e se o empeño está concentrado no pasado, ese pasado estará sempre vivo e fresco e tenderá a repetirse.
A creencia fundamenta a idea. Se unha persoa cree que é un fracasado, así será, se cree que non pode, no poderá, e se ten medo provocará aquelo que teme.
As ideas positivas teñen máis poder que as negativas, e tamén resultados diferentes, de modo que se se logra cambiar as ideas pódese cambiar tamén a vida.
Se ata o día de hoxe os pensamentos foron negativos, non importa, pódese cambiar hoxe e ter a oportunidade de modificar o futuro.
O presente é o resultado das ideas do pasado e o futuro será o resultado das ideas de hoxe.
Cando unha persoa se da conta que todos os sufrimentos e sinsabores que experimentou atraeunos ela mesma, un cambio de conciencia é posible.
A negación e a dificultade para cambiar, radica no feito de adxudicarlle á fatalidade, á sorte, ós condicionamentos familiares, o a oturas circunstancias externas a responsabilidade dos acontecementos.
A nosa mente sempre está pensando e temos gran cantidade de ideas que non podemos controlar. Pretender controlalas é imposible, pero se podemos cambiar as nosas emocións, poderemos cambiar as nosas ideas.
Se temos sentimentos de odio, rancor, resentimento, culpa, medos, preocupación, envexa, ciumes, orgullo, teremos ideas negativas que producirán eventos non desexados.
Se en cambio sentimos amor, caridade, confianza, xenerosidade, humildade e bon humor, e estamos dispostos a perdoar toda ofensa, as nosas ideas cambiarán, serán positivas, e atraerán feitos positivos.

Pois iso que un cambio de chip, un cambio no xeito de tomarse as cousas, non dramatizar, tomarse a vida con humor axudanos a levar os malos momentos doutra forma. Isto non é fácil de conseguir pero se somos capaces de facelo todo é moito máis levadeiro.

Movemento Slow

Hoxe no Telexornal escoitei falar do Movemento Slow e chamoume moito a ateción, asique púxenme a investigar un pouco de que vai o tema, e esto son algunhas cousas que atopei:

O Movemento Slow propón aparcar a presa e disfrutar de cada minuto. Para elo reivindica unha nova escala de valores, baseada en traballar para vivir e non vivir para traballar. A biodiversidade, a reivindicación das culturas locais e un emprego intelixente da tecnoloxía, son algunhas da súas principais señas de identidade.
Por que como di o corrido mexicano “Non hay que chegar primeiro, senon que hai que saber chegar
Este movemento ten a súa orixe na Praza de España de Roma no ano 1986. Cando o xornalista Carlo Petrini se atopou coa apertura dun conocido establecemento de comida rápida neste enclave histórico da capital italiana,algo se removeu no seu interior. E viu que dalgún xeito os hábitos alimentarios da poboación do vello continente comezaba a verse ameazado polos estilos de alimentación americanos.
A resposta a isto no se fixo esperar, fundándose a semilla do movemento; Slow Food.
A idea era simple; protexer os productos estacionais, frescos e autóctonos do acoso da comida rápida e defender os intereses dos productos locais, sempre nun réxime sostible, a través do culto á diversidade, alertando dos perigos evidentes da explotación intensiva da terra con fines comerciais.
Tras a Slow Food, aparecerían novas aplicacións a outros ámbitos esenciales das nosas existencias como o sexo, a saude, o traballo, a educación ou o ocio que acabarían por conformar as áreas de influencia do movemiento Slow.

Existen as Slow Cities, que son lugares nos que ningún detalle queda o azar. Concéntrase a actividade humana entorno a prazas, promovendo a sociabilidade. Foméntase a producción de alimentos autóctonos e os pequenos negocios artesanais brotan entre as rúa dos cascos históricos.

A primeira cidade lenta foi fundada en Bra, na zona do Cuneo, Italia, e é a sede central deste movemento. A partir de ahí, a creación doutras Cidades Lentas non para e no ano 2005 xa se superaba a cifra de cen países afiliados.

Á luz (ou á sombra) do Slow Food-Slow Cities xurdiron outras concepcións que reivindican tamén apretar o freo ante o ritmo de vida occidental:

• O Slow Sex, que defende o sexo coa caricia, o abrazo e os bicos por diante e a recreación no contacto íntimo entre persoas.

• A Slow Medicine: consiste en dedixar o tempo necesario a cada paciente, algo que parece imposible nos sistemas sanitarios colapsados de Europa.

• O Slow Work, co que se quere dar a entender que tomarse o tempo exacto para realizar as labores no traballo, a rapidez non é sinónimo de máis e mellor producción. De feito, en determinados países xa se fala do "downshifting", ou opción que toman algúns empleados de ser rebaixados de categoría e soldo para ter máis tempo libre e vivir mellor.

Sen presas e sen agobios. Máis de 80.000 persoas no mundo (aproximadamente 1000 en España) xa practican esta nova forma de vivir a vida.

Conmigo xa son 1.001 en España, apúntomeee!!