Conto

Un discípulo preguntulle o seu mestre: Quero saber qué é o máis divertido dos seres humanos.

O mestre contestou: "Pensan sempre ó contrario".

- Teñen prisa por medrar, e despóis suspiran pola infancia perdida.

- Perden a saúde para ter cartos e despóis perden os cartos para ter saúde.

- Pensan tan ansiosamente no futuro que descoidan o presente, e así, non viven ni o presente nin o futuro.

- Viven como se non foran morrer nunca e morren como se non houbesen vivido."

Dar e recibir

Algunhas persoas dan moito por natureza, mentras que outras parecen tomar ou recibir sen límite.
Os intercambios saudables exhiben un equilibrio entre as accións de dar e recibir. Cando nos encontramos frente a unha persoa que toma e absorbe todo o que lle brindamos como unha esponxa, pero rara vez da algo a cambio, atopámonos ante un claro desequilibrio que podería ser denominado abuso emocional.
Normalmente a persoa que da ofrece atención, apoio, comprensión, o seu tempo, cariño e incluso cartos, etc case sempre sen pedir nada a cambio.E hai casos nos que este xesto de xenerosidade é agradecido e valorado pero hai casos nos que hai perosas que lonxe de valorar ou agradecer só están dispostas a recibir máis e máis dos outros.
Estas persoas suelen utilizar a xente e moitas das veces desaparecer en canto se necesita deles.Son persoas egocéntricentricas, narcisistas que necesitan ser sempre o centro de atención.
Para estas persoas "tomadoras", os demáis son menos importantes e todo o mundo debería estar pendente do que él ou ela necesita ou fai. As persoas saudables, en cambio, teñen un sentido equilibrado do dar e do recibir. Disfrutan de dar e recibir en igual medida, non abusan da xenerosidade nin da paciencia dos demáis.

Trucos por Elsa Punset

Elsa Punset ten unha sección no famoso programa El hormiguero na que nos fala de aspectos curiosos sobre a psicoloxía.Atopei este video no que nos explica con pequenos exercicios como as veces a nosa percepción e pensamentos sobre a realidade inflúen no noso xeito de vivila.Para vivir máis plenamente é importante abrir a nosa mente e os nosos sentidos.

Toxicidade

Considerome unha persoa optimista que sempre trata de ver o lado positivo das cousas, por iso mesmo sempre crein que o ser humano era bo por natureza.Pero ultimamente esta crenza miña estase tambaleando de forma importante, posiblemnete era un pensamento un tanto inxenuo que o paso do tempo e as experiencias vitais se van encargando de cambiar, tal vez sexa un proceso natural. Polo tanto, a miña conclusión e de que sí que hai xente mala, dañina que disfruta danando e destruindo os demáis e quizais e so quiezais esto non sexa así porque a "vida os fixo así" senon porque por natureza son tóxicas.As persoas tóxicas existen non son un conto chino.
Os especialistas ofrecen algunhas características que definen ás personas con comportamentos tóxicos: o que destila un odio visceral, o que disfruta coa humillación do outro, o que avasalla a un semellante, o que busca manipular con mentiras, o que agrede innecesariamente e desvaloriza ó outro para sentirse ben él, o que dana con intención sen xamais propoñer unha reparación, o que incomoda coas súas imposturas, o envidioso de todo o alleo e o que urde os problemas para acercar despois as súas solucións, o que so se fixa no negativo, o que sempre quere estar por encima do resto sen importar a quen dana, o que fai mal con premeditación e alevosía....
E coidadiño que unha persoa con poder non sexa un tóxico destes....que non é infrecuente.

Meme

Ata min chegou este meme rebotado dende a Cova do Raposo..e aí o vai logo..


Canto tempo levas como blogueiro?
Levo de blogueira ano e medio máis ou menos.Dende abril do ano pasado

Como coñeciches a existencia dos blogues?
Pois non sei moi ben como foi, lembro de ver algunha reportaxe na tele sobre os blogues e co tempo xente que coñecía foi tendo o seu propio e aficcioneime a leer o que se escribía neles.

Cinco blogues que sigas diariamente ou con moita frecuencia?
Sigo con certa asiduidade case todos os que teño enlazados.

Es lector anónimo dalgún blogue?
Sí, de vez en cando pásome por algún blogue que por un ou outro motivo me chama a atención, hai veces nas que remato asomando a patiña e outras so miro.

Algúns autores que che acorden especial simpatía.
Moitos por nombrar algúns: Marisa, Torreira, Cris, Chousa, Gaeron, Vitxuca, BRABIDO,Butterflieswhioutwins,Maribel-bel...e paro xa pero poderia seguir.....Ahh!!! e lembrarme da miña Maruxiña que xa non anda por aquí.

Con que cinco blogueiros irías de esmorga?
Seguro que moitos deles, faiseme difícil tamén ter que elexir pero a ver....con Vitxuca, con Cris, con Chousa, con C.C e con Merce.
Con que blogger pasarías unha noite de loucura sexual?
Esta pregunta non sei como respondela....uuff! Nin idea.. mmm!!..non respondo para non asustar nin ofender a ninguén. Pregunta compromitidiña.

Namorácheste algunha vez dalgún bloguer?
Eee! Namorarme? Non sei se namorada é a palabra pero si estiven bastante coladiña por un rapaz que resultou ter un blogue ben particular.

Estás satisfeito co teu blogue?
En xeral sí, senon non seguiría adiante con él.

Espallar este meme entre 3 e 5 blogues.
Puuff! Para que me meto eu nestes lios..a ver..pasareillo só a tres blogueiros: Isia, Gaeron e Marisa.Nin que decir ten que non hai ningunha clase de compromiso de seguir co meme.

Como xa fai tempo que non deixo algo de música, aquí queda unha canción de Vetusta Morla que ultimamente escoito moito.Canción con mensaxe, cada quen que a interprete como lle pareza.

Saúde e psicoloxía

A psicoloxía da saúde é unha rama da psicoloxía que nace a finais dos 70 basándose na idea de a enfermidade física é o resultado non só de factores médicos, senon tamén de factores psicolóxicos (emocións, pensamentos, conductas, estilo de vida, estrés) e factores sociais (influencias culturais, relacións familiares, apoio social, etc.). Todos estes factores interactúan entre sí para dar lugar á enfermidade.
Pódese observar frecuentemente que as enfermedades das persoas son unha forma de expresión que reflexan necesidades, conflictos, frustracións ou medos; que non se poden resolver adecuadamente por medio da conducta e que adoptan formas inadecuadas de canalización que se traducen como autocastigos.

Unha destas manifestacións son as enfermidades recurrentes ou as dores migratorias, que en xeral no revisten gravidade pero dan as molestias necesarias como para perturbar a vida.

Un malestar físico, indica un desequilibrio nunha área do corpo que suele ser moi representativo do conflicto que está afectando a persoa.

Por exemplo, os problemas de columna relacionanse coa rixidez de pensamento e o control; as dificultades dixestivas teñen que ver co non poder asimilar as cousas como son e simbolizan o fracaso do intento de modificalas para poder dixerilas; os trastornos coronarios relacionanse ca autoesixencia, co espíritu competitivo e apasixoado e coa hiperactivitividade;os problemas de cuello e garganta representan os conflictos entre a mente e o corpo.
Por outro lado, unha enfermidade mantén ocupada á mente nun novo obxectivo, que é curarse, que se toma como proxecto en ausencia dun plan de vida como persoa sana.

A xente ocupada, que está comprometida co seu traballo e lle ve sentido a súa vida, non ten tempo para enfermarse e polo xeral suele mantenerse saudable.
Todos os seres humanos poseen sensibilidade e en maior ou menor medida teñen a capacidade de emocionarse.

Existen distintos tipos de emocións, algunhas poden beneficiar á saúde e outras provocar serias enfermidades.

Emocións como o medo, o odio, a preocupación, a tristeza, o resentimento e o rencor, son perxudiciais para a saúde e diminuen a función do sistema inmunolóxico, fadendoo máis vulnerable ás enfermidades. En tanto que as emocións como o amor, a felicidade, o entusiasmo, a alegría e a esperanza, mantéñenos saudables.
O síntoma expresa a naturaleza básica dun paciente e a personalidade revela datos que fai posible unha prevención máis específica ou un tratamiento máis adecuado unha vez que a enfermedad se declara.
Mente e corpo están máis relacionados do que nos podemos chegar a imaxinar, sobre a nosa saúde inflúen moitos factores, podemos chegar a ter unha vida máis saudable, unha mellor calidade de vida se temos todos estes factores en conta e tratamos de melloralos.

Buscando sensacións

Algunhas persoas prefiren as situacións emocionantes, mentras que a outras lles gustan as menos excitantes, e outros individuos perciben e desexean unha gran cantidade de control sobre o que ocorre, mentras que outros deixan que as cousas ocorran, algúns teñen máis iniciativa e sempre andan cun plan na cabeza e movéndose de un lado para outro, mentras que a algúns lles costa tomar a iniciativa, son pouco emprendedores e pouco amigos dos retos, prefiren a rutina, a calma, o silencio e a soidade. Algúns son controladores e están pendientes dos detalles máis pequenos, outros simplemente deixan que as cosas pasen. A resposta a estas diferencias individuales encuentrase en teorías da motivación que explican por qué existen persoas extrovertidas, introvertidas, controladoras, buscadoras de sensacións.

Marvin Zuckerman, un psicólogo estadounidense, definiu un rasgo de personalidade ó que bautizou como “buscador de sensacións”.A búsqueda de sensacións é un rasgo definido como a búsqueda de variedade, novidade, complexidad e sensacións e experiencias intensas, así como a disposición a tomar riscos físicos, sociais, legais e financieros na búsqueda de tales experiencias.
As persoas que presentan este rasgo de personalidade teñen un marcado desexo de experimentar sensacións novas e intensas e son máis propensas a expoñerse a distintos tipos de riscos. Obserbouse, por exemplo, que nestas persoas as sensaciones fortes activan con maior facilidade as estructuras cerebrais relacionadas coa recompensa e a satisfacción. Polo tanto, un dos atractivos do risco son as poderosas vivencias que aporta: a impresión da caída libre, a sensación de velocidade, a exaltación que producen certas drogas, a aceleración do corazón ante o vértigo da aposta…

As personas que se sienten atraídas polo risco acostuman a ter a necesidade de vivilo todo e de gozar ó máximo cada momento. A atracción polo risco pode ir desde a afición a deportes ou actividades que conlevan certo perigo, a necesidade de poñer a proba as relacións, emprender conductas arriscadas, rozar a ilegalidade, provocar continuamente apuros económicos ou profesionais… ata actitudes autodestructivas como certas adiccións ó poñer en xogo; consciente ou inconscientemente, a vida propia e allena.

Querer e amar

Diferencias entre querer e amar por Jorge Bucay psicodramatista, terapeuta gestáltico e escritor argentino.

Querer e amar son dous conceptos diferentes.

El primero se aplica de forma mas habitual que el segundo. Querer lo asociamos a desear algo, generalmente con un propósito determinado. Puedo querer a una persona para que me acompañe, me haga sentir bien, me apoye o para que haga lo que yo quiera. Incluso puedo querer a un hijo para que me cuide en mi vejez. Hay siempre una intencionalidad específica en el querer, más o menos altruista, más o menos ética. El querer conduce al sufrimiento pues se desea algo de otra persona, justificadamente o no. Y como ésta es diferente a mí, es imposible que piense, sienta y actúe exactamente igual a mí. De modo que cualquier expectativa que tenga con ella está condenada a la frustración, pues nunca se comportará exactamente como me gustaría o placería.
Amar en cambio es aceptar al otro tal como es, con sus virtudes y sus defectos. Amar es desear lo mejor para el prójimo, aún cuando no me guste su manera de ser, aún cuando no me acompañe, no me haga sentir bien, no me apoye o no me cuide en mi vejez. Puedo estar en total desacuerdo con otra persona, puedo no quererla, pero sí puedo amarla.

Mientras más ames en tu vida, más feliz y libre serás. Mientras más quieras, más frustración, dolor y prisión habrá en tu vida.

Paréceme que ten sentido..non sei a vos.

Resilencia

O termo resiliencia refírese orixinalmente en enxeniería á capacidade dun material para adquirir a súa forma inicial despois de someterse a unha presión que o deforme. Ó falar de resiliencia humana afírmase que é a capacidade dun individuo ou dun sistema social de vivir ben e desarrollarse positivamente, a pesar das difíciles condicións de vida e máis ainda, de sair fortalecidos e ser transformados por elas.Posiblemente a resiliencia en canto realidade humana sexa tan antiga como a propia humanidade, sen embargo o interese científico por ela é moito máis recente.

Aparecen dous elementos básicos da resiliencia: a resistencia frente á destrucción ou a capacidade de protexer a propia integridade a pesar da presión, dito doutro xeito a superación das crises, a dor, a morte, a pobreza, como situacións límites ante as cales se resiste o ser humano, como loitador innato; e o outro elemento o constitúe a capacidad de construir ou reconstruir a súa propia vida a pesar das circunstancias difíciles.É o concepto oriental das crises: como dificultade e como oportunidade. As crises son conflictos de alta intensidade e polo tanto cun alto poder de transformar individuos e sociedades.

Pódese afirmar que se ten unha crise cando o que se vive pode, na conciencia de cada ser humano, exceder a súa capacidade de resposta ou de recuperación, pérdese a esperanza e o sentido da loita.

Na óptica da resiliencia en cambio, os conflictos son a base do desarrollo, cando aparecen están anunciando crecemento, transformación, boas novas. Trátase dun potencial humano activado que logra moi bos resultados a pesar dun alto risco, que mantén competencias baixo a ameaza, que sigue medrando en armonía, que é capaz de superar o medo, que ten a fortaleza de convertir o trauma nunha oportunidade de crecemento.

Necesidade de aprobación

Moitas persoas síntense impulsadas a ser o que no son, ser un mesmo implica o risco enorme de non ser aprobado, de non ser queribles, mostrarnos tal cual somos, pode ser obxeto de críticas, reais ou imaxinarias do resto da xente que nos mira, ou polo menos creemos que nos miran.
Se vemos unha revista de moda, a súas tapas xeralmente devólvennos imaxes, que polo común, non se asemellan a nos, mozas moi delgadas, bonitas e sonrintes, homes ben formados e exitosos, familias felices e sen ningún problema aparente, xente vacacionando en verdadeiros paraisos, pero o mesmo sucede se vemos a publicidade do cine, a televisión, os posters publcitarios da rúa e nin falar das vidrieras de roupa de última moda, onde algúnhas tallas practicamente non existen, a nosa mente empeza a creer que hai algo malo en ser como somos, para ser realmente felices, para ser alguén exitoso e querido, debemos alcanzar ese modelo idealizado de esa soñanda tapa de revista ou ese spot publicitario, entón cómo se pode estar ben sendo un mesmo?
A mirada do outro, a opiniónn do outro, o inconciente desexo de aprobación, a necesidade de ser queridos, son, tal vez sen sabelo nos mesmos, os maiores inimigos do noso benestar, algo que non nos permite ser un mesmo, e polo tanto non nos permite ser realmente felices aquí, agora e tal cual somos.
É importante valorarse un mesmo , a nosa opinión persoal, equivocada ou non é xusto iso, a nosa opinión, os nosos gustos, os nosos desexos, os nosos pensamentos, os noso conceptos morais, políticos e relixiosos, non teñen por que coincidir coa do resto das personas e teñen a maravillosa virtude de ser NOSAS, se o resto as comparte ben e se non as comparte, ben, tampouco deberiamos impoñelas a outros, simplemente é bo disfrutar do que é propio.Se descubrimos que estabamos equivocado nalgo, significa que dalgún xeito medramos como persoas.Ó descubrir o enorme beneficio de ser un mesmo, á aprobación e a opinión do outro vai a deixar de importar